มีบัญชีอยู่แล้ว?
“จำปี” ในความทรงจำ
เมื่อหลายเดือนก่อน ฉันได้รับข่าวร้ายจากคุณปีย์เรื่องการจากไปของคุณครูวาสนา
ข่าวนี้..ทำให้ฉันนอนไม่หลับ ฉันนอนคิดถึงเรื่องราวเก่าๆแต่หนหลังสมัยที่ยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ นึกถึงภาพจำต่างๆเกี่ยวกับคุณครูที่รักของฉัน
ในปีที่ฉันได้ขึ้นชั้นเรียนประถม๑ ความรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่จะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ
และคุณครูวาสนาก็ได้มาเป็นคุณครูประจำชั้นห้องเรียนของฉัน
คุณครูเป็นผู้หญิงที่สวยสง่า ใจดี มีน้ำคำที่ไพเราะและรอยยิ้มที่ประทับใจฉัน คุณครูอบรมสั่งสอนนักเรียนทุกคนด้วยความเมตตา นักเรียนทั้งโรงเรียนรักและเคารพคุณครูวาสนาอย่างมาก
ส่วนฉัน..รักและเชื่อฟังคุณครูและมักจะทำตัวตามแบบคุณครูเสมอในวัยขณะนั้น
มีสิ่งหนึ่งที่ฉันและเพื่อนๆเด็กหญิงชอบมากๆ คือ การนำดอกจำปีมาผูกกับเส้นผม ผูกจำปีกันทุกวัน รู้สึกเหมือนว่าผมตัวเองหอมมากแบบนั้นแหละ พวกเราทำตามคุณครูวาสนา ที่พวกเรามักจะเห็นคุณครูผูกดอกจำปีที่เส้นผมหนึ่งดอกทุกวัน ในสมัยนั้นดอกจำปีราคาไม่แพงเท่าสมัยนี้ บาทหนึ่งเราจะได้ดอกจำปี ๖-๘ ดอก แล้วแต่ร้านไหนใจดีก็ให้มากหน่อย คงเพราะเห็นว่าพวกเรายังเด็กตัวนิดเดียว
ดอกจำปีมีกลิ่นหอมยวนใจ ที่บ้านจะมีต้นจำปี มะลิ และดอกไม้อื่นๆหลายต้น ฉันจะนำดอกจำปีและมะลิวางใส่พานเล็กๆถวายพระพุทธทุกเช้า เหมือนที่คุณทวดทำ แต่ของคุณทวดจะเจียนใบตองพับทำเป็นพุ่มห่อดอกจำปีและมะลิ รวมถึงร้อยมาลัยอย่างสวยงามถวายพระ มาถึงตรงนี้ทำให้คิดถึงคุณทวดขึ้นมาซะแล้วสิ..
ในช่วงเวลานั้น เมื่อถึงวันหยุดเรียนฉันมักจะไปเที่ยวเล่นที่บ้านคุณครูเป็นประจำ บ้านคุณครูห่างจากบ้านฉันไปราวๆ 1 โค้งน้ำได้ (😅) คลองพระโขนงมันก็จะมีโค้งคดนิดหน่อย ห่างจากท่าทรายบ้านฉันไปหน่อยก็โค้งเล็กๆละ ตรงนั้นจะมีแอ่งเว้าเข้าไปสัก ๒๐ เมตรแล้วจะมีต้นตะเคียนคู่และต้นไทรต้นใหญ่ๆ เลยโค้งไปหน่อยเดียวก็บ้านคุณครู แต่ฉันไม่พายเรือไปหรอกเพราะกลัวเวลาน้ำลง..น้ำไหลเชี่ยวมาก
ปั่นจักรยานไปทางแอ่งนั้นแหละ ด้านหลังต้นไทรจะมีทางเล็กๆสามารถเดินไปได้ ผ่านบ้านคุณปู่ฉลอง(อดีตกำนัน)สมัยนั้นยกเลิกผู้ใหญ่บ้านและกำนันไปนานละ แต่ชาวบ้านยังติดเรียกว่ากำนันอยู่
บ้านคุณครูเป็นเรือนไทยหลังเก่า รอบๆบ้านมีต้นจำปีจำปาหลายต้น รวมถึงต้นมะลิ ที่บ้านคุณครูปลูกผักสวนครัวไว้กินเอง บรรยากาศร่มรื่นมาก มีลมพัดเย็นๆมาตลอด
ฉันมักจะไปช่วยคุณครูเก็บดอกจำปีจำปาและมะลิแต่เช้า ใส่ลงในตะกร้าสานใบย่อมซึ่งมีอยู่หลายใบ แล้วจะมีแม่ค้าร้านดอกไม้มาลัยมารับซื้อเพราะคุณครูขายราคาย่อมเยา
คุณครูมีลูกสาวน่ารักคนหนึ่ง คือน้องปีย์ อายุอ่อนกว่าฉัน ๔ ปี เราเล่นด้วยกันสนุกมาก ส่วนใหญ่เราจะเล่นเป็นแม่ค้า สลับกันเป็นคนขายกับคนซื้อ และเวลาที่เล่นด้วยกันฉันมักจะเรียกว่าคุณปีย์ เรียกจนติดปากมาจนทุกวันนี้
คุณครูย้ายไปอยู่เยอรมันกับสามีเมื่อตอนที่ฉันกำลังจะขึ้นประถม๖ นานๆคุณครูจะเดินทางกลับมาที่บ้านโดยในหนึ่งปีคุณครูจะกลับมา ๓-๔ ครั้ง ครั้งละประมาณ ๑๐ วันบ้าง ๗ วันบ้าง แล้วก็จะมีฉันที่จะต้องไปหาคุณครูที่บ้านด้วยความคิดถึง
เวลานี้..คุณครูจากไปแล้ว ไปอยู่ในสถานสวรรคภิรมย์ ฉันไม่สามารถเดินทางไปร่วมงานคุณครู ด้วยในเหตุการณ์ขณะนี้และระยะทาง ได้แต่ระลึกถึงและภาวนาให้คุณครูเท่านั้น
ฉันรักคุณครูวาสนาเหมือนแม่ของฉันคนหนึ่ง คุณครูสอนฉันหลายเรื่อง รับฟังและตอบคำถามของฉันเสมอ ในชีวิตฉัน..มีไม่กี่คนหรอกที่จะให้ความสำคัญและตอบกับคำถามของฉันจริงๆ ...
รักระลึกถึงคุณครูเสมอ