18 พ.ย. 2020 เวลา 06:49 • นิยาย เรื่องสั้น
ห้องเก็บรัก💜 ep 16... นอนเฝ้าเฉยๆ(รึป่าว😝)
ไม่มีใครพูดถึงเรื่องเมื่อคืนเลยสักนิด ต่างคนก็ต่างปล่อยให้มันผ่านไปพร้อมกับคำตอบในใจที่มีอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าติณอยากจะรู้ว่าลดาคิดยังไงกับสิ่งที่เค้าทำลงไปแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามมันออกมา ส่วนลดาเอง เธอได้คำตอบให้ตัวเองแล้วหลังจากนั่งตัวเปียกคิดมาทั้งคืนจนทำให้ไม่สบาย แต่คำตอบของเธอจะแน่ชัดขึ้นหรือป่าวนั่นก็คงอยู่ที่ว่าติณจะยังไงกับเธอต่อเท่านั้น...
💜💜💜
ไม่เพียงแค่พ่อครัวคนเก่งเท่านั้นที่ยิ้มจนแก้มปริ คนป่วยเองก็เช่นกัน ใครจะไปรู้ว่าราชสีห์ผู้สูงศักดิ์จะลดตัวมาหาอาหารและดูแลกวางสาวตัวน้อยได้ถึงขนาดนี้
หลังจากมื้ออาหารที่เปอะเปื้อนคราบความสุขเต็มโต็ะ ก็ถึงเวลาที่ต้องเก็บถ้วยเก็บชามไปล้างทำความสะอาด แต่ก็อย่างว่าถ้าจะให้คนป่วยไปล้างมันก็ดูจะเกินไป อย่างนั้นใครเป็นคนทำก็ต้องเป็นคนล้าง
ติณที่เก็บจานอาหารไปล้างขณะที่คนป่วยก็พยายามยื้อแย่งเพื่อที่จะล้างเอง ลดาโดนดุด้วยสายตาเธอจึงยอมวางมือแล้วไปนั่งรออยู่ใกล้ๆ
จานแค่ไม่กี่ใบใช้เวลานิดหน่อยก็เสร็จเรียบร้อย
ติณเอ่ยถามลดาขณะที่มือกำลังวางจานใบสุดท้ายลงที่ชั้นรอง
" สรุปว่าจะไม่ไปหาหมอใช่ไหม"
" ค่ะ ดีขึ้นมากแล้วค่ะ😄 "
" ไหนวัดไข้สิ"
" อุ้ย☺ คุณติณ"
ยิ้มนั้นสำคัญไฉนติณรู้แก่ใจก็วันนี้ เมื่อสุดเสียงตอบกลับเธอก็ส่งยิ้มละลายใจให้เค้า ยิ้มหวานขนาดนี้เห็นที่ก็คงต้องจับมาวัดไข้ซะหน่อย ติณรีบเช็ดมือที่เปียกน้ำนั้นออกแล้วเดินตรงเข้าไปกอดลดา ปลายจมูกที่รีบร้อนนั้นตรวจวัดไข้ไปตามซอกคอและไหล่บางของเธอ
อีกฝ่ายไม่ปฏิเสธสัมผัสนั้น แต่ก็เผลออุทานออกมาเบาๆ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ติณหยุดอย่างทันควัน เค้ายังคงใช้จมูกสูดดมเอาพิษไข้เข้าไปอย่างเต็มใจ จนกระทั่ง...
