(หมายเหตุ แม้ตั้งใจจะเขียนเรื่องชุดนี้แบบ ‘เกือบส่วนตัว’ แต่พบว่าเขียนยากมากหากไม่ยอมไม่เข้าไปในพื้นที่ส่วนตัว
ในที่สุดก็ปลงใจได้ ยอมเผยเรื่องส่วนตัวมากกว่าที่คาด คิดเสียว่านี่เป็นหนังสืองานศพของตัวเอง
งานชิ้นนี้จะเขียนไปแบบไม่มีโครงสร้างตายตัว เล่าไปเรื่อยๆ นึกอะไรออก ก็เขียนเรื่องนั้น)
1
[ตอน 2]
ผมเกิดที่อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา ก่อนขึ้นกึ่งพุทธกาลหนึ่งปี ชื่อเกิดของผมคือ สมชัย เลี้ยววาริณ (ไม่ใช่สมวินทร์) ผมมีชื่อจีนด้วย แต่เราจะคุยถึงเรื่องนี้ทีหลัง เพราะชื่อจีนของผมไม่ใช่เหวินฟะ หรือเฉาเหว่ย หรือบ่อกี้ จึงเอาไว้ทีหลังก็แล้วกัน
1
ผมจำชีวิตวัยก่อนเจ็ดขวบไม่ค่อยได้ มันรางเลือนเหมือนเซลล์สมองยังไม่ยอมทำงาน แม่เล่าว่าผมเป็นเด็กที่กินนมจุ กินนมผงยี่ห้อแล็คโตเยนเป็นว่าเล่น กินจนโต สิ้นเปลืองมาก
1
ผมจะดื่มจากขวดนมประจำตัวเท่านั้น วันหนึ่งจุกนมถูกหนูแทะขาด หรืออาจเป็นตัวอะไรสักตัวกัดขาด แม่ก็เปลี่ยนขวดนมใหม่ให้ แต่ผมก็ไม่ยอม เพราะติดขวดนมขวดเดิม จึงเลิกดื่มนมตั้งแต่นั้น
ผมจำได้รางๆ ว่า ตอนเด็กผมมองไปรอบตัวผมอย่างงงๆ สงสัยว่าทำไมโลกภายนอกเป็นอย่างนั้น ทำไมมีแสงอาทิตย์ ทำไมมีสายลม ฯลฯ ความรู้สึกคล้ายๆ มนุษย์ต่างดาวในหนังเรื่อง Starman มาเยือนโลกโดยอยู่ในเปลือกของร่างกายมนุษย์ มองไปรอบตัว รู้สึกงงๆ ถามตัวเองว่า “ที่นี่ที่ไหนวะ” และ “กูมาทำอะไรที่นี่วะ”
4
อาจเพราะเกิดมาเป็น introvert เต็มตัวเลยก็ได้ ผมมองโลกด้วยสายตาแปลกๆ อย่างนี้ แต่ไม่กล้าบอกใคร เพราะกลัวเขาหาว่าผมบ้า ผมเพียงแต่สังเกตและเฝ้ามอง
3
ปี 2506 เมื่ออายุเจ็ดขวบ พ่อแม่ส่งผมไปเรียนชั้น ป. 1 ที่โรงเรียนวิริยะเธียรวิทยา เวลานั้นไม่มีใครเรียนชั้นอนุบาล เพราะเท่าที่จำได้ ยังไม่มีโรงเรียนไหนมีชั้นอนุบาล หรือถ้ามี ก็ขายยาก เพราะพ่อแม่ส่วนใหญ่ทำงานหาเช้ากินค่ำ การส่งเด็กไปโรงเรียนคือเงิน และการเรียนชั้นอนุบาลดูเหมือนการเล่นมากกว่าเรียน
2
ตัด ‘ออร์เดิร์ฟ’ ทิ้ง เข้า ‘เมน คอร์ส’ เลย
ขึ้น ป. 1 ลุยไปเลย!
