5 ม.ค. เวลา 16:17 • นิยาย เรื่องสั้น
ห้องเก็บรัก💜 EP 18 ไม่อยากเสียเธอไป
รถยนต์ที่วิ่งด้วยความเร็วสูงนั้นดูไม่ค่อยจะปลอดภัยสักเท่าไหร่ ยิ่งคนขับไม่มีสติด้วยแล้วยิ่งอันตรายไปกันใหญ่ แต่ก็ยังถือว่าโชคดีที่ติณกลับถึงคอนโดอย่างปลอดภัยครบถ้วนดี
ลิฟท์ที่ว่ารวดเร็วนั้นยังไม่พอใจใครบางคน ในเวลาแบบนี้ติณเองอยากจะมีเวทมนต์ดลบันดานให้ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้หยุดลงในชั่วพริบตา
อยากจะให้ลดาหยุดอยู่กับที่ รอเค้าแต่เพียงผู้เดียว
ติ่ง
เสียงลิฟท์เปิดออกพร้อมกับร่างสันทัดของชายหนุ่มที่พุ่งตรงไปยังหน้าห้องอย่างไม่รีรอ
ไม่ช้าประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับสายลมที่พัดมากระทบเข้ากับใบหน้าอย่างจัง หัวใจของติณตอนนี้ละลายไหลลงไปกองอยู่กับพื้นซะแล้ว
ประตูฝั่งระเบียงถูกคนในห้องเปิดออกจนสุดบาน สายลมเย็นยามค่ำคืนจึงล่องลอยเย็นฉ่ำไปทั่วทั้งห้อง ไม่รู้ว่าคนเปิดตั้งใจเปิดเอาไว้ หรือว่ารีบหนีออกไปจนลืมปิดมัน
ราชสีห์ผู้ยิ่งใหญ่มองไปรอบๆอาณาบริเวณ สอดส่ายสายตามองซ้ายแลขวา แต่กลับไม่มีวี่แววแม่กวางสาวเลยสักนิด หัวใจดวงเดิมที่เคยพองโตขึ้นด้วยความรัก กำลังหดเล็กลงเท่าเทียมกับใจของมดตัวน้อยๆ
ท่ามกลางไอเย็นที่พัดผ่านร่างกายแต่กลับมีบางอย่างอุ่นๆไหลรินผ่านม่านบังตาไป เหมือนว่าสิ่งๆนั้นจะไม่ลดละความพยายาม เพราะมันมากขึ้นๆจนตอนนี้มองอะไรไม่เห็น ถึงแม้ว่ามันจะร่วงหล่นลงไปหยดติ๋งๆอยู่ใต้คางบ้างก็ตามที
ติณพาขาและตาที่พร่ามัวไปนั่งลงที่โซฟาตัวเก่าเจ้าประจำของเค้า นั่งหันหน้าไปรับสายลมที่แสนโหดร้ายนั้นอย่างตั้งอกตั้งใจ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหลายต่อหลายรอบ บ้างก็คุณนายวจี บ้างก็อลิช ที่สลับกันโทรเข้าจนเครื่องจะระเบิด แต่ติณก็ไม่ยอมรับสายใครสักคน
ตาที่พร่ามัวจากน้ำอุ่นๆนั้นยังคงพร่ามัวเหมือนเดิมถึงแม้ว่าจะกินเวลาไปแล้วเนิ่นนานเต็มที หัวเริ่มปวดหนักขึ้นเรื่อยๆ จนต้องยกมือทั้งสองขึ้นมากุมมันไว้แน่น หูก็แทบจะไม่ได้ยินอะไรเลยในตอนนี้
" ไม่รับสายเหรอคะ เห็นดังหลายรอบแล้ว"
เสียงราบเรียบที่ดังขึ้นมาจากข้างหลังทำให้ติณที่กำลังกุมขมับอยู่ถึงกับหูตาเปิดกว้าง
1
ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วหันหลังกลับไปยังต้นเสียง
สิ่งที่เห็นเหมือนกับฟ้ามาโปรด สาวน้อยร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า มือข้างนึงถือรองเท้าแตะคู่ใหญ่ของชายหนุ่ม และอีกข้างเป็นกระดาษแผ่นน้อย
หนึ่งแผ่น ใช่เธอจริงๆ เค้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม
2
ติณโผลเข้าไปกอกเธอไว้แน่น แล้วอธิบายร่ายยาวถึงความรู้สึกนึกคิดออกมาจนแทบจะจับใจความไม่ได้
1
" ฉันขอโทษๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเธอ ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ ไม่ได้จะโกหกนะ ฉัน ฉันไม่ได้อยากแต่งงาน ทุกอย่างแม่ฉันเป็นคนจัดการเอง ฉันไม่ได้จะให้เธอมาเป็นเมียน้อย หรือว่าเมียเก็บนะ เข้าใจฉันไหม เธอต้องเข้าใจฉันนะลดา"
" คุณติณคะ"
" โอเคๆ ฉันยอมรับนะ ฉันยอมรับ ว่า ทีแรกฉันตั้งใจจะซื้อเธอจริงๆ ฉันขอโทษ นะ ฉันขอโทษ แต่ว่าๆตั้งแต่เธอปฏิเสธฉันวันนั้นฉันก็เลิกคิดไปแล้วน แล้วที่พาเธอมาอยู่ที่นี่ก็เพราะว่าฉันรู้ว่าถ้าฉันจะให้เงินเธอไปรักษาแม่ฟรีๆเธอก็คงไม่เอา ถ้าจะให้ยืมเธอก็คงไม่ยอมอีก ฉันก็เลยต้องทำแบบนี้
