10 พ.ย. 2020 เวลา 02:47 • นิยาย เรื่องสั้น
ห้องเก็บรัก💜 ep 15... ฉันทำเอง...
คนที่รอฟังเสียงเธออยู่นอกห้อง ไม่ได้อยู่นานเพราะหัวใจเต้นแรงจนจะทะลุออกมาจากอก ภาพติดตา สัมผัสที่ติดมือติดตัวมันทำให้ติณเองก็แทบจะไม่มีแรงเดินและอยากจะกลับเข้าไปสานต่อ ริมฝีปากที่หวานหอมและร่างกายที่จับต้องตรงไหนก็เต็มไม่เต็มมือไปหมดนั้นมันทำให้เค้าหายใจแทบไม่ทัน แต่แล้วความรู้สึกผิดก็เข้ามาแทนที่ (เกือบไปแล้วเกือบจะทำเรื่องแย่ๆกับเธอไปแล้ว)
#🌞เช้าวันรุ่งขึ้นของบ้านบดีศวร
" ติณตื่น ไอ้ติณ ตื่นเดี๋ยวนี้ ❗"
" โอ้ย อะไรแม่"
" ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วพาอลิชไปลองชุด"
" ชุดอะไร"
" ชุดแต่งงาน"
" อยากแต่งก็ให้ไปเองสิ เป็นง่อยรึไงถึงไปเองไม่ได้ "
" ไอ้ติณ‼"
" แม่😤"
วจีตะหวาดลูกชายพร้อมกับดึงผ้าห่มออกจากร่างกายของติณ ถึงจะดูทุลักทุเลสักหน่อยเพราะลูกชายก็ไม่ยอมลุกขึ้นง่ายๆแต่แล้วผู้เป็นแม่ก็เป็นฝ่ายชนะเช่นเดิม
วจีโยนผ้าเช็ดตัวให้ลูกชายและชี้นิ้วทรงอำนาจไปยังประตูห้องน้ำ และนั่นคือสิ่งที่ติณต้องทำตาม
" แล้วอย่าไปลุ่มล่ามล่วงเกินน้องอีกล่ะ"
" บอกใคร😒"
" ก็บอกแกไง รีบๆไปอาบน้ำเลยไป"
" 🤨ผมไม่เคยล่วงเกินใคร นอกจาก☺.."
" ใคร❓ห๊ะ ❓ใคร แกไปทำอะไรใครอีก บอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ"
" ไม่บอก🤪"
ประตูห้องน้ำถูกปิดไปพร้อมกับคำถามมากมายจากคุณนายวจี แต่ผู้เป็นแม่นั้นหารู้ไม่ว่าคนข้างในห้องน้ำกลับกำลังยิ้มกริ่มเมื่อนึกถึงเธอผู้เป็นที่รัก
แต่ความสุขมันก็ไม่ได้อยู่กับเรานานเหมือนดั่งในเทพนิยาย เมื่อรู้ว่าวันนี้ต้องพาอลิชไปลองชุดแต่งงานรอยยิ้มสวยงามนั้นก็จางหายไปทันที
#ที่ร้านลองชุด
" ชุดนี้สวยไหมคะพี่ติณ👰"
" อือ 😒"
วันนี้คงเป็นอีกวันที่อลิชเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ทั้งที่พาเธอมาลองชุดแต่งงานแท้ๆ แต่เจ้าบ่าวของเธอกลับทำหน้าเหมือนอยู่ในนรก หากไม่ถามก็จะไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมาจากปากนั้นเลย เจ้าบ่าวผู้ทรงเสน่ห์ของเธอเอาแต่นั่งถอยหายใจแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแทบจะทุกๆนาที ในขณะที่โทรศัพท์ของเค้าก็ไม่มีสายเข้าหรือแม้แต่ข้อความเลยสักนิด
และนั่นมันทำให้เธอสงสัยในตัวเจ้าบ่าวของเธอว่าเค้ากำลังรออะไรอยู่ ถึงได้ดูร้อนอกร้อนใจผิดปกติ และเธอก็รู้ว่าถึงเธอจะถามไปก็คงไม่มีคำตอบสำหรับเธอ
...หลังจากเสียเวลาไปครึ่งค่อนวันกับอลิชติณก็กลับเข้าไปออฟฟิศเพื่อทำงานต่อ ถึงใจอยากจะไปคอนโดก็เถอะนะ
แทนไทเห็นว่าติณเข้าออฟฟิศมาแบบใจลอยๆ จึงตั้งใจเปิดประตูห้องทำงานเข้าไปหาโดยไม่ขออนุญาติก่อน แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปแทนไทก็ต้องเจอกับเพื่อนที่กำลังพูดคนเดียวเหมือนคนบ้าอยู่
" โกรธเหรอวะ🤔 ทำไมเงียบแบบนี้ ถ้าเงียบแบบนี้แล้วฉันจะทำไงล่ะ ไม่กล้าไปเจอหรอก โกรธจริงดิ 😨 หรือว่าโดดตึกตายไปแล้ว ...ไม่มั้ง เธอไม่ใช่คนคิดสั้นแบบนั้นหรอก หรือว่า... อืม....คงโกรธแหละใช่มะ"
" ใครโกรธวะ❓"
" ใคร ไม่มี้"
" เสียงสูงเลยน๊าาาาา สรุปใครโกรธใคร บอกมาซะดีๆ"
" เฮ้ออออ😒 ลดา"
" นี่แกปล้ำน้องเค้าแล้วเหรอ ไอ้ติณแกมัน มัน ไอ้คนเห็นแก่ตัว ไอ้ตัณหากลับ ไอ้..🤬🤬🤬."