ผมจดจำชีวิตในโรงเรียนได้รางๆ จำได้ว่ามีลานหน้าตึกเรียน เวลานั้นโรงเรียนนี้มีถึงชั้น ป. 7 เท่านั้น มีนักเรียนราวสี่ร้อยคน
1
เลขประจำตัวของผมคือ 1088 ครูประจำชั้น ป. 1 ชื่อนางสาวสุเทพ เข้มขัน ครูใหญ่ชื่อนางอุดม ไชยพฤกษ์กุล ณ วันที่ 28 ก.ค. 2506 ผมสูง 122 ซม. น้ำหนัก 22 กก. อ้าว! ไหนว่าจำได้รางๆ ไง? ใช่ ผมจำอะไรไม่ได้หรอก ผมเพียงแต่เก็บสมุดพกตั้งแต่ ป. 1 ถึง ม.ศ. 5 เท่านั้น จึงสามารถย้อนอดีตได้แม่นยำ
1
สมุดพกชั้น ป. 1 บันทึกรายงานผลการศึกษาในด้านภาษาของผมดังนี้
ภาษาไทย
อ่าน-พูด-ท่องจำ คะแนนรวมทั้งปี 50 ผมได้ 45
1
อ่านเอาเรื่อง คะแนนรวมทั้งปี 100 ได้ 87
แต่งความ คะแนนรวมทั้งปี 100 ได้ 89
ภาษาอังกฤษ
อ่าน-ฟัง-พูด คะแนนรวมทั้งปี 20 คะแนน ผมได้ 18
1
คัด คะแนนรวมทั้งปี 20 ได้ 17
1
เขียน คะแนนรวมทั้งปี 40 ได้ 38
แปล คะแนนรวมทั้งปี 20 ได้ 16
รวมคือภาษาอังกฤษได้ 89/100
1
ครั้นถึงปลายปี ผมสอบได้ที่ 7 จากจำนวนนักเรียน 44 คน
นี่คือก้าวแรกของชีวิตนอกบ้าน ขณะที่ ‘มนุษย์ต่างดาว’ ยังไม่รู้เลยว่ามาทำอะไรบนโลกใบนี้ อย่าว่าแต่เรียนไปทำไม
(รูปประกอบคือบ้านเกิดของผม มองจากสายตาของปลาที่ว่ายในสนามฟุตบอล)
(ยังมีต่อ)
1
9.2K รับชม
    951151
    เยี่ยมมากครับ
    • กำลังนิยมในบล็อกดิต
      จดหมายฉบับเดียว อาจทำให้วันที่แย่ที่สุดของคุณ กลายมาเป็นวันที่สวยงามก็ได้ นี่คือเรื่องราวของบูกาโย่ ซาก้า สตาร์ทีมชาติอังกฤษ การตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดของแกเร็ธ เซาธ์เกต ในยูโร 2020 คือการให้บูกาโย่ ซาก้า เป็นคนยิงจุดโทษคนที่ 5 ของทีม ในนัดชิงชนะเลิศกับอิตาลี
      บริษัท ไทยโอชูก้า จำกัด ร่วมเย็บเต้านมเทียม เพื่อเติมเต็มความมั่นใจให้กับผู้ป่วยมะเร็งเต้านม บริษัท ไทยโอชูก้า จำกัด ผู้ผลิตยาและเวชภัณฑ์ เห็นถึงความสำคัญของภัยร้ายจากมะเร็งเต้านม จึงร่วมเป็นส่วนหนึ่งของโครงการ Sabina Sewing Cup Sewing Heart เย็บเต้ารวมใจ สู้ภัยมะเร็งเต้านม
      “ไครเมีย” มีความเสี่ยงถูกโจมตีโดย “ยูเครน” เครมลินกล่าว อ้างอิง: https://t.me/razvozhaev/1576
      Google เผยผลคำค้นหายอดนิยมประจำปี 2565 สะท้อนสิ่งที่คนไทยให้ความสนใจในปีนี้ พบว่า “บัตรสวัสดิการแห่งรัฐ” โครงการช่วยเหลือคนจนจากรัฐบาลติดโผอันดับ 1 ของหมวดคำค้นหายอดนิยม ในขณะที่เทรนด์การค้นหาเพื่อความบันเทิงมาแรง ภาพยนตร์ ละคร/ซีรีส์ และเกมคว้า 5 ใน 10 อันดับคำค้นหายอดนิยมประจำปีนี้ คนไทยเริ่มเดินทางออกไปเที่ยวมากขึ้น
      ดูทั้งหมด