[ฉันชื่อบุษบา🌺🌺] เรื่องสั้น..รักแรกของฉัน... ฉันเป็นสาวบ้านนอก เรียนจบก็ทำงานตามจังหวัดใกล้บ้าน.. ฉันก็มีความสุขตามประสาของฉัน..อยู่อย่างเพียงพอ และพอเพียง~~ ฉันมีคนรัก..เราคบกันตั้งแต่สมัยเรียน..จนเรียนจบ..เขาได้งานใ

สำรวจ
ลงทุน
คำถาม

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

ฉันชื่อบุษบา🌺🌺

•

12 ก.พ. 2021 เวลา 15:41 • นิยาย เรื่องสั้น

เรื่องสั้น..รักแรกของฉัน...

ฉันเป็นสาวบ้านนอก เรียนจบก็ทำงานตามจังหวัดใกล้บ้าน..

ฉันก็มีความสุขตามประสาของฉัน..อยู่อย่างเพียงพอ และพอเพียง~~

ฉันมีคนรัก..เราคบกันตั้งแต่สมัยเรียน..จนเรียนจบ..เขาได้งานในเมืองกรุง..เขาดีใจ..เขารับปากจะเก็บเงินเพื่อมาขอฉันแต่งงาน..

เขา~รอเรานะอ้อย เราจะรีบเก็บเงินแล้วมาขออ้อยแต่งงาน รอเรานะ~

ฉัน~ เราจะรอเธอนะ พิภพ

#นั่นคือคำมั่นสัญญา..ระหว่างเรา#

1ปีผ่านไป ทุกอย่างราบรื่น นานๆนัดเจอกันที แต่คุยทางแชทหยอกล้อกันเป็นประจำ...

จนพักหลังเขาจะพูดชวนให้ไปหาตลอดเวลา ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยชวน จะเป็นฝ่ายมาหาฉันเอง..

เขา~ อ้อย มาหาเราที่กทม.ได้ไหม เรามีอะไรจะคุยด้วย~

ฉัน~ มีอะไร บอกมาเลยก็ได้นะ เรายังไม่ว่างเลย งานเยอะ~

เขา~ไม่ อ้อยมาเสาร์นี้ก็ได้ อ้อยหยุดไม่ใช่เหรอ~

ฉัน~ ใช่ แต่ว่า..มีอะไรรึปล่าว~

เขาเงียบไปสักพัก

เขา~ ไม่~

ฉันรู้สึกไม่ดี ฉันรู้สึกหวิวๆ ทั้งๆที่ไม่เคยเป็น ฉันปรึกษาเพื่อนที่ทำงาน ทุกคนบอกว่า ไม่ใช่เขามีคนใหม่เหรอ....

#เขามีคนใหม่เหรอ# คำถามในหัวมากมาย ฉันเก็บไว้ในใจ อยากถาม อยากรู้เรื่อง แต่..ฉันทำได้แค่เงียบ***

วันเสาร์ :ฉันนั่งรถไปกทม. เพื่ออยากรู้ อยากเห็นกับตาตัวเอง....

เขามารอรับฉันที่หมอชิต เมื่อฉันเจอเขา ดูเขาดีใจด้วยซ้ำ #รึว่าฉันคิดไปเอง#

เขาพาฉันมาห้องพักของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันมาหาเขาที่กทม. ฉันมองสำรวจภายในห้อง

เขา~ตามสบายนะอ้อยเดี๋ยวเอาน้ำให้

ฉัน~ ไม่เป็นไรพิภพ เราไม่หิว

ฉันกับเขานั่งคุยกันสักพัก..เขายิ้มเล็กๆ

เขา~ อ้อย เรามีอะไรจะบอก

ฉัน ~ ว่ามาสิ

เขา~ เรารู้จักผู้หญิงคนนึง รู้จักมาสักพักล่ะ นิสัยดีนะ อยากแนะนำให้อ้อยรู้จัก

#ฉันอึ้ง นี่เขาจะแนะนำผู้หญิงคนใหม่ใฟ้ฉันรู้จัก#

แต่..ฉันก็ยิ้ม ~ได้สิพิภพ

ฉันตอบแบบเรียบๆ ทั้งที่ในใจชาไปหมด

เขาจูงมือฉันออกมา เดินเข้าซอยเล็กๆ ที่มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนรออยู่..

ฉันชาไปทั้งตัว..ฉันทำอะไรลงไป ฉันต้องมาหาผู้หญิงคนใหม่ของคนที่เป็นแฟนฉันด้วยเหรอ..

เขา~ อ้อย นี่นวล /นวล นี่อ้อยนะ~

เทอคนนั้นยกมือไหว้ฉัน ฉันยิ้มและรับไหว้ เทอดูอายๆก้มหน้า

เขา~ อ้อย เราไปส่งนวลที่บ้านกันนะ อยู่ในซอยนี้ล่ะ

ฉัน~ เหรอ ไปสิ เดินนำไปเลย

สรุป เขาเดินหยอกล้อ เดินไปกับนวล ปล่อยฉันเดินตามหลังอย่างเงียบๆ น้ำตาฉันเริ่มไหล แขนขาเริ่มชา ฉันต้องยอมขนาดนี่เชียวหรือ พวกเขาเห็นฉันเป็นอะไร..ฉันทิ้งให้พวกเขาเดินนำไปห่างๆ นานๆ เขาจะหันมามองฉันที ฉันรู้สึกเจ็บปวด มันเจ็บ มันอึดอัดไปทั้งใจ ฉันหยุดเดินนั่งลงตรงเก้าอี้ข้างทาง..โดยที่เขาและเทอไม่หันมามองเลย...สักพักเห็นเขาเดินกลับมา เขาอมยิ้มเหมือนเด็กดีใจได้ของเล่นใหม่ เขาตรงมาหาฉัน..

