31 ต.ค. 2020 เวลา 11:59 • นิยาย เรื่องสั้น
Lost time The Series⌛
เ ว ล า ที่ ห า ย ไ ป
#Ep2...นาฬิกาที่หายไป
ปรี้ดดดดดดด..........
ตอย สู้ ๆ ตอย สู้ ๆ ตอย สู้ ๆ💃💃💃
สีแดงสู้ ๆ สีแดงสู้ ๆ
1
ข้าวน้อย สู้ ๆ ข้าวน้อย สู้ ๆ 💃💃💃
สีฟ้าสู้ ๆ สีฟ้าสู้ตาย....สีฟ้าไว้ลาย
ไว้ลายสู้ ๆ
เสียงเชียร์ดังสนั่น หลังจากครูบีเป่านกหวีดปล่อยตัว วิ่งแข่ง 4x50 เมตรชาย รุ่นอายุไม่เกิน 10 ปีในงานกีฬาสีประจำปีของโรงเรียน
เอพริล ซายน์ และโต๊ะ เชียร์ลีดเดอร์ทีมสีแดง อยู่ในชุดกระโปรงสั้น เสื้อแขนกุด แต่งหน้าเข้มจัดจนขอบตาเหมือนหมีแพนด้าไม่ได้นอน
จะฝีมือใครได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่ครูปัทม์
ครูนาฏศิลป์ของโรงเรียนเรา
ด้านกองเชียร์ฝั่งสีฟ้า มี DM นำร้องเพลงเชียร์ยืนปนอยู่กับพวกพี่ ๆ
ป.6
โดยมีอันทำหน้าที่เสิร์ฟน้ำกับขนม
ส่วนแว่นกับธีร์นั่งร้องเพลงเชียร์อยู่
บนสแตนด์
1
สถานการณ์ในลู่วิ่ง
ตอนที่เริ่มออกสตาร์ทไม้หนึ่ง ตอยวิ่งออกนำไกลพอสมควร โดยมีนักวิ่งของสีเหลืองจี้ตามมาติด ๆ
ส่วนข้าวน้อยตัวแทนสีฟ้า รั้งท้าย
"แว่น เราว่าสีเราชนะแน่ว่ะ"
"เฮ้ย ธีร์ เธอนี่ตาถั่วหรือไง ดูดิ
ข้าวน้อยยังวิ่งรั้งท้ายอยู่เลย ไม้สอง
ไม้สามจะไล่สีแดงทันเหรอ"
"ไอ้พวกสีเหลือง เราไม่กลัวหรอก
ไม้สอง ไม้สาม มันไม่เร็ว สู้อาร์ต
ไม้สองเราไม่ได้แน่ ไหนจะไก่ไม้สาม
สีเราอีก เร็ว ๆ ทั้งนั้น" ธีร์มั่นใจ
"แต่เธออย่าลืมว่าตอยวิ่งเร็วสุดนะ เวลาเราวิ่งเล่นกัน ไม่มีใครวิ่งทันตอยสักคน" แว่นย้ำ
"แต่แว่น แกอย่าลืม แกดูโน่น ...
แกเห็นไหม ใครวิ่งไม้สุดท้ายให้สีแดง"
แว่นหันไปมองที่ลู่วิ่งด้านติดสแตนด์เชียร์ ...แล้วหลี่ตา พร้อมขยับแว่นนิดนึง..🧐
" เฮ้ย นั่นมันเฉื่อยนี่หว่า ...
