มีบัญชีอยู่แล้ว?
ความหมายของการมีชีวิตที่ตามหา
ภาพจาก Balancedandblissful.com
ข้าพเจ้าในวัย 35 ปี เวลานี้เมื่อได้ลองนั่งเงียบๆ
ดูไดอารี่ของตัวเองที่เคยบันทึกประสบการณ์หลายสิ่งหลายอย่างเอาไว้ พบว่าช่วงชีวิตที่ผ่านมาตั้งแต่เรียนจบ ข้าพเจ้าพยายามค้นหาตัวตนของตัวเองและพยายามพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ.
ย้อนไปในวัยเด็กจำได้ว่า ข้าพเจ้าเป็นคนที่ชอบศิลปะ ชอบวาดรูป ปั้นดินน้ำมัน ทำขนม ทำอาหาร ชอบนำเศษผ้า กระดาษลัง มาประดิษฐ์ของเล่น เล่นเอง
มีกีฬาที่ชื่นชอบเพียงอย่างเดียวคือปั่นจักรยาน เพราะสนุกและเร็วกว่าการเดิน
ข้าพเจ้าจึงเรียนจบในมหาวิทยาลัยที่สอนด้านศิลปะ ที่มหาวิทยาลัย เน้นเรียนปฏิบัติ มีการเข้าช็อป จับค้อน เลื่อย เพื่อเคาะขึ้นรูป ตัดโลหะ หลอมโลหะ เรียนรู้วิธีการเชื่อม การทำล็อค การประกอบ.
พอได้ทำงานจริงๆก็ต้องมาหัดเขียนแบบใหม่ เรียนรู้การเขียนแบบให้ผลิตได้จริงและออกแบบตามเทรนของตลาด พอทำงานได้สัก 3ปี ความคิดในการออกแบบมันก็เริ่มตัน ด้วยเหตุผลในความคิดตอนนั้นที่ว่า"หากคนเราชอบและรักสิ่งใดในวันทั้งวันเราจะสามารถอยู่กับสิ่งนั้น สามารถคิดสร้างสรรค์สิ่งเหล่านั้นโดยไม่ต้องพยายาม" แต่ข้าพเจ้าไม่มีความคิดแบบนั้นกับการออกแบบเครื่องประดับเลย จึงลาออกเพื่อค้นหาตัวตนของตัวเองอีกครั้ง .
ตอนนั้นคิดว่าหรือว่าตัวเองชอบขนมเพราะตอนเด็กๆ เป็นคนชอบทำขนม จึงไปสมัครเรียน ข้าพเจ้าสนุกกับความรู้ใหม่ได้ทดลองทำขนมพื้นฐาน ได้เรียนรู้เรื่องการชั่ง วัด ตวง การหมัก การนวด การอบ
ได้สมัครพนักงานร้านอาหาร เพื่อเรียนรู้วิธีการบริการ ก็จะได้ประสบการณ์ตรง
ตอนนั้น เจ้าของร้านใจดีสอนทำขนม ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ การตกแต่งจาน ทำช็อคโกแลตเค้ก พายบลูเบอรี่ พายมะพร้าว ช็อคบอล เครปเค้ก และขนมปัง ได้ฝึกเสริฟ์ลูกค้า หัดพูดภาษาอังกฤษ ฝึกคุยกับลูกค้า และเห็นว่าร้านหนึ่งต้องประกอบไปด้วยอะไรบ้าง.
ได้เป็นพนักงานบาริสต้าเรียนรู้แหล่งที่มาของสายพันธุ์ เทคนิควิธีการ กระบวนการผลิต วิธีการสต๊อค ฝึกการทำงานอย่างมืออาชีพ จนข้าพเจ้าทำได้อย่างเชียวชาญ
จนมีโอกาส ได้ใช้ทุกทักษะที่เคยเรียนรู้มา เป็นผู้จัดการร้านนึง ร้านนี้มีเพียงข้าพเจ้ากับน้องที่ทำงาน part time เพียงสองคน ร้านเปิดตั้งแต่ 11:00น.-22.00น. ข้าพเจ้าทำหน้าที่เปิดร้าน จัดโต๊ะ เตรียมอาหาร ทำอาหารเครื่องดื่ม ทำขนม เสิร์ฟ คิดเงิน ล้างจาน จัดสต๊อค เหลือเพียงอย่างเดียวที่ไม่ได้ทำก็คือ.. จ่ายเงินลงทุน .
ข้าพเจ้าทำงานได้หลายเดือน สุดท้ายก็ป่วยหนัก เพราะพักผ่อนไม่เพียงพอ ข้าพเจ้าจึงขอลาออกเพราะมันหนักเกินกำลังของข้าพเจ้า และทำให้ข้าพเจ้าเริ่มหมดไฟ เข็ดขยาดกับการทำงานนี้.