" หยุดเลย‼ ยัง❗ ...ก็ แค่ เกือบ😒"
" เกือบเหรอ ❓"
" เอ้อ "
" แล้วแกเครียดอะไรวะ ก็ยังไม่ได้ทำซะหน่อย"
" ลดาตกใจมาก😟"
" ตกใจเหรองั้นแกก็ทำไปแล้วอะดิ ไหนบอกว่าแค่เกือบไงวะ "
" ก็เกือบไงวะแทน 😟ก็...เห้ยแทนมันเข้าใจยากตรงไหนวะ แล้วนี่ทำไมฉันต้องมานั่งอธิบายให้แกฟังด้วย "
" ก็ฉันเป็นเพื่อนคนเดียวของแกไง เออ แล้วทำไมแกมานั่งบ่นคนเดียวแบบนี้"
" ก็...ลดาเงียบไปเลย ไม่ไลน์ไม่โทร"
" แกก็โทรไปสิครับคุณติณ🤔"
" ไม่อ่ะ "
" ไม่กล้า❓"
" ก็....อืม..."
" แกไม่ใช่ติณ บดีศวร แก...ไม่ใช่ ฉันคิดอยู่แล้วว่าแกไม่ใช่ แกกินไอ้ติณเข้าไปใช่ไหม คายออกมา คายเพื่อนฉันออกมาเดี๋ยวนี้ คาย‼"
" ไอ้แทน😟"
" ฮ่าๆๆ🤣 เครียดอะไรครับคุณติณ เรามีตัวช่วยคุณติณลืมไปแล้วเหรอครับ รอผมสักครู่นะครับเจ้านาย😄"
แทนไทเพื่อนผู้หวังดีรีบไปพาตัวช่วยมาให้ติณตามที่ว่าไว้ ไม่นานนักแทนไทก็กลับมาพร้อมกับอรวีเจ้าเก่า สีหน้าท่าทางของอรวียังคงมึนงงและยังคงกลัวติณอยู่เหมือนเดิม
แต่ทว่าอรวีกลับต้องแปลกใจซะมากกว่าเมื่อเจ้านายจอมโหดที่เธอเคยเห็น ตอนนี้หลับนั่งยิ้มแฉ่งรอเธออยู่ที่โต๊ะทำงาน ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่นั้นอรวีไม่เคยได้เห็นมันเลยตลอดระยะเวลาสามสี่ปีที่เธอทำงานที่นี่ หรือว่านี่คือสัญญาณเตือนว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมา...