สีแดงมันไม่มีคนแข่งแล้วเหรอวะ เอาเฉื่อยไปวิ่ง เอาเต่าไปปล่อย น่าจะไวกว่านะ เราว่า...555"
สองคนต่างหัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน😂
📢"ชนะเลิศเหรียญทอง การแข่งขันวิ่ง4x50เมตรชายรุ่นอายุไม่เกิน10 ปี
ได้แก่ ทีมสีฟ้า.....แถ่น แทน แทนนน
เสียงดนตรีเพลงชัยชโยของโรงเรียนดังขึ้นพร้อม ๆ กับภาพนักกีฬาทีมสีฟ้า
ข้าวน้อย อาร์ต ไก่ และท้อป ขึ้นไปบนโพเดียม ยืนรับเหรียญทอง ด้วยรอยยิ้มเต็มหน้ากันทุกคน
ขณะที่ ครูเสกสรรค์ คุณครูวิชา สปช.กำลังจับภาพถ่ายรูปทีมชนะเลิศ
อาร์ต ก็แอบหันหน้ามาทางซายน์ พร้อมยกเหรียญขึ้นอวด พลันยิ้มหวานให้หนึ่งครั้ง แต่ซายน์กลับทำท่าทางเบะปาก ทำนองว่า..
"เชอะ มายิ้มให้เราทำไม นี่เราอยู่คนละสีกันนะ"
ห้องเรียน⭐
หลังจบงานกีฬา ขณะที่นักเรียนที่เป็นเชียร์ลีดเดอร์และนักกีฬา ต่างคนต่างเปลี่ยนชุดเตรียมตัวกลับบ้าน ก็มีเสียงดังมาจากครูเพ็ญศรี คุณครูภาษาไทย
ที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุอย่างมาก
1
"อร้ายยยย นี่พวกเธอ...
พวกเธออย่าเพิ่งไปไหนกันนะ ครูต้องตรวจกระเป๋าพวกเธอก่อน"
"มีอะไรเหรอคะ ครูเพ็ญ"
เสียงครูกู้ด ครูวิชาภาษาอังกฤษ
ถามขึ้น
"จะอะไรล่ะคะ ครูกู้ด เมื่อกี้
คุณประวิตร ผู้สนับสนุนกีฬาสีโรงเรียนเรา บอกท่าน ผอ. ว่า นาฬิกา ที่วางไว้บนโต๊ะรับแขก หายไป" ครูเพ็ญศรีทำหน้าขึงขัง
"เดี๋ยวนะคะ นาฬิกาคุณประวิตร
หายที่โต๊ะรับแขก ตรงนั้นไม่น่ามีนักเรียนเดินเข้าไปนะคะ ไม่น่าจะเกี่ยวกับนักเรียนพวกนี้นะพี่เพ็ญศรี"
"หยุดเลยค่ะ ครูกู้ด อย่ามาออกตัวแทนเด็ก ๆ ยังไงพี่ก็ต้องค้นนักเรียนทุกคน เดี๋ยวท่านประวิตรจะว่าเอาได้
ว่าทางโรงเรียนเราไม่ใส่ใจท่าน"
ครูเพ็ญศรียืนยัน
ครูกู้ดได้แต่ทำหน้าเบื่อ ๆ แล้วก็หันมาพยักหน้ากับเด็ก ๆ ว่า ยอม ๆ ไปเถอะ
ห้อง ผอ.⭐
1
"ใจเย็น ๆ นะครับคุณประวิตร เดี๋ยวผมให้ครูเพ็ญจัดการให้ เดี๋ยวคงหาพบถ้ามีเด็กนักเรียนเอาไป"
"นี่ถ้าเป็นนาฬิกาผมเอง ผมไม่ว่าหรอกนะครับท่าน ผอ.