" ขอโทษ😦"
" เอ่อ🙂 ..ไม่เป็นไรค่ะ"
1
ด้วยความที่ติณไม่ใช่ผู้ชายที่จะเก็บมือเก็บไม้ไว้เป็นระเบียนเหมือนคนอื่น เค้าก็เผลอเลื่อนมันไปที่ใต้ราวอกอวบอิ่มของเธอ และนั่นมันทำให้สติเค้ากลับคืนมา ติณถอยออกจากลดาแล้วขอโทษเธอทั้งที่ไม่สบตา เค้าหันช้ายหันขวาเหมือนไม่มีที่จะยืน ทำให้ลดาที่มองอยู่อดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้
ท่าทางที่ติณแสดงออกมาให้เธอเห็นตอนนี้ มันทำให้เธอรู้ว่าเค้ารู้สึกผิดกับสิ่งที่เค้าทำ แต่ทำไมล่ะ ทำไมต้องรู้สึกผิด ทั้งที่เค้าเองมีสิทธิ์ในตัวเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แล้ววันนี้หากไม่นับที่เค้าวัดไข้เธอ การที่มือของเค้าโดนหน้าอกของเธอเพียงเล็กน้อยมันไม่น่าจะทำให้เค้ารู้สึกผิดมากขนาดนี้
ทั้งที่เมื่อคืนก็จับมันไปแล้วเต็มๆ
ติณเดินออกจากครัวไป แล้วกลับเข้ามาใหม่จับมือลดาพาเธอไปที่ห้องนอน จัดแจงที่นอนและห่มผ้าให้ดิบดี
" เธอ😒 นอนเลยนะ ฉันทำงานอยู่ข้างนอกนี่แหละ"
" ค่ะ"
" ไม่ปิดไฟใช่ไหม"
" ปิดก็ได้ค่ะ🙂 "
" แน่ใจนะ "
" ค่ะ แต่คุณอย่าปิดประตูนะคะ 🙂ขอบคุณค่ะ"
ติณปิดไฟห้องนอนและเปิดประตูไว้อยางที่ลดาบอก แสงสว่างจากดวงไฟของห้องรับแขกสาดส่องเข้ามายังห้องนอนสว่างมากพอที่จะให้ลดาหลับอย่างสบายใจ ถึงคนข้างนอกห้องจะดูแปลกๆไปหน่อยแต่ที่แน่ๆ วันนี้เค้าก็คงปล่อยเธอให้นอนหลับโดยที่ไม่ทำอะไรแน่ๆ
ติณเปิดประตูห้องนอนไว้จนสุดบานตามคำขอ แล้วเค้าก็พาตัวเองที่เหน็ดเหนื่อยจากการดูแลคนป่วย มานอนหมดแรงอยู่ที่โซฟาตัวเดิม ไม่มีงานค้างที่รอให้ทำ ไม่มีอะไรที่ต้องสะสาง มีเพียงคำโกหกของของราชสีห์ใจมด ที่ไม่กล้าจะไปนอนใกล้ๆเธอเท่านั้น
แต่นั่นก็เพื่อความปลอดภัยของเธอเอง เพราะเค้าไม่เชื่อใจตัวเองเลยสักนิด เพียงแค่เห็นหน้าเธอสติเค้าก็หลุดลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ไม่อยากทำให้เธอเสียใจอีกแล้ว
" ฝันดีนะลดา"
🌞🌞เช้าวันใหม่สดใสกว่าที่คิด ถึงแม้ว่าเมื่อคืนติณแทบจะไม่ได้นอนเลยก็ตาม ราชสีห์ผู้สูงศักดิ์หอบสังขารอันอิดโรยไปทำงานแต่เช้า หวังจะเข้าไปเคลียร์เอกสารให้เสร็จแล้วกลับมาเฝ้ากวางน้อยของเขาต่อ ก็เธอนั้นช่างดื้อซะเหลือเกินบอกจะพาไปหาหมอก็ไม่ยอม พอไข้ขึ้นก็ต้องลำบากคนเฝ้าให้มาเช็ดตัว จนแทบไม่ได้หลับได้นอน เช้ามาถึงดีขึ้น ติณจึงรีบออกมาทำงานแล้วจะได้รีบกลับไปดูแลเธอต่อ
" สวัสดีเจ้านาย😄 ทำไมวันนี้มาแต่เช้าจัง ว่าแต่เมื่อวานอ่ะ หายไปเลยนะ"
" หายอะไรของแก😒"
" ก็แกไง หายไปตั้งแต่บ่าย มาโผล่อีกทีวันนี้ตอนเช้า บ้านก็ไม่กลับจนแม่แกโทรมาถามอีกล่ะเนี้ย"
" ก็ ลดาป่วยไง"