เขา~ กลับกันเถอะ

ฉันลุกขึ้นเดินกลับ ฉันเงียบตลอดทาง ส่วนเขาพูดถึงเทอตลอดทาง..

เขา~อ้อย เราขอคบกับเขานะ เธอจะว่าอะไรมั้ย

ฉัน~ แล้วเราล่ะ

เขา~ เราก็ยังรักอ้อยอยู่นะ เราขอมีอีกคนได้ไหมอ้อย

ฉัน~ แล้วเทอคนนั้นรับได้ไหม

เขา~เราเคยเล่าเรื่องอ้อยให้เขาฟังนะ นวลรับได้

#ฉันนิ่งไม่ตอบ#

ค่ำนี้,ฉันรู้สึกอยากกลับบ้าน อยากหนีไปจากตรงนี้ ส่วนเขากลับไม่รู้สึกสงสารฉันเลย..ทิ้งฉันไว้ในห้อง เพื่อไปหาเทอคนนั้น..ใช่สิ! เขาขอฉันไปเลี้ยงวันเกิดเทอคนนั้น...

ฉันเสียใจ ฉันเดินลงมาสั่งเบียร์เดินถือขึ้นห้องมากิน ทั้งๆที่ไม่เคยกิน จนคนขายถาม~น้องเป็นอะไรรึป่าว~ ฉันส่ายหน้าไม่พูดอะไร

ฉันยกเบียร์กินทั้งขวด..ทั้งน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้น อยู่คนเดียว..นั่งอยู่ในความรู้สึก..อ้างว้าง** ว้าเหว่ **เดียวดาย ** จนเวลาผ่านไปตีสอง เขาเปิดประตูเข้ามา เห็นฉันนั่งกอดขวดเบียร์

เขา~ เป็นอะไรอ้อย

ฉัน~ เป็นอะไรเหรอ เธอไม่รู้เลยเหรอ เธอทำกับเราแบบนี้ได้งัย

เขา~ เราพูดกันดีๆ แล้วนะ

ฉัน~ ถ้าเธอรักเขา เธอปล่อยเราไปก็ได้นะ

เขา~ ไม่ เราก็รักเธอนะ อ้อย

ฉัน~ รักเลย นี่เหรอ รัก

ฉันมองหน้าเขาทั้งน้ำตา..เขาเข้ามากอดฉัน..

เขา~เราคบกันมาตั้งนานแล้วนะ เธอเป็นทั้งเพื่อนทั้งแฟนเรานะ

ฉัน~เพราะงี้สินะ เธอถึงเห็นเราเป็นของตาย เหมือนที่เธอบอกกับเพื่อนๆไว้ ว่ายังงัยเราก็เป็นของตายของเธออยู่แล้ว..

เขาเงียบ..ฉันเงียบ ลุกเดินเข้าห้องไปปล่อยเขาอยู่ตรงนั้น..

เช้าตรู่วันใหม่...ฉันรู้สึกหนักหัว คงเพราะพิษเบียร์ ฉันเดินออกมา เห็นเขานั่งคุยโทรศัพท์หยอกล้อกับใครบางคน ฉันรีบเดินหนี เพื่ออาบน้ำแต่งตัว

ฉันเก็บกระเป๋าเดินออกมาจากห้อง เขาหันมามอง ก่อนจะรีบวางสาย

เขา~ อ้อย จะไปไหน

ฉัน~ กลับบ้าน พรุ่งนี้ทำงาน

เขา~ กลับบ่ายๆ ก็ทันนี่นา อยู่ด้วยกันก่อน เด่วนวลจะซื้อข้าวมาให้

ฉัน~ เรายังไม่หิว

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงเคาะประตูดัง เขารีบไปเปิด ฉันเห็นนวลซื้อของมาเยอะแยะ ..ฉันอยากแทรกแผ่นดินหายไปจากตรงนี้ ฉันได้แต่ยิ้ม

ฉัน~พิภพ เราอยากกลับบ้านแล้วล่ะ ตามสบายนะ

เขามองหน้าฉัน ฉันหลบสายตาเขา

เขา~ ตามใจนะ นวลไปส่งอ้อยกันมั้ย

นวล~ค่ะ

ฉัน~ ไม่เป็นไร เรากลับเองได้

ฉันหยิบกระเป๋า ก้าวเดินมาเปิดประตู ฉันไม่หันไปมองเขา ฉันอยากใจแข็ง มีแต่นวล เทอคนนั้นเดินตามมา..ฉันจึงพูดออกมาเบาๆ ว่า

~ ไม่ต้องห่วงพี่ พี่กับเขาจะเป็นแค่เพื่อน และพี่น้องกันเท่านั้น ดูแลเขาดีๆ ไม่ต้องสงสารพี่ ไม่ต้องใส่ใจพี่ ~

แล้วฉันก็เดินออกมาทั้งน้ำตา....

~เธอเป็นรักแรกของฉัน แต่ฉันไม่ใช่ของตายของใคร~

.......ลาก่อน รักแรก ของฉัน.,.......

โฆษณา

ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน

ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน