4 ตุลาคม เวลา 10:56

วันนี้อยากเล่าเรื่อง...

อาหารท้องถิ่น กินกลาง(ป่า)เขา

กาลครั้งหนึ่งไม่นานเท่าไหร่(ปี2557)

เดินทางไปย่างกุ้งทางรถยนต์

ใครเคยรถติดหนักๆที่กรุงเทพฯแบบที่ไม่ขยับเขยื้อนเลยเป็นเวลาหลายๆชั่วโมงบ้าง?

เราก็เคยเจอรถติดที่ถ.สุขุมวิทเมื่อปี2533เกือบ5ชั่วโมงเต็มตั้งแต่หกโมงเย็นถึงห้าทุ่ม

ความรู้สึกเข็ดหลาบมันหลอนหลอนจนเราได้ระเหเร่ร่อนไปอาศัยทำมาหากินและทำภารกิจของหัวใจอยู่เมืองชายแดนตะวันตกจังหวัดตาก เมื่อปี2543

คือ..เมืองแม่สอดเมืองหน้าด่านประตูการค้าขายกับประเทศเมียนมาร์ที่ปริมาณการค้ามากที่สุดของประเทศ

ครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับเมืองแม่สอดความรู้สึกเหมือนกับไม่ได้อยู่ประเทศไทย

บรรยากาศเหมือนกับอีกประเทศนึง

ถึงกับต้องตบหน้าตัวเองกระตุ้นความรู้สึกและตอบกับตัวเองว่า นี่มันอำเภอแม่สอด จังหวัดตากที่นี่ประเทศไทยนะเว้ย.

คนต่างด้าว และคนต่างแดน(ก็คนพม่านั่นแหละ)เยอะจริงๆ ว่ากันว่า คนเดินตามตลาดร้านรวงตามถนนหนทาง10คนจะมีคนไทยอยู่3คน

เรื่อง.เมืองแม่สอด.วันหลังจะมาเล่าให้ฟัง

วันนี้จะมา ..เล่าสู่กันฟัง เรื่อง..อาหารท้องถิ่น(พม่า)กินกลาง(ป่า)เขา

เริ่มจาก..ต้องเดินทางไปธุรกิจการงานที่เมืองย่างกุ้ง.ทางรถยนต์ บอกเลยว่าไม่คาดคิดว่าจะต้องเจอรถติดเลย

ก็มีแต่ป่าเขา แค่เตรียมใจว่าต้องเจอถนนเป็นหลุมเป็นบ่อและจากเมืองเมียวดีไปก่อกาเรกถนนสวนทางกันไม่ได้ คนแม่สอดเรียกกันว่า

วันนี้รถขึ้น พรุ่งนี้รถลง

หมายถึง..ให้รถจากเมืองย่างกุ้งมาเมืองเมียวดีวันคู่

และให้รถจากไปเมืองเมียวดีไปเมืองย่างกุ้งวันคี่

และเราก็ได้เดินทางไป

ขึ้นเขาไม่ทันไรก็ติดซะแล้ว

ถามไถ่คนรถข้างๆก็ได้คำตอบว่า ก็เป็นแบบนี้แหละ(ประมาณว่าอย่าแปลกใจเป็นเรื่องปกติ)

ถ้ารถคันหน้าเสียคันต่อๆมาก็ต้องรอต้องติดอยู่อย่างนี้จนกว่ารถที่เสียจะซ่อมเสร็จ

อีกนานมั๊ย..ไม่รู้..แต่ที่รู้คือรถเล็กเสียไม่น่าจะนาน.

ตรงขาขึ้นเขานี้เรารอแบบสบายๆประมาณ1ชั่วโมง วิวก็สวยดี ชมวิวไปชิวๆ

เข้าเรื่อง..ซักที..เนอะ..

รอ1.ชั่วโมง..คุณได้ไปต่อ ไปอีกไม่นานเป็นทางขาลงเขา...ทีนี้..เจออีก..คราวนี้ นานมากๆๆๆน่าจะ4-5ชั่วโมงรถก็ไม่ขยับ ขนมนมเนยที่เตรียมไปก็หมด..เข้าป่าไปยิงกระต่ายก็หลายรอบจนป่าราบ

แต่..แต่..ทำไม.ทำไม.คนเดินทางสายนี้เขายังสดชื่น

ดูชิวๆ

คำตอบคือ..ก็มันมีคนขายอาหาร

ขายหลายสิ่งหลายอย่างที่คนเดินทางต้องการ

เอาวะ..หิวแล้ว กลางป่ากลางทางนี่แหละ..จัดไป

รสชาติจะเป็นยังไง.โฟสต์หน้าจะมาเล่าสู่กันฟัง

โพสต์นี้เป็นโพสต์แรก

ขอบคุณมากมายที่อ่าน..แล้วพบกันครับ..รักนะทุกคน

8
The Signature
รูปสุดท้ายโคตรเท่เลยคับ
30 ตุลาคม เวลา 09:33
1
Renessme
สนุกดีจังค่ะ กดติดตามรออ่านเรื่องราวสนุกๆต่อแล้วนะคะ ^^
9 ตุลาคม เวลา 16:13
1
The Knowledge ความรู้สำคัญกว่าทองคำ
เฟี้ยวดี.ขอบคุณนะครับ
4 ตุลาคม เวลา 18:08
1
วันนี้ที่อยากเล่า
ขอบคุณครับสำหรับคอมเม้นต์..รู้สึกได้รับกำลังใจ..มากครับ
4 ตุลาคม เวลา 15:32
2
4 ตุลาคม เวลา 11:15
1