มีบัญชีอยู่แล้ว?
เพราะเหตุใดต่างชาติถึงทิ้งเงินดอลลาร์ไม่ได้
(ข้อเขียนโดย วอร์เรน บัฟเฟตต์ และแครอล ลูมิส, 10 พ.ย. 2003)
คุณเคยอ่านเจอความคิดเห็นทำนองนี้ในบทความที่เขียนเกี่ยวกับเงินดอลลาร์บ่อยขนาดไหน “นักวิเคราะห์บอกว่า สิ่งที่น่ากังวลสำหรับพวกเค้าคือการที่ต่างชาติจะเริ่มทิ้งดอลลาร์”
ครั้งต่อไปที่คุณอ่านเจอความคิดเห็นแบบนี้ จงอย่าไปสนใจ ความจริงคือ โดยภาพรวมแล้ว ต่างชาติทิ้งเงินดอลล่าร์ไม่ได้หรอกเพราะการขาดดุลการค้าที่เป็นอยู่ได้ทำให้เงินดอลล่าร์ใหม่ๆ ไปตกอยู่ในมือต่างชาติ พวกเขาจึงต้องลงทุนในสหรัฐฯ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
มันก็จริงอยู่ที่โลกทั้งโลกมีสิทธิ์เลือกลงทุนในสินทรัพย์ใดของสหรัฐฯ ก็ได้ ตัวอย่างเช่น พวกเขาอาจจะหันมาลงทุนในอสังหาริมทรัพย์เหมือนที่พวกญี่ปุ่นทำในทศวรรษ 1980 นอกจากนี้การย้ายการลงทุนยังอาจส่งผลต่อค่าเงินดอลลาร์ได้อีกด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากผู้ซื้อและผู้ขายอยู่ในภาวะตื่นตระหนก
ลองใช้จินตนาการดูสิว่า หากพวกญี่ปุ่นอยากออกจากตลาดอสังหาริมทรัพย์ของสหรัฐฯ และอยากทิ้งทรัพย์สินที่เป็นดอลลาร์ทุกชนิดพร้อม ๆ กันอย่างเด็ดขาด พวกเขาย่อมขายอสังหาริมทรัพย์ให้คนอเมริกันไม่ได้เพราะจะได้รับมาเป็นเงินดอลลาร์ และถ้าขายให้กับคนที่ไม่ใช่อเมริกัน เช่นคนฝรั่งเศส หรือคนยุโรป อสังหาริมทรัพย์ก็จะตกอยู่ในมือคนต่างชาติ เพราะฉนั้นไม่ว่าจะขายให้ใคร ปริมาณสินทรัพย์ในรูปของเงินดอลลาร์ที่โลกถือไว้ก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไร (เว้นเสียแต่ว่าจะทำให้ค่าเงินดอลลาร์จะแข็งขึ้นควบคู่กันไป)
สรุปสุดท้ายก็คือ ชาติอื่น ๆ ไม่สามารถที่จะเลิกลงทุนในสหรัฐฯ ได้ เว้นเสียแต่ว่าทุก ๆ ประเทศจะซื้อสินค้าและบริการจากเรามากกว่าที่เราซื้อจากพวกเขา สภาวะนั้นเรียกว่า การเกินดุลการค้า ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้
คุณอาจจะนึกถึงพล็อตใหม่ ๆ ที่จะมาทำให้สถานการณ์เปลี่ยนแปลงไป ตัวอย่างเช่น โลกทั้งโลกอาจจะพร้อมใจกันช่วยเหลือสหรัฐฯมากเสียจนทำให้การขาดดุลการค้าของเราหมดไป แต่หากมองโลกในความเป็นจริง การขาดดุลการค้ามหาศาลของเราแทบจะรับประกันได้เลยว่าประเทศอื่น ๆ ไม่เพียงแต่ต้องถือสินทรัพย์อเมริกันต่อไปเท่านั้น แต่ยังต้องซื้อเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมความมั่นคั่งของชาติเราจึงเริ่มหนีหายไปอยู่ในมือต่างชาติอย่างช้า ๆ
(จากหนังสือ “เต้นรำไปทำเงิน” ( Tap dancing To work) แปลโดย ชัชวนันท์ สันธิเดช และสุรศักดิ์ จุลละศร, 2556)