ผมมีเงิน ผมซื้อใหม่ได้ แต่นาฬิกาเรือนนี้มันไม่ใช่ของผม"
"ผมยืมเพื่อนมาาา"
ขณะที่ ผอ.กำลังทำหน้าเคร่งเครียดอยู่นั้น มีเสียงแทรกเบา ๆ จากครูคนหนึ่งที่ยืนห่างออกไปด้านประตูห้อง
"มีเงินเยอะ ทำไมไม่ซื้อนาฬิกาใช้เพื่อนไปเลยวะ จะมานั่งบ่นทำไม"
"พูดเบา ๆ ครูใจดี"
เสียงครูภา ดุครูใจดี ที่พูดแทรกโดยไม่ดูตาม้า ตาเรือ
บ้านเอพริล⭐
"แม่ป๋อม นี่มันก็จะค่ำแล้วนะคะ กีฬาสีน่าจะแข่งจบนานแล้ว ทำไมเด็ก ๆ ไม่กลับมาซะที น้อยชักจะเป็นห่วงแล้วสิ"
เสียงแม่น้อย แม่ของแว่นบ่นกับแม่ป๋อมแม่ของเอพริล
"เดี๋ยวอีกชั่วโมงถ้ายังไม่มากัน พี่จะให้พ่อชัช ไปตามนะคะ แม่น้อยใจเย็น ๆ"
ร้านค้าลุง ช.⭐
"ลุง ๆ ....
พวกโต๊ะกับธีร์ยังไม่กลับมาจากงาน
กีฬาอีกเหรอคะ"
"ยังเลย นี่ลุงก็รอไอ้โต๊ะมันอยู่เหมือน
กัน" "กีฬาสีนี่มันมีแข่งรอบค่ำด้วยรึไง
วะ กรีน"
กรีน เป็นเพื่อนคนเดียวในแกงส์โรตีหวานน้อยใส่นมไม่ใส่ไข่ ที่ย้ายตามพ่อ แม่ไปเรียนในกรุงเทพ นาน ๆ ถึงจะได้กลับมาบ้านยายสักที
กลับมาทุกครั้ง กรีนก็จะรีบวิ่งมาร้านขายข้าวแกงลุง ช. ป้าตา พ่อแม่ของโต๊ะอู้ เพื่อมาหาแกงส์เพื่อนรักให้หายคิดถึง
ห้องเรียน⭐
"ตกลง ไม่เจอใช่ไหมคะ พี่เพ็ญ"
เสียงครูกู้ด พูดกับ ครูเพ็ญศรี หลังจากครูเพ็ญค้นนักเรียนกลุ่มนี้จนครบทุกคน แต่ก็ไม่พบของที่หายไป"
1
" เอาล่ะ พวกเธอกลับกันได้แล้ว
เดี๋ยวครูไปส่งเอง นี่ก็จะค่ำแล้ว พ่อ แม่พวกเธอคงเป็นห่วงมากแน่ ๆ เลย"
ครูเพ็ญมองตาม ด้วยสายตาไม่หายสงสัย ขณะที่ครูกู้ดพาเด็ก ๆ ขึ้นรถเพื่อพาไปส่งบ้าน
ห้อง ผอ.⭐
"อะไรนะครู ตกลง หานาฬิกาคุณประวิตรไม่เจอเหรอ แล้วใครเป็นคนเอาไปเนี่ย"
ผอ. บ่นเป็นหมีกินผึ้ง ทำหน้าเครียดอย่างหนัก
ขณะที่ ทุกคน กำลังนิ่งคิด ว่าจะเอายังไงต่อดีกับเรื่องนี้
อยู่ ๆ ก็มีเด็กนักเรียนคนหนึ่ง เดินเข้ามาพร้อมกับครูบี
"ท่าน ผอ.ครับ ผมคิดว่าผมรู้แล้วล่ะครับ ว่าใครเป็นคนเอานาฬิกาคุณประวิตรไป" ครูบีพูดขึ้น
"ใคร ใครเอาไป ครู.."
