28 มี.ค. เวลา 09:35 • การเมือง
[ ประเทศนี้ขับเคลื่อนด้วยการด่า? ]
สวัสดีชาว Blockdit ครับ โพสต์นี้เป็นโพสต์แรกบนแพล็ตฟอร์มนี้ ก่อนอื่นก็ขอแนะนำตัวก่อนว่าเป็นนักเขียนอยู่แล้ว แต่ปกติเป็นนักเขียนภาษาอังกฤษ มาตอนนี้ก็เริ่มรู้สึกอยากเปลี่ยนแนวการเขียนบ้าง และเขียนเป็นภาษาไทยบ้าง
สำหรับโพสต์แรกนี้ ก็ขอแค่ระบายความในใจหลังฟังคำพูดของคุณ 'ไอซ์ - รัชนก' จากไม่กี่วันก่อน ที่กล่าวว่า "ประเทศนี้ขับเคลื่อนด้วยการด่า"
ฟังแล้ว ก็นึกถึงอะไรที่คิดมาสักพัก แต่ไม่เคยได้เขียน
นั่นก็คือ ประเทศไทยเป็นประเทศที่มีอัตราการรีทวีตสูงมากๆ
ช่วงที่อดีตประธานาธิปดีทรัมป์ยังเล่นทวิตเตอร์อยู่อย่างเมามันส์ ทุกสิ่งที่เค้าทวีตเป็นอะไรที่โลกจับตามอง ทุกอย่างมี่เขาเขียนส่งคลื่นไปเขย่าทั่งพิภพ ทำตลาดสั่นสะเทือน ทำคนที่นั่งอยู่อีกซีกโลกต้องเหงื่อตก คอยตื่นมาดูว่าทรัมป์ทวีตอะไรบ้าง
ทรัมป์มีคนมารีทวีตหลายหมื่นคนต่อทวีต ถ้าทวีตไหนซ่าๆ หน่อยก็อาจจะเกินแสน
นั่นคือทรัมป์ ประธานาธิปดีที่ทั่วโลกจับตามอง คราวนี้หันกลับมาดูทวิตเตอร์ไทยแลนด์
ใครทวีตด่ารัฐบาล ถ้าโดนๆ หน่อย คนก็รีเหยียบแสนเช่นกัน คุณไม่จำเป็นต้องเป็นบิ๊กเนมมาจากไหน ขอแค่คุณด่าแรงๆ เดี๋ยวก็มีคนมารีทวีตให้เป็นหมื่นๆ คน
นี่แหละ แสงยานุภาพของประเทศที่ขับเคลื่อนด้วยการด่า! การด่าที่มากมายในระดับที่ถ้าเป็นนักการเมืองหรือนักข่าวที่อเมริกามาเห็น เขาคงอิจฉายอดการรีทวีตแบบนี้
แต่แล้วก็ได้แต่นั่งคิดว่า...
...แล้วการนั่งด่าในทวิตภพ มันช่วยให้อะไรดีขึ้นบ้างหรือยังในโลกแห่งความเป็นจริง?
มีใครได้อะไรจากการอ่านคนสบถใส่นักการเมือง นอกจากความอกุศลจิต?
มีใครได้อะไรจากการจากการนั่งอ่านรีทวีต นอกจากความสนุกชั่วขณะ?
ประเทศเราได้อะไรจากสิ่งเหล่านี้ นอกจากขยะดิจิทัล?
แต่ที่ยิ่งแย่ไปกว่านั้น การด่าของคนที่ไม่ได้รู้จริงในสิ่งที่ตัวเองกำลังด่า ก็มีแต่จะชี้มวลชนไปในทางที่ผิด
(นึกถึงนักขับเคลื่อนท่านหนึ่งที่กล่าวว่าคนไทย "จ่ายภาษีเหมือนอยู่ 'สวิชต์' แต่คุณภาพชีวิตเหมือนขอทาน")
บางคนเขียนอะไรที่เป็นความเท็จอย่างแก้ตัวไม่ออก แต่พอมีคนมาแก้ไข และกว่าเจ้าตัวจะกลับมาลบ ก็มีคนรีไปแล้วห้าหมื่น จากการเบิกเนตรเปลี่ยนเป็นการชกตาในทันที
การด่าอย่างไร้ความสร้างสรรค์ การด่าด้วยความเข้าใจผิด การด่าในรูปแบบเหล่านี้จะขับเคลื่อนประเทศได้อย่างไร?
มิตรสหายท่านหนึ่งได้กล่าวไว้ว่า ประเทศไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยการด่า ประเทศพัฒนาได้ด้วยการลงมือทำ สัจธรรมง่ายๆ ที่คนมันไม่นึกถึง เพราะประเทศไทยมีแต่นักฉอด จะหานักปฏิบัติจริงๆ นั้นน้อยยิ่งกว่าน้อย
การวิจารณ์เป็นสิ่งที่จำเป็นในสังคมประชาธิปไตย สังคมที่ไร้ซึ่งการวิจารณ์ก็คือสังคมที่ไร้ซึ่งประชาธิปไตย แต่การวิจารณ์ต้องมาในรูปแบบ constructive และต้องตั้งบนพื้นฐานของหลักเหตุและผล
ดังนั้น เนื่องในโอกาสได้ฤกษ์ (ไม่ใช่ฤกษ์หรอก แค่มีเวลามานั่งเขียน) เปิดเพจนี้ ก็ขอประกาศอุดมการณ์ของเพจไปพร้อมกันเลยว่า
ขอฝักใฝ่ในการเมืองสร้างสรรค์
จะตั้งมั่นในหลักเหตุและผล
พร้อมเคารพสิทธิเสียงของทุกคน
ใฝ่ฝันบนพื้นฐานแห่งความจริง
เพจนี้จะไม่ฉอดอย่างไร้สาระ จะไม่ระรานคนอื่นอย่างไร้มารยาท จะไม่เขียนอะไรโดยไม่สืบหาข้อเท็จจริงก่อน เราจะวิเคราะห์การเมือง ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ประวัติศาสตร์ด้วยความสร้างสรรค์
เพราะประเทศนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยการด่า แต่ขับเคลื่อนด้วยการคิด วิเคราะห์ และเสนอแนะอย่างมีสติและความรับผิดชอบ
    หนีแฟนเที่ยว
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