" นั่งสิ🤩 นั่ง"
1
" คะ ค่ะ ขอบคุณค่ะ"
" โทรหาลดาหน่อย"
" คะ❓"
" โทรหาลดาหน่อย🤩 ตอนนี้เลย"
" ค่ะ ตอนนี้ค่ะ"
" เปิดเสียงด้วยนะ🤩"
1
เมื่อได้ยินดังนั้นอรวีก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาลดาตามที่ติณบอก แต่โทรไปแล้วสองสามครั้งลดาก็ไม่รับสาย เจ้านายที่นั่งอยู่ตรงหน้าท่าทางเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ อรวีจึงกดโทรอีกครั้ง แล้วครั้งนี้ไม่นานปลายสายก็ตอบรับด้วยน้ำเสียงอู้อี้
" ค่ะพี่อร🥱 "
" 😧ลดาทำไมรับสายช้าจัง พี่โทรหาหลายครั้งแล้วนะ"
" อ๋อ ขอโทษค่ะ ลดากินยาลดไข้ไป หลับเป็นตายเลย😖 "
" ไม่สบายเหรอ"
เมื่อติณที่นั่งฟังอยู่ได้ยินปลายสายตอบแบบนั้นก็ลุกพลวดพลาดออกจากห้องทำงานไปอย่างรีบร้อนโดยไม่บอกกล่าวใคร ปล่อยให้อรวีและแทนไทนั่งงงไปตามๆกัน
ก็คนมันห่วงจะให้ช้ากว่านี้ได้อย่างไร หากหายตัวทะลุกำแพงได้ติณคงทำไปนานแล้ว คงไม่ต้องรีบบึ่งรถไปหาเธอแบบนี้หรอก
เมื่อถึงคอนโดและเปิดประตูห้องเข้าไป ติณก็เห็นลดานอนซมอยู่กับโซฟาแล้ว ไม่กี่นาทีก่อนยังคุยโทรศัพท์ได้อยู่เลย ท่าทางแบบนี้คงกินยาไปหลายเม็ดน่าดู
ติณเดินเข้าไปเพื่อหวังจะอุ้มเธอไปนอนที่นอนให้สบายๆตัว แต่แค่เพียงเค้าซ้อนแขนไปที่หลังและขา ลดาก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
" คุณติณ❗"
" อืม ฉันเอง"
" มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ❓"
" ฉันพึ่งมา😐 ไปลุกไปนอนที่เตียงจะได้นอนสบายๆ ไหวไหมหรือจะให้ฉันอุ้ม"
" ไม่เป็นไรค่ะ "
" ไปรอที่เตียงเดี๋ยวฉันเอาผ้าไปเช็ดตัวให้"
" ห๊ะ😦 เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ 😧เดี๋ยวหนูไปอาบน้ำดีกว่าค่ะ"
" แน่ใจนะว่าอาบได้ "
" ได้ค่ะหนูกินยาแล้วดีขึ้นแล้วค่ะ "
" งั้น ก็ได้ แต่อย่าล็อคประตูนะ ฉันจะรออยู่หน้าห้องน้ำ มีอะไรก็เรียก 😠ไม่ต้องมองแบบนั้นฉันไม่แอบดูหรอก"
คนที่บอกว่าไม่ให้ล็อคประตูห้องน้ำคือคนๆเดียวกับที่จูบเธอเมื่อคืน แล้วแบบนี้จะให้ลดาวางใจได้อย่างไร
ลดาได้แต่มองหน้าติณและหวังว่าเค้าจะไม่เข้าไปอาบน้ำกับเธอหรือว่าไม่แอบดูเธอแบบที่เค้าบอกจริงๆ ผู้ชายคนนี้เชื่อใจได้ซะที่ไหนกันล่ะ
เมื่ออาบน้ำเสร็จลดาก็ออกมาเจอติณรออยู่หน้าห้องน้ำจริงๆ เค้าคนนั้นทำหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นว่าลดาหัวเปียกออกมา
" สระผมทำไม😠"
" 😦ก็มันเหม็น..."