ขณะนั้นมีเพื่อนของข้าพเจ้าที่เปิดร้านขายเครื่องประดับเทียมในตลาดนัดสวนจตุจักร ชวนข้าพเจ้ามาลงขายของด้วยกัน ข้าพเจ้าได้กลับเข้าสู่เส้นทางของการออกแบบอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นการออกแบบในสิ่งที่ชอบ ขายเอง เป็นเครื่องประดับทองเหลือง ลงยาสี ลายน่ารัก มีลูกค้ามาอุดหนุนมากมาย
ขณะนั้น ตลาดนัดจตุจักรเป็นตลาดที่ติดอันดับที่ช็อปปิ้ง10อันดับของโลก จึงมีนักท่องเที่ยวหลากหลายเชื้อชาติมาจับจ่าย ซื้อของฝากตลอดทั้งปี ทำให้มีลูกค้ามาสั่งทำออร์เดอร์ประจำไปขายตามหัวเมืองต่างๆ ข้าพเจ้าและเพื่อนมีรายได้ดีมากจากการทำงานนี้ ได้มีโอกาสไปเที่ยวต่างประเทศด้วยเงินของตัวเอง และสามารถซื้อของ ที่อยากได้ด้วยเงินของตัวเอง มันเป็นความภาคภูมิใจของชีวิตนึง ที่หาเลี้ยงชีพตัวเองได้ และทำให้ตัวเองมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น.
นับวันออร์เดอร์สั่งทำก็มากขึ้นเสียจน ข้าพเจ้าทำแทบไม่ทัน ในทุกๆเช้าข้าพเจ้าตื่นมาจะรีบหาอะไรกินแล้วมุ่งหน้าไปทำงานต่อเพื่อส่งงาน ให้ทันตามกำหนดลูกค้า
ซึ่งลูกค้าก็ชอบงานที่ข้าพเจ้าออกแบบ
งานนี้เวลาทำจะหนักจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน แต่เวลาที่ส่งงานเสร็จจะมีเวลาพักเป็นเดือนเช่นกัน เมื่อทำเสร็จมันก็ชื่นใจที่มีผลตอบรับว่าขายดี ข้าพเจ้าทำมาตลอดระยะเวลา7ปี
จนกระทั่ง ก.พ2019 -covid19ระบาด นักท่องเที่ยวหายหมด ออร์เดอร์ข้าพเจ้าก็หายไปเช่นกัน.
ตอนนั้นข้าพเจ้าเหลือเงินเพียงก้อนสุดท้ายที่จะสามารถประคองตัวเองอยู่ได้ไปอีก1ปี ด้วยความที่ไม่รู้จักวางแผนทางการเงิน และประมาทคิดว่าตัวเองจะสามารถหาเงินได้เสมอ .
ข้าพเจ้าเศร้าใจและเครียดมาก คิดไม่ออกว่าจะทำยังไงต่อดี
ตอนนั้นเพื่อนของข้าพเจ้าแนะนำที่วิปัสสนาที่หนึ่ง เมื่อนานมาแล้ว ข้าพเจ้าคิดออกในตอนนั้นจึงลองสมัครไปดู เพราะต้องการที่สงบๆพักสมอง ในตอนนั้นรู้เพียงว่าที่นี่นั่งสมาธิเพียงอย่างเดียว ทั้ง10วัน
จึงคิดว่าดีเหมือนกันไม่ต้องสวดมนต์หรือเดินจงกรม
นั่งอย่างเดียวสบายๆ .
เมื่อไปถึงได้ปฏิบัติจริง
4 วันแรกเป็นวันที่เป็นไปด้วยความยากลำบากมาก เพราะว่านั่งหลับตาทีไร...ก็ง่วง สัปหงก หรือไม่ก็คิดอะไรในหัวเต็มไปหมดและที่สำคัญปวดขามากเพราะนั่งขัดสมาธิแทบทั้งวัน แต่ข้าพเจ้าก็อดทนและพยายาม
หัวใจหลักของการนั่งที่นี่คือการปล่อยวาง การมีอุเบกขา ในทุกๆคืนจะมีธรรมะบรรยายเพื่อประกอบให้เราได้เข้าใจในหลักปฏิบัติมากขึ้น
เข้าวันที่ 5 ถึงวันที่ 10 ข้าพเจ้าปฏิบัติได้ดีขึ้น...เมื่อเริ่มปล่อยวาง คือไม่ว่าจะรู้สึกแบบไหนก็แค่รู้สึกว่า..มีความรู้สึกแบบนั้น เช่น คิดถึงอดีตก็รู้ว่าคิดถึงอดีต คิดถึงอนาคตก็รู้ว่าคิดถึงอนาคต แล้วดึงสติกลับมาเฝ้าดูลมหายใจเพื่ออยู่กับปัจจุบัน เมื่อเฝ้าสังเกตตัวเองก็พบว่า ความรู้สึกทั้งหลายที่เกิดขึ้นมันเกิดขึ้นสักพักแล้วมันก็หายไปในทุกๆครั้ง
