ปัญหาของชาวสมาธิสั้น (โดยเฉพาะเรา)
คือโรคสมาธิสั้นเนี่ย มันมีอยู่สองแบบ
แบบแท้ คือเป็นแต่เกิด พ่อเป็น ปู่เป็นมาก่อน
แบบเทียม คือเกิดมาได้ไม่กี่ปี มึงมีมือถือเป็นสิ่งคู่กาย
เราเชื่อมาตลอดว่าเราเป็นแบบเทียม
ถึงจะได้ใช้แท๊บเล็ตครั้งแรกในชีวิตคือตอน8ขวบ
แต่นั่นก็เป็นจุดเริ่ม ที่เราโฟกัสอะไรนานๆไม่ได้ว่ะ
อย่างแรกที่เราว่าเอี่ยว คือเราเคยชอบวาดรูปนะ
แต่รูปที่เสร็จสมบูรณ์เนี่ย น้อยมาก คือมันวาดๆอยู่
จู่ๆก็ เออ อยากวาดอย่างอื่นว่ะ ทำให้รูปที่วาดไม่เสร็จ
แขนพิการบ้าง ขาพิการบ้าง บางทีมึงมีแค่หัว
อาการพวกนี้ทำให้เราทำอะไรได้นานๆ มีแค่ช่วงเห่อของว่ะ
อย่างอ่านหนังสือ ต่อโมเดล หรือแม้กระทั่งการดูหนังโป๊
คนทั่วไปมึงเลือกซักเรื่องนึงแล้วยิงยาว
หรือมากหน่อยก็อ่ะ 3-4เรื่อง แต่ด้วยความสมาธิสั้นเราไง
เราเลือกๆๆๆ หลายแนวมาก จบรวมๆแล้ว 1 round
จะสลับไปมา10-15เรื่อง บางทีสาวแหนอยู่
อ่า ฟีลหาย ขึ้นกับอีกหมวดหมู่นึง ก็ต้องเปิดใหม่ ปั้นใหม่จนจบภารกิจ
แต่ข้อดีมันก็มีนะ บางทีเราทำงานเนาะ ลูกค้าทำตัวซากอ้อยใส่
จนอยากจะส่งไปอยู่กับรากมะม่วง ก็จะโกรธแป๊บนึง
พอลูกค้าคนต่อไปมา ก็อ่ะ รีเซ็ต ไม่โกรธละ เผลอๆลืม
atthagorn
แสดงความคิดเห็นของคุณ...