" ก็รู้ว่าไม่สบายอยู่ 😠เธอนี่มันดื้อจริงๆเลยมานี่"
" ก็เมื่อวานไม่ได้อาบน้ำนี่คะ 😔😟 ผมทั้งเหม็นทั้งเหนียวเลย"
" อย่าเถียง 😠มานี่"
ติณดึงลดาไปนั่งลงที่หน้ากระจก เค้าหาผ้าขนหนูมาเช็ดผมของเธออย่างเบามือและจัดการเป่าให้แห้ง ตอนนี้ลดาไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตาที่ไม่ว่าติณจะจับให้หันซ้ายหรือหันขวาเธอก็หันไปตามเค้าซะหมด
" คุณติณทานข้าวมารึยังคะ"
" ยัง"
" เดี๋ยวหนูไปทำให้ทานนะคะ"
" ยังจะมาห่วงคนอื่นอีกไม่ดูสภาพตัวเองเลยรึไง นั่งเฉยๆเลยนะเดี๋ยวฉันทำเอง🤬 ไม่สบายขนาดนี้ไม่บอกฉันชักคำ จะได้ไปหาหมอไม่ใช่หายากินเองแบบนี้แล้วถ้าเป็นอะไรไปใครจะเห็น ถ้าฉันไม่ให้อรวีโทรถาม 😒เอ่อ ฉันหมายถึงถ้าอรวีไม่บอกว่าเธอไม่สบายฉันก็คงไม่รู้ คราวหน้ารีบโทรหาฉันเลยเข้าใจไหม🤬"
ติณบ่นขณะที่พาลดาไปที่ห้องครัว จัดแจงหาเก้าอี้ให้นั่งเรียบร้อย เพื่อที่ว่าเค้าเองจะได้เห็นเธอตลอดเวลาที่เค้าทำอาหาร ถ้าปล่อยให้คลาดสายตาก็คงจะไปแอบหลับที่ไหนสักที่ก่อนที่จะได้กินข้าวกินยา แต่เมื่อสิ้นเสียงบ่นของติณเค้าก็ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักออกมาจากเธอ"
" ขำอะไร❓"
" 🙂ไม่เคยเห็นคุณติณพูดยาวๆแบบนี้เลยค่ะ"
" นี่ ฉันก็คนนะ ทำไมจะพูดยาวๆไม่ได้มันตลกตรงไหนห๊ะ☺"
อากับกริยาน่ารักๆของลดาทำให้คนที่กำลังบ่นอดขำตัวเองไม่ได้เช่นกัน
ผู้ชายสูงขาวท่าทางน่าเกรงขามเวลาใส่ผ้ากันเปื้อนเข้าไปแบบนี้ก็ดูดีไม่ใช่น้อยเลยนะ แต่จะมีสักกี่คนที่เคยเห็น แม้แต่ผู้เป็นพ่อเป็นแม่จะเคยได้เห็นสักครั้งรึป่าว เพราะคุณชายอยู่ที่บ้านไม่เคยย่างกรายเข้าไปเฉียดครัวเลยสักนิด อยากกินอะไรก็สั่งเอาๆ หรือไม่ก็ไปหาซื้อกินข้างนอกแทน
หรือนี่จะเป็นความโชคดีน้อยๆของลดาที่วันนี้จะมีโอกาสได้ริ้มชิมรสฝีมือของผู้ชายที่ชื่อ
ติณ บดีศวร แต่ทว่าเรื่องท่าทางน่ะถือว่าผ่านแต่เรื่องรสชาติคงต้องรอดูกันต่อไป
ลดาได้แต่นั่งมองพ่อครัวคนเก่งอยู่เฉยๆ เพราะไม่ว่าเธอจะหยิบจับอะไรช่วย เธอก็จะโดนดุและถูกพาตัวมาส่งที่เก้าอี้ตัวเดิมทุกครั้ง
" เสร็จแล้ว🙂 ป่ะกินข้าวกัน"
" กินได้ใช่ไหมคะ🤔"
" ดูถูกฉันเกินไปแล้วนะ เมื่อก่อนตอนอยู่เมืองนอกฉันก็ทำอาหารกินเองทุกวันเลยนะ "
" เหรอคะ คนรวยอย่างคุณ หนูนึกว่าจะออกไปกินของแพงๆทุกวันซะอีก"
" นี่ ฉันไปเรียนต่อนะไม่ได้ไปผลานเงินพ่อแม่เล่นๆ กินเข้าไปเลย 🤨ไม่ต้องมาหลอกด่าฉัน🙂"
" 😝คุณเข้าใจผิดแล้วนะค๊าาาาา"
" ชิ😏"
" อร่อยจัง😋"
" ขอบใจ☺ เปลี่ยนเรื่องเก่ง😏"
ไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อคืนเลยสักนิด ต่างคนก็ต่างปล่อยให้มันผ่านไปพร้อมกับคำตอบในใจที่มีอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าติณอยากจะรู้ว่าลดาคิดยังไงกับสิ่งที่เค้าทำลงไปแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามมันออกมา ส่วนลดาเอง เธอได้คำตอบให้ตัวเองแล้วหลังจากนั่งตัวเปียกคิดมาทั้งคืนจนทำให้ไม่สบาย แต่คำตอบของเธอจะแน่ชัดขึ้นหรือป่าวนั่นก็คงอยู่ที่ว่าติณจะยังไงกับเธอต่อเท่านั้น...
แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ
🙏ขออภัยในความต้วมเตี้ยม🐢
จะพยายามมาให้เร็วกว่านี้นะคะ🙏🙏🙏

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
    เฉิดฉาย
    กลับมาอ่านต่อแล้วนะ 😍