มันทำให้ข้าพเจ้าเข้าใจชีวิตจากการปฎิบัติ เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับข้าพเจ้าไม่มีสิ่งใดที่จะอยู่ตลอดไปทุกอย่างเกิดขึ้นเพื่อจบเสมอ
1
หากข้าพเจ้าเข้าใจว่ามันคือกฎธรรมชาติ ข้าพเจ้าก็จะไม่เดือดร้อน กระวนกระวาย หรือทุกข์ใจจนเกินไป
เมื่อจบ 10 วันข้าพเจ้าสงบมากขึ้นความเครียดหายไป มีสติรู้สึกตัวดีขึ้น เมื่อกลับบ้าน จึงเริ่มคิดหาวิธีที่จะทำให้ตัวเองมีรายได้อีกครั้งหนึ่งจากความชอบและความถนัดที่ตัวเองเคยมี
ปัจจุบันข้าพเจ้า ทำผ้าพันคอแมวขายออนไลน์ เลือกผ้าและตัดเย็บเอง ด้วยความที่เป็นคนชอบแมว และเลี้ยงแมว ข้าพเจ้าได้แรงบันดาลใจนี้มาจากแมวตัวเก่าที่เสียชีวิตไปเมื่อ2ปีก่อน ผ้าพันคอของมันสร้างรอยยิ้มให้ผู้คน ความน่ารักของมันทำให้ข้าพเจ้ามีความสุข
พอมองย้อนกลับไป ข้าพเจ้าเดินทางตามหัวใจตัวเองทำในสิ่งที่ชอบเสมอมา แต่ไม่อาจมีความสุขกับสิ่งต่างๆได้ จนกระทั่งธรรมชาติสอนให้รู้จักการสูญเสีย จึงมีโอกาสได้มองเห็นความสว่างในชีวิต ว่าจริงๆแล้วข้าพเจ้าสร้างความหมายของการมีชีวิต หรืออิคิไก ikigai ให้ตัวเองมาโดยตลอด เพียงแต่ไม่เคยมองเห็นมัน
ผู้คนได้รับประโยชน์และความสุขจากสิ่งที่ข้าพเจ้าทำไปไม่น้อย ทั้งรอยยิ้ม ความเอร็ดอร่อย เสียงหัวเราะ ชื่นชม เพียงแต่ข้าพเจ้าไม่เคยขอบคุณตัวเองที่สร้างสรรค์มันขึ้นมา
จริงๆแล้วหากเรามีความสุขกับสิ่งเล็กๆน้อยๆที่เราทำ มันอาจสร้างความหมายของการมีชีวิต หรือ คุณค่าของการมีชีวิต( Ikigai )กับเราได้
หากเพียงเราคิดว่าเราจะให้อะไรกับใครได้บ้างจากความรัก ความถนัดที่เรามี แม้ผลตอบแทนอาจไม่ใช่เงินเสมอไป แต่อาจเป็นรอยยิ้ม คำชื่นชม คำขอบคุณ ยินดี ก็เพียงพอจะเป็นคุณค่าของชีวิตได้แล้ว
แล้วคุณหล่ะ หากลองย้อนกลับไปดู คุณอาจจะพบว่าบางทีคุณอาจได้สัมผัสกับความหมายของการมีชีวิต หรือ อิคิไก( ikigai) ของคุณแล้วก็เป็นได้.
อ้างอิงบทความบางส่วนจาก
    A WAY OF LIFE
    ขอบคุณนะคะที่แบ่งปันกัน 🤗💞
    • กำลังนิยมในบล็อกดิต
      ประเทศญี่ปุ่นเรียกคืนมันฝรั่งทอดยี่ห้อดังที่นำเข้าจากประเทศไทย ตรวจพบสารไกลโคอัลคาลอยด์ที่มีความเข้มข้นสูงเกินมาตรฐาน หากทานเข้าไปในปริมาณมากจะทำให้อันตรายกับผู้บริโภคได้
      บูสต์โพสต์ใน Blockdit ฉบับเข้าใจง่ายเริ่มบูสต์ได้ทันที บูสต์โพสต์คืออะไร?
      COVID-19: โควิดกทม. พุ่งสูงสุดในรอบหลายสัปดาห์ ด้านกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ คาด ภายในปลายเดือนนี้ โอมิครอนจะครองประเทศ ศูนย์ข้อมูลโควิด-19 รายงานสถานการณ์โรคติดเชื้อไวรัสโควิด-19 วันนี้ (21 ม.ค. 65) พบผู้ติดเชื้อรายใหม่ 8,640 ราย เสียชีวิต 13 ราย พื้นที่ที่พบผู้ติดเชื้อสูงสุดคือกรุงเทพมหานคร 1,630 ราย ตามด้วยสมุทรปราการ 700 ราย ชลบุรี 482 ราย นนทบุรี 469 ราย และภูเก็ต 377 ราย
      สมัยผมเป็นเด็ก เคยคิดว่า เมอร์ซีเดส เบนซ์ เป็นรถยนต์ของคนยากจน ดังนั้นเมื่อเข้ากรุง เห็นคนรวยเห่อรถเบนซ์กัน ก็รู้สึกประหลาดใจยิ่ง เพราะคนจนอย่างเรานั่งรถเบนซ์มาแต่เด็ก
      ดูทั้งหมด