'ข้าวต้มปลาหมอผู้ไม่เคยเห็นใจ'
...เช้าวันรุ่งขึ้นใน บ้านแสนสงบ คือการตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกผิดบาปเล็กๆ น้อยๆ ที่มีต่อรถคันเก่า ฉันยังไม่ได้ขนข้าวของสำคัญออกจากรถเลยด้วยซ้ำ มันยังคงจอดอัดแน่นเป็นซากอารยธรรมอยู่หน้าบ้านพ่อแม่ ซึ่งเป็นบ้านหลังสุดท้ายของซอย
ฉันตื่นเช้ามาด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าจะได้มี ‘ช่วงเวลาศักดิ์สิทธิ์’ คือการจิบกาแฟดำเงียบๆ บนระเบียง โดยมีวิวทุ่งนาเบลอๆ เป็นฉากหลัง เพื่อทบทวนการสนทนาเมื่อวานซืน (การถูกยัดเยียดให้เป็นที่ปรึกษาด้านสโลแกนขนมกล้วยตาก) ก่อนที่คลื่นสังคมจะถาโถมเข้ามาอีก
ฉันหยิบแก้วกาแฟ กาแฟดำจากซองสำเร็จรูปที่ติดมากับกระเป๋า เดินไปที่ระเบียง พ่อกับแม่นั่งอยู่แล้ว พ่ออ่านหนังสือพิมพ์ ส่วนแม่กำลังปอกมะม่วงเปรี้ยวลูกใหญ่
"มาแล้วเหรอภูมิ" แม่เงยหน้าขึ้นมา "มานั่งนี่สิลูก... เมื่อคืนหลับสบายไหม"
ฉัน: "สบายดีครับแม่... แค่ยังงงๆ กับเมื่อวานอยู่"
พ่อ: "เรื่องตารงน่ะเหรอ มันก็อย่างนี้แหละ ทำไปเรื่อย... แล้วตกลงเรื่องป้ายเขาจ่ายเงินให้ไหมวะ"
ภูมิ: "เขาไม่ได้จ่ายอะไรให้ผมหรอกครับพ่อ... ให้ก็ไม่เอา...ผมแค่เสนอความเห็นนิดหน่อย...”
พ่อ: “ช่วยอะไรเค้าได้ก็ช่วยๆ ไป แต่อย่าคิดมาก อยู่ไปเดี๋ยวแกก็รู้”
ฉัน: “เออครับ... เรื่องที่ญาติๆ คิดว่าผมเป็นคนขับรถ..."
แม่หัวเราะเบาๆ "อ๋อ! เรื่องนั้น แม่ก็ไม่รู้ว่าไปกันถึงขนาดนั้นได้ยังไง พวกยายวิดน่ะ คงเข้าใจผิดไปเอง เห็นลูกขับรถไปมาบ่อยๆ ตอนอยู่โคราช ก็เลยคิดว่าขับรถขนส่ง หรือขับให้ผู้จัดการใหญ่เขา... แม่ก็ขี้เกียจแก้แล้ว"
พ่อ: "ช่างมันเถอะ งานอะไรก็งาน ดีแล้วที่ไม่ต้องไปทำอะไรเครียดๆ อยู่กับคอมพ์เหมือนเมื่อก่อน"
... ฉันเป็น คนขับรถ อย่างเป็นทางการในบ้านแสนสงบไปแล้ว
ทันใดนั้น เสียงที่เหมือนฟ้าผ่าในช่วงเช้าก็ดังมาจากข้างบ้าน
"ป้าฉวี! (แม่ฉัน) ป้าฉวี... วันนี้ยายมีทำ ปลาร้าทอด สูตรใหม่ เอาไปให้ไอ้ภูมิได้ชิมหน่อย"
นั่นคือ ยายวิด น้าคนสุดท้องที่ ขี้คุย พูดจนไฟดับ แกเดินอย่างเร็ว เข้ามาในรั้วบ้าน พร้อมจานอลูมิเนียมห่อด้วยแผ่นฟอยล์ มืออีกข้างหนึ่งถือกาละมังใบเล็ก
"โอ๊ย ไอ้ภูมิ มานี่ๆ มาลองดู นี่ ปลาร้าทอด สูตรคุณยายมี (เมียตาชาย) เขาเพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ แล้วนี่... น้ำพริกเผาไข่เค็มโบราณ สูตรนี้หายากนะ ต้องกินกับข้าวสวยร้อนๆ" ยายวิดบรรยายเมนูอาหาร
ฉันในใจ “โอเค... ปลาร้าทอด... นี่คือความท้าทายแรก... ฉันต้องเผชิญหน้ากับอาหารที่โหดร้ายที่สุด”
"ขอบคุณครับน้าวิด... เอ่อ... แต่ผมเพิ่งกินกาแฟไปเมื่อกี้เองครับ..." ฉันปฏิเสธอ้อมๆ
"อะไรกัน กาแฟดำมันไม่อยู่ท้องหรอก นี่มันอาหารบ้านเรา ต้องกิน กินให้หมดเลยนะ แล้วลูกมานี่ก็ดีแล้ว น้ากำลังจะไปบอกพวกกลุ่มทำผ้าทอพอดีว่าให้ลูกไปช่วยถ่ายรูปสินค้าให้เขาหน่อย เห็นไหมล่ะ ถึงก็มีอะไรให้เยอะแยะเลยนะ"
ยายวิดพูดไม่หยุดยั้งเป็นเวลาสามนาทีเต็มๆ (ฉันจับเวลาไว้ในใจ) โดยที่ฉันไม่ได้ตอบอะไรเลยนอกจากคำว่า "ครับ" สองครั้ง ก่อนที่เธอจะจากไปด้วยความเร็วเท่าจรวด เพื่อไปตามหาเหยื่อรายต่อไปในการเม้าท์มอย
หลังจากยายวิดไปแล้ว แม่ก็ตัก ปลาร้าทอด ใส่จานข้าวให้ฉัน พร้อมข้าวสวยร้อนๆ
ชิม...