"เอ้า ไก่ เธอเห็นอะไร เธอพูดให้ท่าน ผอ. ฟังสิ"
" ตอนผมไปล้างหน้า ล้างตัว ที่ก๊อกน้ำหลังโรงเรียน พอดีเสื้อผมเปื้อน ผมเลยถอดซักน้ำ จนเพื่อน ๆ เดินกลับไปหมด เหลือผมอยู่คนเดียว"
"ผมหันไปเห็นลุงภารโรง เดินลงมาจากห้อง ผอ. ครับ ในมือแกถืออะไรสีทอง ๆ วาว ๆ จนสะท้อนแสงแดดมาเข้าตาผมเลยครับ"
ผอ.ทำหน้าแดงฉานพร้อมตะโกนขึ้นว่า "อ้าวเวรแล้ว.......ไอ้ตู่"
"โรตีหวานน้อยใส่นมไม่ใส่ไข่ 5 อันครับบัง" เสียงตอยสั่งโรตีกับลุงบัง
แมน พ่อค้าขายโรตีขาประจำ
เด็กทั้ง 6 คน มานั่งบนเครื่องออกกำลังกายที่ ลานกีฬาต้านยาเสพติดของหมู่บ้าน ซึ่งเป็นที่วิ่งเล่นประจำในทุก ๆ เย็นวันเสาร์ของพวกแกงส์โรตีฯ
"นี่เฉื่อย เห็นอันบอกว่า สีนายแพ้เพราะนายวิ่งช้ากว่าเต่าขาหักอีกเหรอ...555" กรีนหยอกเพื่อน พรางหัวเราะคลอไปกับเสียงหัวเราะของอัน
"ก็เราบอกครูแล้ว ว่าเราไม่แข่ง ไม่แข่ง เราวิ่งช้า ยังจะให้เราแข่งอีก
ครูใจดียังจะบังคับบอกว่า อ้วน ๆ แบบนี้ ลงไปวิ่งบ้างจะได้ผอม..."
เฉื่อยพูดพร้อมทำหน้าเบื่อ ๆ ทั้งที่ปากก็เคี้ยวโรตีจนนมข้นหวานไหลออกมาจากมุมปาก
DM เห็นนมข้นไหลออกมาจากปากเฉื่อย เลยรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาทำท่าจะเช็ดให้........แต่
"เฮ้ย...กินให้มันดี ๆ หน่อยเฉื่อย เราไม่ชอบคนกินมูมมามนะ บอกไว้ก่อน" เสียงโต๊ะอู้ดุเฉื่อย ทั้งที่ตัวเองก็เคี้ยวเสียงหงุบหงับ ไม่แพ้กันกับเฉื่อย
ไม่ทันที่ DM จะได้เช็ดคราบนมข้น เฉื่อยรีบเอามือป้ายนมที่มุมปาก แล้วเอานิ้วมาดูดจนนมข้นหายเกลี้ยง.....
"บ๊วบบบ"(เสียงเฉื่อยดูดนิ้ว)
DM เลยต้องรีบเอาผ้าเช็ดหน้า
มาเช็ดหน้าตัวเองแก้เขินแบบหงอย ๆ แทน
"พวกเธอว่า ลุงตู่แกเป็นคนขโมย นาฬิกา ลุงประวิตรไปจริง ๆ เหรอ"
อันเปิดประเด็นถามเพื่อน ๆ
"เราก็ไม่รู้นะ แต่เห็นป้าพลอยแม่ข้าวน้อยเคยพูดว่า ลุงตู่ แกติดเหล้าแล้วก็ชอบไปเล่นไฮโลตามงานศพ บอกให้พวกเราระวัง อย่าไปอยู่ใกล้ ๆ แกมาก"
ตอยพูดขึ้น
"แต่จะว่าไป ลุงแกก็น่าสงสารนะ"
"พ่อเคยเล่าว่า ก่อนแกจะมาเป็นภารโรง แกเคยเป็นทหารมาก่อน
แต่พอดี แกโดนเมียกับลูกทิ้ง แกเลยเปลี่ยนไป กลายเป็นคนติดเหล้า ติดการพนัน" DM เอ่ย
ขณะที่เด็ก ๆ กำลังกินโรตีอย่างเอร็ด อร่อยอยู่นั้น....
มีใครสักคนท่าทางกำลังโกรธจัด
เดินตรงมาที่เด็ก ๆ พร้อมไม้เรียวในมือ......
"มาเล่นอยู่นี่เองงงงงงง
แม่บอกให้ดูน้อง
รู้ไหมว่าน้องโดนหมากัด ...