ลดา ฉันขอโทษ อยู่กับฉันก่อนนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ล่วงเกินเธอเลยนะ นะ อยู่กับฉันก่อน ขอเวลาฉันหน่อย มันจะไม่มีงานแต่งงานเกิดขึ้น ขอแค่เธออย่าทิ้งฉันไป ขอเวลาฉันได้ไหม ลดา"
ลดาที่ก่อนหน้านั้นนั่งตอบคำถามของตัวเองอยู่ข้างล่าง เธอพยายามให้คำตอบกับตัวเองทีละข้อๆ
ว่าเธอมาอยู่ที่นี้ทำไม และเพราะอะไร ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับเธอมันคืออะไร ใช่ความรักหรือไม่ ความรู้สึกดีๆที่เธอมีให้เค้ามันจะมากพอที่จะทำให้เธอยืนอยู่ตรงนี้หรือป่าว ความผิดหวังที่รู้ว่าเค้าจะแต่งงานในอีกไม่กี่เดือนนั้นมันคืออะไร
เธอนั่งอยู่ข้างล่างทบทวนเรื่องราวและความรู้สึกต่างๆกลับไปกลับมาจนไม่เห็นว่ามีใครรีบร้อนขึ้นห้องมาหาเธอ และคนที่รีบร้อนนั้นก็เช่นกัน รีบจนไม่ทันได้มองเห็นว่าเธอนั่งอยู่ข้างล่าง
ลดาพาตัวเองขึ้นห้องมากับคำตอบที่ว่า เธอมาที่นี่ทำไม โดยตัดความรู้สึกออกไปเหลือไว้เพียงหน้าที่ ถึงแม้ว่าการที่เธอกลับเข้ามามันจะทำให้เธอเองเจ็บปวดก็ตาม
แต่ทว่า ถ้าเธอไม่ตัดสินใจกลับมาเธอคงไม่รู้คำตอบที่เธออยากรู้มากๆก็เป็นได้ คำถามที่ว่าเค้าคนนี้ทำแบบนี้เพื่ออะไร พาเธอมาที่นี่แต่กลับไม่นอนกับเธอทั้งที่เค้าก็มีสิทธิ์ตามข้อตกลง คำถามที่เธอตอบเองไม่ได้ มีเพียงเค้าที่มีคำตอบ
ตอนนี้เธอได้คำตอบแล้ว ทั้งที่ยังไม่ได้เอ่ยถาม จะด้วยความลนลานของติณหรือด้วยอะไรก็ช่าง แต่เธอก็ได้คำตอบแล้ว
ลดายิ้มให้คนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มแสนหวาน ดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดที่แข็งแรงนั้นแล้ววางรองเท้าคู่ใหญ่ลงตรงหน้าชายหนุ่ม
" เปลี่ยนรองเท้านะคะ"
1
ติณที่งงกับสิ่งที่เกิดขึ้นปาดน้ำตาแล้วนั่งลงถอดรองเท้าออกเปลี่ยนตามที่เธอบอก เธอควรจะโกรธไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมเธอทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยล่ะ ทำไมเธอถึงทำเหมือนกับว่าเค้ากำลังเป็นบ้าอยู่คนเดียว
" ลดา "
" ทานข้าวมารึยังคะ"
" กินแล้ว เมื่อกี้เธอไปไหนมา"
" งั้นอาบน้ำเลยไหมคะ เดียวหนูเตรียมน้ำอุ่นให้"
" เธอยังไม่ได้ตอบฉันเลย เมื่อกี้ไปไหนมา แล้วที่ฉันพูดไปเข้าใจรึป่าว ลดา ฟันฉันอยู่ไหนเนี้ย ลดา"
ลดาเดินถือรองเท้าไปเก็บที่ชั้นวางแล้วหันมายิ้มให้ติณอีกครั้ง เมื่อถามแล้วไม่ยอมตอบแล้วจะให้ทำยังไงล่ะ ต้องถามอีกหรือพอแค่นี้ สรุปว่าเธอเข้าใจหรือไม่เข้าใจ ให้อภัยเค้ารึป่าวนะ
ลดาเดินหายเข้าไปในห้องน้ำปล่อยให้ติณงงเป็นไก่ตาแตกอยู่คนเดียว
" อะไรวะ"
...
" เรียบร้อยแล้วนะคะ อาบได้เลยค่ะ"
ลดาเดินออกจากห้องน้ำแล้วมานั่งลงข้างๆติณ เธอหันหน้ามาหาเค้าแล้วใช้มือเรียวเล็กเช็ดน้ำตาที่ยังหลงเหลืออยู่ที่แก้มออกให้ติณอย่างเบามือ
เธอที่ติณเห็นในตอนนี้ดูเหมือนไม่ใช่คนเมื่อเช้า
กวางน้อยตอนนี้ไม่ได้มีความเกรงกลัวราชสีห์เลยแม้แต่น้อย ไม่เหมือนแรกๆที่กลัวจนตัวสั่นเลย
💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜
1
แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะคะ
ขออภัยในความต้วมเตี้ยมของผู้เขียน เนื่องจากขาทั้งสี่นั้นสั้นเหลือเกิน ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเวลาลงตอนใหม่ให้บ่อยๆเพราะเอาแต่หลบโควิด 19 เข้าไปอยู่ในกระดอง จนตัวนี้พองเป็นเต่าพองลมแล้วเฮ้อออออ
สวัสดีค่ะ💋
    กินเก่ง
    แนะนำตัวค่ะ แวะมาติดตามนะคะ 🤗