" เออว่ะ น้องป่วยนี่หว่า😅แล้วคุณติณฉีดยาให้น้องไปกี่เข็มแล้วล่ะ💉💉ถึงได้ดูเหนื่อยขนาดนี้ ฮ่าๆๆ🤣🤣🤣"
"😳 ไอ้แทน📂"
" โอ้ยยย‼ เจ็บนะโว้ย"
" ไม่โดนมะ😳"
แทนไทที่มาทำงานเช้าเป็นประจำอดแซวเพื่อนไม่ได้ที่วันนี้ดูอิดโรยเป็นพิเศษ แต่คำพูดนั้นกลับไปจี้ใจดำคนฟังซะจนต้องเขวี้ยงแฟ้มงานหวังให้ตบปากคนพูดให้สาแก่ใจ แต่ด้วยความว่องไวของแทนไทจึงหลบได้ทัน
" อาการแบบนี้คือ🤣 ยังไม่ได้เค้าสักครั้งเลยใช่ไหมวะ🤣🤣"
"😠 หุบปากเลยนะ"
" อะไรวะ อย่าบอกนะว่าที่ผ่านมาแกนอนเฝ้าเฉยๆ
แต่เอ๊ะ❗ หรือว่า❓ แก❗ แก❗ช่วยตัวเองใช่ไหมๆ ฮ่าๆๆ🤣🤣🤣
แต่ก็ไม่แปลกอ่ะนะก็น้องสวยซะขนาดนั้น ฮ่าๆๆ
" ไอ้ชั่ว😠 ออกไปเลย 😳 ออกไป📂 "
"โอ้ย ๆ‼"
แค่คำพูดชุดแรกยังว่าจี้ใจดำ พอเจอชุดใหญ่ที่แทนไทจัดให้ อาการของติณก็จะเขินๆ และเจ็บหนักไปพร้อมกัน ก็แทนไทง้างมือปักมีดเข้ามากลางหัวใจของติณจังๆเลยน่ะสิ
ทั้งเขินทั้งอาย ติณจึงได้แต่ขว้างแฟ้มงานเล่มที่สองใส่เพื่อนปากดีให้หนีออกจากห้องไปทันที อยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องเจ็บตัวแต่เช้าเลยนะแทนไท
ยังไม่สิ้นเสียงหัวเราะขบขันของแทนไท สองสามีภรรยาแห่งบดีศวรก็มายืนอยู่ตรงหน้า ทำให้แทนไทแทบจะหยุดหัวเราะไม่ทัน
" มันอยูในห้องใช่ไหม😠"
" เอ่อ ครับ😦 อยู่ครับ"
" อยู่ก็หลบสิแทน"
คุณนายวจีจ้องตาแทนไทจนแทนไทต้องหลบอย่างรวดเร็ว ถึงแม้ว่าเดชาจะตบไหลเบาๆเพื่อปลอบใจก็ตามที แต่ไม่รู้ว่าวันนี้คุณนายไปกินรังแตนที่ไหนมาถึงได้ของขึ้นแต่เช้าแบบนี้ หรือว่าจะรู้ว่าแทนไทโกหกว่าติณอยู่กับตัวเองเมื่อคืน
" พ่อแม่😒 "
1
ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก พร้อมกับรังสีอำมหิตของคุณนายวจี แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ลูกชายสุดที่รักเกรงกลัวแต่อย่างใด ติณทำหน้าตาเฉยชาและพร้อมรับฟังข้อหาทั้งหมดแล้วหลังจากที่เห็นรังสีของผู้เป็นมารดา
" แกหายไปไหนมา🤬 ทำไมไม่กลับไปนอนบ้านหลายวัน 😡คิดจะประชดฉันกับพ่อแกเหรอ ฉันบอกไว้ตรงนี้เลยนะว่ามันไม่ได้ผล แกโตแล้วนะติณอย่าให้แม่ต้องพูดหลายรอบ "
" แม่มีเรื่องจะพูดแค่นี้ใช่ไหม พ่อล่ะไม่มีอะไรจะว่าผมเหรอ ว่ามาได้เลยนะ"
" ติณ พ่อไม่อยากว่าอะไรแกหรอกนะพ่อรู้ว่าแกรู้ว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำ แล้วที่มาวันนี้ก็ไม่ใช่แค่เรื่องนี้เรื่องเดียว"
" ใช่ วันนี้แกต้องไปงานเปิดตัวหมู่บ้านจัดสรรของเรา แล้วก็ต้องไปรับหนูอลิชไปด้วย 😠ฉันบอกหนูอลิชไว้แล้ว "
" ผมไม่ไป😠"
" ต้องไป‼ นี่คือคำสั่ง "
" แม่❗ แม่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบงานแบบนี้อ่ะ ทุกที่พ่อกับแม่ก็เปิดงานกันเองได้หนิ ไม่เห็นต้องมีผมเลย "