มา ๆ มาให้แม่ตีซะดี ๆ........."
"ซวยแล้ววว.......แม่...มา"
(โปรดติดตามตอนต่อไป...)
จบแล้วครับ #ep2
สำหรับโปรเจคซีรี่ย์ Lost time โดยคุณตอย ที่รวบรวมนักเขียนเรื่องสั้น 10 คน นำมาเขียนต่อกันในรูปแบบที่คาดไม่ได้ไปเรื่อย ๆ โดยนักเขียนแต่ละคนเป็นอิสระต่อกัน สามารถเขียนต่อเรื่องราวในรูปแบบของตนเองได้แบบไร้ขีดจำกัด
รายละเอียดตามลิงค์ข้างล่างนี้ครับ >> https://www.blockdit.com/articles/5f91b6e3c9122d11a23faf47
สำหรับผม พี่ข้าว รับไม้ต่อมาจาก
น้องกรีน เพจ Everygreen
ในEp2 ผมยังคงธีมของเรื่องในธีมเดิมที่น้องกรีนเขียนไว้คือ ธีมแฟนฉัน Retro ย้อนยุค เพราะผมอ่านแล้วรู้สึกชอบ
สิ่งที่ผมเพิ่มเติมเข้าไปนอกเหนือจากการใส่ตัวละครรุ่นผู้ใหญ่ ที่นำเอาเพื่อน ๆ คนคุ้นเคยในบีดีของเราหลายคนมาร่วมแสดงบทบาทต่าง ๆ เพื่อสร้างสีสันแล้ว ผมยังขอแทรกเรื่องราวความตลกร้ายของสังคมบ้านเราเข้าไปด้วย
เด็กคือภาพสะท้อนของผู้ใหญ่ สิ่งใดที่ผู้ใหญ่ทำ ไม่ว่าดีหรือร้าย ล้วนเป็นต้นแบบให้เด็กทำตามเมื่อยามที่เขาโตขึ้น นี่คือสิ่งที่ผู้ใหญ่ต้องตระหนักให้มาก
ส่วนตัวเด็กเอง เมื่อถึงจุด ๆ หนึ่ง เด็กก็ต้องเลือกด้วยตัวเองว่า จะทำตามผู้ใหญ่แบบไหน จะเป็นคนอวดรวยแบบคุณประวิตร ประจบสอพลอแบบท่าน ผอ. บ้าอำนาจแบบครูเพ็ญศรี
ขี้เหล้า ติดการพนันแบบลุงภารโรง
หรือ จะเลือกเป็นคนดีมีน้ำใจอย่างครู
กู้ด อบอุ่นน่านับถือแบบครูบี หรือห่วงใยเอาใจใส่คนอื่นอย่างครูใจดี
กับครูภา
สุดท้ายแล้ว....หนู ๆ ต้องเป็นคนเลือกเอง
สำหรับเส้นเรื่องในตอนต่อ ๆ ไป คงต้องบอกว่า ทั้งผมและคุณผู้อ่านคงคาดเดาไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ได้แต่ลุ้นกันยาว ๆ ไปกับ Lost time The Series.....ซีรี่ย์ที่ไม่มีวันรู้ตอนต่อไป
ส่วนใครที่ยังไม่ได้อ่านEp1สามารถอ่านได้ที่เพจน้องกรีน Everygreenตามลิงค์นี้เลยนะครับ
สำหรับEpต่อไปเป็นตอนที่จะเขียนขึ้นโดยน้องแว่น เพจเรื่องเล่าในความมืดนะครับ ติดตามอ่านได้ที่เพจน้องแว่นตามนี้...ครับ
สุดท้ายต้องขอบคุณคุณตอยและ
พี่เฉื่อยที่ให้เกียรติชวนเข้าร่วม
โปรเจคนี้....ขอบคุณมากครับ
    ใครสักคน
    สนับสนุน10 เพชร
    เรื่องเล่า คนเลี้ยงปลา
    สนุกมากค่ะ อ่านเพลินเลย