โอเค... มันไม่ได้แย่อย่างที่คิด กลิ่นมันแรงมาก แต่รสชาติกลมกล่อมและเค็มกำลังดี ฉันชอบมัน... แต่ฉันจะบอกพวกเขาไม่ได้ว่าฉันชอบ เพราะพวกเขาจะยัดเยียดมันให้ฉันกินตลอดไป
"ก็... อืม... ก็ดีครับแม่"
"เห็นไหม แม่บอกแล้ว อร่อย กินอีกสิ"
ยังไม่ทันกินหมดชาม เสียงโทรศัพท์มือถือของแม่ก็ดังขึ้น
"อ้าว ยายนวลโทรมา (ยายนวล น้าอีกคน) เดี๋ยวนะลูก... ฮัลโหลนวล... อ่า... ลูกมันยังกินไม่เสร็จเลย... อะไรนะ... ข้าวต้มปลาหมอ โอ้โห เอาสิๆ... เดี๋ยวไอ้ภูมิไปนะ"
แม่วางสาย หันมามองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนาดี
"ภูมิ ยายนวลเขาเพิ่งไปได้ ปลาหมอ มาจากห้วยข้างวัด เขาบอกว่าอยากให้ลูกไปกิน ข้าวต้มปลาหมอ ฝีมือเขาที่บ้าน ลูกต้องไปนะ เขาทำเผื่อลูกเป็นพิเศษ"
ฉันมองข้าวปลาร้าทอดที่ยังเหลืออยู่ครึ่งชาม ข้าวต้มปลาหมอ นี่มันภารกิจพิชิตอาหารแล้วมั้ง
การเดินไปบ้านยายนวล บ้านหลังถัดไปจากบ้านว่างของตาชู เป็นการเดินที่สั้นมาก แต่เป็นภารกิจที่หนักอึ้ง ฉันก้าวเข้าไปในบ้านยายนวล ซึ่งสะอาดสะอ้านและเต็มไปด้วยต้นไม้ดอกไม้
"โอ๊ย ภูมิ มาๆ นั่งนี่สิลูก ข้าวต้มปลาหมอ นี่หายากนะ ต้องกินร้อนๆ นี่... ลูก... ปลาหมอ เนี่ย... มันตัวเล็ก แต่เนื้อหวาน กินได้หมดเลยนะ ก้างก็ไม่ต้องกลัวติดคอ"
ข้าวต้มปลาหมอมาพร้อมกลิ่นหอมแรงของข่าและสมุนไพร แต่สิ่งที่ทำให้ฉันหยุดชะงักคือ ก้างปลาหมอ ที่โผล่ออกมาอย่างโดดเด่นจากชาม
ความเป็นครีเอทีฟของฉันบอกว่า นี่คือสิ่งที่ไม่ควรปรากฏในงานดีไซน์ใดๆ
แต่สัญชาตญาณของฉันบอกว่า มึงต้องกิน
ฉันเริ่มกินอย่างระมัดระวัง ใช้สมาธิทั้งหมดที่มีในการแยกเนื้อปลาออกจากก้างเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ ความรู้เรื่อง กายวิภาคของปลาในชามข้าวต้มไม่เคยอยู่ในหลักสูตรครีเอทีฟที่ฉันเรียนมา
ยายนวลนั่งมองฉันกินอย่างตั้งใจ "เป็นไงลูก อร่อยไหม หนูอยู่กรุงเทพคงได้กินแต่อาหารหรูๆ แต่ของบ้านเราก็อร่อยไม่แพ้กันนะ ลูกชายคนเล็กของน้าน่ะ เขาทำงานอยู่กรุงเทพฯ เป็น..." (ยายนวลเริ่มพล่ามเรื่องลูกชายต่อเป็นเวลานาน)
ฉันพยักหน้า ยิ้ม และใช้ทักษะการแยกก้างปลาแบบละเอียดที่สุดเท่าที่ชีวิต คนคนหนึ่งจะทำได้
กินเสร็จก็ยังไม่จบ
"เดี๋ยวก่อน ก่อนหนูจะกลับบ้าน... หนูต้องไปบ้านตาชาย (เซียนปลา) หน่อยนะ ตาชายเพิ่งได้ปลาช่อนตัวเบ้อเร่อจากคลอง เขาทำ แกงส้มปลาช่อน ไว้รอแล้ว เดี๋ยวน้าเดินไปส่ง"
ยายนวลเดินนำฉันกลับไปที่บ้านตาชาย ซึ่งอยู่ถัดจากบ้านตารงไปอีก...
--ภูมิ--
[จบบันทึก : ข้าวต้มปลาหมอชนะเลิศ... และแกงส้มปลาช่อนกำลังรอฉันอยู่]
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
