ห้องเก็บรัก💜...ep13 ผัว....?
" มาได้แล้วเหรอไอ้ลูกเลว😡"
" พ่อ😦 "
" เออ ฉันเอง ทำงามหน้าเอาไว้แล้วยังลอยหน้าลอยตามาทำงานได้โดยไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยเหรอ"
" พ่อพูดอะไร ผมทำอะไร"
" ไอ้ติณ‼ นี่แกบ้าหรือแกเมาถึงจำไม่ได้ว่าเมื่อคืนขืนใจอลิชไป"
" ขืนใจงั้นเหรอ ผมไม่ได้ขืนใจใคร อย่ามาปลัก
ปลำผม🤨"
" 😡ไม่มีใครปลักปลำแกทั้งนั้น ภาพที่เห็นมันฟ้องอยู่แล้วว่าแกมันชั่ว"
" พ่อฟังนะ ผมไม่ได้ทำ"
" ติณ‼ แกจะเสเพลยังไงฉันไม่เคยว่าแต่แกไม่ควรทำแบบนี้‼"
เดชาเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อลูกชายและดึงมาจ้องหน้าด้วยความโมโห ส่วนติณไม่ได้หลบตาผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่น้อยและจ้องกลับไป เพราะติณไม่ได้ทำอะไรอลิชเลยมีแต่เค้าต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกกระทำ แต่ติณก็มีความเป็นลูกผู้ชายมากพอที่จะไม่บอกพ่อหรือใครไปว่าอลิชทำอะไรลงไปบ้าง
" งานแต่งจะมีในอีกสามเดือน อย่าทำให้ฉันขายหน้าจำไว้😠"
ผู้เป็นพ่อไม่ได้เพียงปล่อยคอเสื้อลูกชายแต่กลับผลักลูกออกไปชนกับโต๊ะทำงาน นี่ถือว่าพ่อระงับอารมณ์แล้วเพราะถ้าไม่ใช่ลูกเดชาคงจะเอาปืนมายิงกะบานให้ตายซะตอนนี้ เดชาเดินออกไปกับอารมณ์ที่ยังขุ่นมัว ทิ้งลูกชายให้เหวอกับสิ่งที่พ่อทำอยู่ ติณไม่เคยเห็นพ่อโมโหแบบนี้เค้าจึงยังคงตกใจกับสิ่งที่พ่อทำและพูดออกมา
( สามเดือน สามเดือนงั้นเหรอ )
ติณทรุดลงนั่งกับเก้าอี้โดยมีแทนไทที่เข้ามาทันเห็นเหตุการยืนมองอยู่อย่างห่วงๆ งานแต่งงานที่เค้าพยายามจะสลัดออกมันกำลังมัดตัวเค้าแน่นขึ้นเรื่อยๆ ครั้งนี้อลิชไม่ยอมแพ้และดูเหมือนว่าเธอกำลังจะชนะ
หากต้องแต่งงานจริงๆแล้วชีวิตเค้าจะมีความสุขอย่างนั้นเหรอ แล้วเธอคนที่เค้ารักล่ะเค้าจะต้องยอมปล่อยเธอไป และใช้ชีวิตแบบไม่มีเธออย่างนั้นเหรอ
"ไม่มีทาง☹"
" ห๊ะอะไรนะ🤔 แล้วแกจะเอายังไงต่อวะ จะยอมแต่งงานกับยัยอลิชแล้วปล่อยลดาให้เป็นอิสระ หรือว่าจะเก็บไว้ดูเล่นแบบนี้ต่อไป"
" ไม่‼"
" ไม่อะไร ไม่แต่งหรือไม่ปล่อย"
" ก็ไม่ทั้งสองนั่นแหละ‼"
" เห้ยติณ แกจะให้น้องเค้าเป็นเมียเก็บแบบนี้ไม่ได้"
" ลดาไม่ใช่เมียเก็บ😡 แกอย่าปากพร่อย"
" อ่ะโอเค ถ้าไม้ใช่แล้วน้องอยู่ในฐานะอะไร ที่อยู่ๆทุกวันนี้ ฐานะอะไร"
" ก็....😒."
