มีบัญชีอยู่แล้ว?
นิทานรากผัก "หลิวควนเลี้ยงแขก"
สมัยราชวงศ์ฮั่นมีเจ้าสัวท่านหนึ่งชื่อหลิวควน เค้าเป็นคนโอบอ้อมอารี มักคิดถึงผู้อื่นก่อนตนเองเสมอ วันหนึ่งหลิวควนเปิดบ้านเลี้ยงโต๊ะมิตรสหาย ครั้นสุราหมดจึงให้คนรับใช้ไปซื้อ เป็นเวลานานคนรับใช้จึงกลับมาในสถาพที่เมาโซเซ มาถึงก็กระแทกไหสุราบนโต๊ะมิตรสหายของหลิวควนจึงบริภาษและจะลงไม้ลงมือกับคนรับใช้นั้น แต่ถูกหลิวควนห้ามโดยกล่าวว่า "เป็นความผิดข้าเองที่ใช้คนติดสุราไปซื้อเหล้า แต่หนุ่มคนนี้โผงผางนักเลงนักเมื่อถึงคราวมีภัยโจรร้ายเข้าปล้นเค้าจะกระโจนเข้าสู้โจรอย่างไม่คิดชีวิต" ครั้นงานเลี้ยงเลิกหลิวควนเข้าไปเยี่มคนใช้ขี้เมานั้นที่ห้องพัก ตั้งแต่นั้นมาคนใช้นั้นก็เกิดความละอายไม่ยอมแตะต้องสุราอีกเลยตอลดชีวิต
เช้าวันหนึ่งหลิวควนใส่เสื้อผ้าใหม่เดินออกจากห้องพอดีชนกับสาวใช้ที่ยกชามน้ำแกงเดินมา น้ำแกงร้อนๆ หกเปอะเสื้อผ้าหลิวควนแทนที่หลิวควนจะสะดุ้งเพราะความร้อนและโกรธสาวใช้ แต่เค้ากลับผวาไปประคองสาวใช้ที่ถูกชนเซแล้วละล่ำละลักถามด้วยความเป็นห่วงว่าเจ้าถูกน้ำแกงลวกหรือไม่
คนสมัยนี้เหตุขัดใจเพียงเล็กน้อยก็โกธาถึงขั้นฆ่ากันตาย เป็นเช่นหลิวควนดังนี้ชีวิตจึงจะ "นิรภัย" (ไร้ภัย) โดยแท้