" แต่ครั้งนี้แกต้องไป ฉันสั่ง‼ ไปค่ะคุณกลับ"
คุณนายวจีพูดธุระของตัวเองเสร็จก็คล้องแขนสามีเดินออกมาจากห้องทำงานของติณไป ปล่อยให้ติณอยู่กับความมึนงง เพราะทุกๆครั้งที้มีการเปิดโครงการต่างๆ ติณก็ไม่เคยไปเพราะเค้าเองไม่ชอบปั้นหน้าให้คนมากมายมาถ่ายรูปหรือรุมล้อม และเค้าก็ไม่ใช่ประทานเปิดงานถึงจะไปหรือไม่ไปงานก็เปิดตัวได้อยู่ดี
" แม่มีแผนอะไรกันแน่🤔"
ติณได้แต่พรึมพรำอยู่กับตัวเอง เพราะมันแปลกมากที่แม่มาสั่งเค้าถึงที่ทำงาน แต่ยังไงก็คงต้องทำตามอยู่ดี ความเป็นแม่ลูกไม่ได้จับฉลากมาได้ฉันได ลูกก็รู้ใจแม่ฉันนั้น ถึงจะรู้ว่าแม่มีแผน แต่ก็ไม่รู้ว่าแผนที่ว่านั้นคืออะไร คงต้องยอมไหลไปตามน้ำลองดูซะก่อน
หลังจากเคลียร์งานเสร็จติณก็กลับไปหาลดา เพื่อหาข้าวหายาให้ทาน และอาบน้ำแต่งตัว
" เป็นไงบ้าง"
" ดีขึ้นมากแล้วค่ะ🙂"
" 🤨แน่ใจนะ"
" ค่ะ 😄"
" ตอนเย็นก็อย่าลืมกินข้าวนะฉันชื้อมาไว้แล้วอยู่ในตู้เย็น เอาออกมาอุ่นก่อนค่อยกิน กินเสร็จแล้วอย่าลืมกินยาล่ะ แล้วก็นอนพักผ่อนจะได้หายเร็วๆ"
" ค่ะ แล้ว คุณติณจะ ไปไหนเหรอคะ"
" อ่อ ฉันจะต้องไปงานเปิดตัวหมูบ้านของบริษัทฉันน่ะ ฉันจะกลับมา🙂 แต่อาจจะดึกหน่อยนะ"
" ค่ะ🙂"
"ปวดหัวรึป่าว"
" ไม่ปวดแล้วค่ะ "
" อือ ตัวก็ไม่ร้อนแล้วแหละ งั้นฉันไปอาบน้ำก่อน"
ติณใช้หลังมือแตะที่หน้าผากของลดาสองสามครั้งก่อนที่จะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เพื่อที่ว่าเค้าจะได้แน่ใจว่าเธอดีขึ้นแล้วจริงๆ
ฟ้ายังไม่มืดแต่ติณต้องออกไปก่อน เพื่อที่จะไปรับตัวภาระไปงานด้วย เพราะเธอคนนั้นกว่าจะแต่งองค์ทรงเครื่องเสร็จคงใช้เวลาพอสมควรต้องรีบไปเร่งซะหน่อยเดียวจะไปไม่ทันงาน
" ลดา"
" คะ🙂"
" ฉันจะรีบกลับมานะ😊"
ติณกอดลาเธอผู้เป็นที่รักแนบแน่นแล้วบรรจงจูบที่หน้าผากอย่างทะนุถนอม หัวใจดวงนี้กับร่างกายๆนี้ไม่อยากจะจากเธอไปไหนเลย ยิ่งรู้ว่าจะต้องไปรับหญิงอื่นเพื่อควงไปงานด้วยแล้วยิ่งไม่อยากไป แต่ก็ต้องจำใจไปเพราะนั่นคือคำสั่งของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นมารดา แล้วเค้าเองก็รู้อยู่แล้วว่าทางข้างหน้าคือกับดักของแม่
💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜
🙏ขออภัยในความต้วมเตี้ยม🐢🙏 เนื้องจากนิยายเรื่องนี้ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ จึงล่าช้าไม่ทันการ
😝แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ👉
💋💋💋

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
    เฉิดฉาย
    คุณติณมาล้างจานที่บ้านเฉิดฉายด้วยค่ะ ❤️