" น่ะเห็นไหม แกก็ตอบไม่ได้ ปล่อยน้องไปซะ
สงสารว่ะแล้วแกก็ยอมรับความพ่ายแพ้
แต่งงานกับอลิชตามที่พ่อแม่แกสั่ง อยู่ๆไปถ้ามันไม่มีอะไรดีแกก็ค่อยหย่า"
" ไม่‼‼"
ติณตะคอกใส่หน้าแทนไทด้วยความโมโห ไม่มีทางที่เค้าจะปล่อยความสุขเดียวที่เค้ามีไป และไม่มีทางที่เค้าจะยอมแพ้และแต่งงานกับอลิชเพราะรู้ดีแก่ใจว่าถึงแต่งไปก็ไม่มีความสุข
ถึงจะดูเป็นการเห็นแกตัวไปมากแต่ตั้งแต่เล็กติณก็ถูกเลี้ยงดูด้วยเงินมาตลอด พ่อและแม่ยุ่งกับการก่อตั้งบริษัทจนไม่มีเวลามาดูแลลูก ติณจึงเป็นคนแข็งกระด้างและนิสัยเสียแบบนี้มาตั้งแต่เล็กจนโต
ลดาคือความสุขเล็กๆที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
เวลาอยู่กับเธอติณรู้สึกเหมือนได้อยู่ในบ้านที่อบอุ่น บ้านหลังเล็กๆที่มีความสุขไม่ใช่บ้านหลังโตที่หาความสุขไม่ได้เลยแบบนี้
📲 ตริ้งงงงงงงง ตริ้งงงงงงง
" อื้อ "
" ขอออกไปที่ทำงานเก่าได้ไหมคะ"
" ไปสิ "
" ขอบคุณค่ะ🙂 แล้วจะรีบกลับนะคะ"
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของสองหนุ่มที่นั่งจ้องหน้ากันอยู่ ติณรีบรับทันทีที่รู้ว่าใครโทรมา ก่อนสายทางนู้นจะตัดไป แทนไทถึงกับต้องเบ้ปากแรง เพราะเห็นติณยิ้มกริ่มออกมาเหมือนกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้ปะทะอารมณ์กับใครเลย
...ลดาออกไปหาพิมพรที่ร้าน เพราะตั้งแต่ลาออกมาตอนแม่ล้มเธอก็ยังไม่ได้ไปที่ร้านอีกเลย
พิมพรรักลดาเหมือนน้องเพราะลดาน่ารักนิสัยดีและทำงานกับเธอมานาน แล้วพิมพรเองก็มีเรื่องอยากจะถามเอาความจริงจากลดาด้วย ลดาบอกเธอว่าแม่ป่วยและขอลาออกในวันถัดมา แล้วลดาก็หายไปพักใหญ่เธอโทรหาหลายครั้งลดาก็รับบ้างบางครั้งแล้วถึงบอกว่าได้งานต่างจังหวัด
วันนี้เธอจึงลองโทรหาลดาอีกครั้งพอรู้ว่าลดาอยู่ในกรุงเทพแล้วเธอจึงนัดให้ออกมาหา
" 🙏สวัสดีค่ะพี่พร🙏 พี่พง"
" ลดาพี่คิดถึงมากเลยมากอดหน่อย🤗"
" คิดถึงเหมือนกันค่ะพี่พร🤗"
" 😟ลดาหายไปไหนมาพี่มาร้านไม่เจอลดาเลย
นี่พึ่งรู้ว่าลดาลาออก แล้วได้งานใหม่ที่ไหน ทำอะไร แล้วเจ้านายใหม่ใจดีเหมือนพี่พรรึป่าว แล้ว.."
" หยุด หยุดเลยพง จะถามอะไรยาวขนาดนั้น ลดาตอบไม่ทัน แกให้เวลาน้องตอบหน่อยสิ🤭🤭
รู้ว่าคิดถึง"
พิมพรแหย่น้องชายด้วยความหมั่นใส้และรู้ใจกันดี พงพันธ์ทำงานเป็นหมอไม่ได้มีเวลามาดูแลร้านช่วยพี่สาวบ่อยนัก แต่ก็หาเวลามาส่องพนักงานสาวสวยอย่างลดาตลอดๆ จะจีบก็ไม่จีบซะที่มัวแต่เขินอายจนลดาลาออกก่อนถึงได้กระวนกระวายให้พิมพรนัดลดาออกมาเจอให้ได้
" เจ้านายใหม่ไม่ใจดีเท่าพี่พรหรอกค่ะ😄 แต่ลดาทนได้ 🤫แล้วก็ไม่สุภาพเหมือนพี่พงเลยสักนิดค่ะ"
" งั้นก็กลับมาทำงานกับพี่พรสิ หรือว่าไปทำงานที่โรงพยาบาลที่พี่ประจำไหมเดี๋ยวพี่ลองหางานให้"
" ขอบคุณนะคะพี่พง แต่ว่าลดาลาออกไม่ได้หรอกค่ะลดายืมเงินเจ้านายมารักษาแม่เยอะเลย คงต้องทำงานกับเค้าอีกนานค่ะ😄"
" เสียดายจัง 😟"
" งั้นก็นั่งคุยกันไปก่อนนะลดา พง เดี๋ยวพี่ไปลูกค้าโต๊ะนู้นก่อน🤭 พงสู้ๆ ✌"
พิมพรปลีกตัวออกมาเพื่อที่ว่าน้องชายจะได้เริ่มจีบลดาซะทีแต่เธอก็ยังติดใจกับคำที่ลดาบอกว่ายืมเงินมารักษาแม่อยู่ ทั้งๆที่พึ่งจะเข้าไปทำงานใหม่ๆแต่ทำไมเจ้านายถึงให้ยืมเงินมารักษาแม่เยอะขนาดนี้มันน่าสงสัย วันก่อนที่ถามอรวีเกี่ยวกับลดานั่นก็อีก ทำตัวน่าสงสัยกันทั้งสองคน อรวียิ่งตอบตะกุกตะกักเธอยิ่งสงสัย
พิมพรยังไม่ทันได้หมดข้อสงสัย คำตอบของทุกอย่างก็เดินเข้ามาในร้านแล้ว
ติณเปิดประตูร้านเข้ามา กวาดสายตามองไปทั่วร้าน ไม่มีพนักงานคนไหนกล้าเดินเข้าไปหาเพราะคนที่มาดูไม่เป็นมิตรตามเคย พิมพรจึงตัดสินใจเดินตรงเข้าไปถามลูกค้าคนสำคัญ
" สวัสดีค่ะ😅 รับ"
" ลดาอยู่ไหน❓"
" หลังร้าน😐...ค่ะ
ยังไม่ทันจะพูดจบติณก็ถามแทรงขึ้นมา พิมพรได้แต่ทำหน้าเหวอตอบและชี้ไปหลังร้าน และด้วยความขี้สงสัยและต่อมเผือกสั่นสะท้านพิมพรจึงรีบเดินตามไปติดๆ
ติณเดินไปหลังร้านเห็นลดานั่งคุยอยู่กับผู้ชายความหึงก็ตีขึ้นหน้าจนแดงไปหมด รีบเดินจนแทบจะเหาะไปแทน เมื่อถึงก็จับแขนลดาลุกขึ้นและดึงเธอออกมา
" กลับได้แล้ว😡"
" คุณติณ⁉️"
" 😟นี่คุณเป็นใครทำกับลดาแบบนี้ไม่ได้นะ"
" ยุ่งไรไอ้หน้าจืด😡 "
" อ้าวทำไมพูดแบบนี้ล่ะ😠 คุณนั่นแหละยุ่งอะไรกับลดา ปล่อยลดาเดี๋ยวนี้นะ"
" ทำไม😡 ทำไมจะยุ่งไม่ได้ก็ฉันเป็นผัว"
" คุณติณคะ😟"
มีคนหึงหนึ่งอัตราหายาลดความเครียดให้กินด่วน ติณไม่ยอมปล่อยแขนลดาและทำท่าเหมือนจะเอาเรื่องชายชู้นี้ให้ได้ ถึงแม้ว่าลดาจะคอยเรียกแต่ติณก็ยังคงตั้งหน้าใส่พงพันธ์แบบไม่หยุดหย่อน
" ผัว⁉️⁉️"
" เออ‼ ผัวทำไม ห๊ะ อยากได้เมียฉันเหรอฝันไปเถอะ ไปลดา กลับ 😡"
ติณรีบดึงลดากลับ เพราะถ้าปล่อยไว้นานเค้าอาจจะชกหน้าไอ้หน้าจืดนั้น ก็ดูสายตาที่พงพันธ์มองลดาตอนที่เค้าเดินเข้ามาเห็นสิ หวานยิ่งกว่าน้ำผึ้นเดือนห้าซะอีก แถมยังยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูด้วย
ติณพาเมียกลับบ้านปล่อยให้พิมพรและพงพันธ์ยืนเอ๋อแดรกและสตั๊นไปหลายวินาที พงพันธ์ยังคงงงกับเรื่องที่เกิดขึ้น งงกับผู้ชายที่เข้ามาป่าวประกาศว่าตัวเองเป็นเจ้าของๆลดาทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นลดาก็ไม่ได้มีใครและไม่ได้สนใจใครเป็นพิเศษ พงพันธ์จึงยังคงมีหวังมาตลอด แต่วันนี้มันหายวับไปกับตา
ถึงพงพันธ์จะยังงงกับเรื่องที่เกิดขึ้นแต่พิมพรกลับได้รู้ทุกอย่างที่ข้องใจแล้วในวันนี้ สงสารลดาจับใจสุดท้ายเธอก็ไม่มีทางเลือก
พิมพรพอจะเดาออกว่าลดาคงจะยอมเพราะต้องเอาเงินไปรักษาแม่ เพราะเธอรู้จักลดาดีพอๆกับที่อรวีรู้จัก และเธอเองก็พร้อมจะปิดเรื่องนี้ช่วยลดาอีกแรง ถึงตอนนี้เธอคงโทรไปหาลดาไม่ได้แต่เธอก็รู้ว่าเดี๋ยวลดาก็คงโทรกลับมาเมื่อพร้อม พิมพรได้แต่ปลอบน้องชายและปฏิเสธไม่รู้ไม่ชี้ทุกอย่างที่น้องชายถาม แค่หวังว่าลดาคงจะใช้หนี้เค้าหมดในเร็ววัน
ฟากฝั่งของคนขี้หวง พอมาถึงรถก็ยัดกวางน้อยใส่รถทันที ยิ่งอีกคนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ด้วยแล้ว ยิ่งทำใก้ติณอารมณ์หนักขึ้น
" ขึ้นรถ‼"
" คุณติณ😥 เจ็บ"
ปังงงงง‼‼‼
" 🤨ปิดเบาๆสิคะเดี๋ยวรถก็พังหรอก"
" พังก็ช่างมันสิ 😡"
" รู้ค่ะว่ารวย 🙂"
" นี่ไม่ต้องเปลี่ยนเรื่องเลยนะ ไอ้หมอนั่นเป็นใคร ทำไมให้มันมานั่งใกล้ขนาดนั้น 😡"
" หมอ😁"
" เธอย้อนฉันหรอ😠"
" ไม่ค่ะไม่ได้ย้อน 😁 พี่พงเป็นหมอจริงๆ"
" ฉันถามว่าไอ้หมอนั่นเป็นใคร😡 ไม่ได้ถามว่ามันทำอาชีพอะไร😡"
" อ้าว😅 เหรอคะ"
" นี่ลดาฉันไม่ตลกนะ เธอจะมาหัวเราะกลบเกลื่อนแบบนี้ไม่ได้😫"
ลดากำลังพยายามใจดีสู้ราชสีห์อยู่ เธอเองก็ไม่ได้ตลกเช่นกัน แต่เธอแค่พยายามทำให้เค้าอารมณ์ดีขึ้นเท่านั้นเอง ซึ่งตอนนี้มันก็ดูเหมือนจะได้ผลซะด้วยสิ
" ค่ะ😁พี่พงเป็นน้องของพี่พรที่เป็นเจ้าของร้าน เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ก็แค่ถามสาระทุกข์สุขดิบกันปกติค่ะ"
" แน่ใจ😒"
" แน่ใจค่ะ😁"
" เธออ่ะแน่ใจ😕 มันล่ะแน่ใจด้วยรึป่าว"
" 😀คุณติณมาได้ยังไงคะ ไม่ทำงานหรอคะ"
" ลดาาาาา❗ เธอเปลี่ยนเรื่องอีกแล้วนะ😫"
" คะ😁😁😁"
เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมๆกับแรงรถที่ขับ
เคลื่อนออก คนขับรถหน้ายังนิ่งและไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ลดาค่อยๆถอนหายใจตามและให้เบาที่สุดเพื่อที่คนขับจะไม่ได้ยินเสียงมัน แต่คนหูดีก็ยังแอบได้ยินอยู่ดี
ดูเหมือนว่าวันนี้ราชสห์จะไม่ได้เป็นราชสีห์ดั่งเก่า
เพราะถ้าเป็นแบบเก่ากวางน้องคงถูกกรงเล็บไปแล้วโทษฐานที่บังอาจขวางทางราชสีห์ แถมยังดึงหนวดเล่นอีก เฮ้ออออออ...
💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜
🙏ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน🙏
วันนี้ดึงหนวดราชสีห์เล่นได้วันหน้าจะถอดเขี้ยวรึป่าวน๊าาาาา🤭
👉แล้วพบกันใหม่ใน ep ต่อไปนะคะ💋

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
ความคิดเห็น
พู่กันแต้มเลือด
ขืนใจแล้วก็บอกมา
14 ต.ค. เวลา 20:34
1
In a dream
🤣🤣🤣
15 ต.ค. เวลา 05:49
เฉิดฉาย
คุณติณของน้องเฉิดฉายทำไมขี้หึงจัง 😍
14 ต.ค. เวลา 10:32
1
In a dream
💜💜💜นี่ขนาดยังไม่ได้เค้าเลยนะเนี้ย 🤭🤭
14 ต.ค. เวลา 10:46
1
14 ต.ค. เวลา 09:25
1
In a dream
จร้าาาา🥰
14 ต.ค. เวลา 10:45
1