watthakhanun
วันนี้ตรงกับวันอังคารที่ ๙ ธันวาคม พุทธศักราช ๒๕๖๘ ก่อนอื่นต้องขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวของจ่าสิบเอกศตวรรษ สุจริต ในสังกัดกองร้อยทหารม้าลาดตระเวนที่ ๖ ซึ่งเสียชีวิตในเขตอำเภอน้ำยืน จังหวัดอุบลราชธานี และพลทหารวายุ ขวัญเสือ สังกัดกองพันที่ ๓ กรมทหารราบที่ ๓๑ ซึ่งเสียชีวิตบริเวณพื้นที่ปราสาทตาควาย จังหวัดสุรินทร์ แล้วในช่วงนี้ยังมีทหารกล้าของเรา บาดเจ็บอีก ๑๘ รายด้วยกัน
ในเรื่องของการรบนั้น ถ้าหากว่าไม่ใช่เหลืออดเหลือทนแล้ว ส่วนใหญ่ก็มักจะนิยมการตั้งโต๊ะเจรจา แต่ทุกท่านก็เห็นอยู่แล้วว่าทางด้านกัมพูชา หรือที่เราเรียกง่าย ๆ ว่า "เขมร" นั้น ไม่เคยเคารพระเบียบ หรือกฎเกณฑ์กติกาใด ๆ ทั้งสิ้น มักจะคิดว่าตัวเองฉลาด สามารถที่จะแหกกฎเอาเปรียบคนอื่นเขาได้..!
แล้วโดยเฉพาะถ้าประเทศของเรามีรัฐบาลที่อ่อนแอ หรือไม่ก็เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนมากกว่าประโยชน์ของประเทศชาติ ก็จะทำให้เขากำเริบเสิบสานอย่างที่เห็นอยู่ทุกวัน เพียงแต่ว่าประเทศของเราที่ยึดถือกฎเกณฑ์กติกา ก็ต้องสู้อดทนอดกลั้น ให้ทหารและชาวบ้านของเราบาดเจ็บล้มตาย จนกระทั่งเหลืออดแล้วถึงได้ตอบโต้ตามกฎเกณฑ์สากล แต่ว่าก็ไม่สะใจชาวบ้าน..!
ทุกท่านต้องเข้าใจว่าในเรื่องของการรบนั้น เขามีสนธิสัญญาที่กำหนดกฎเกณฑ์ต่าง ๆ เอาไว้มากมาย ก็เพื่อประโยชน์ทางด้านมนุษยธรรม ซึ่งกฎเกณฑ์ทั้งหลายเหล่านี้ ตัวกระผม/อาตมภาพเห็นค้านอยู่เรื่องเดียว ก็คือ "ห้ามยิงขณะที่ข้าศึกกระโดดร่มลงมา" กระผม/อาตมภาพบอกกับผู้บังคับบัญชาตั้งแต่แรกว่า ถ้าในพื้นที่ของกระผม/อาตมภาพ มีข้าศึกเข้าตีโดยส่งกำลังทางอากาศ "กูจะยิงมันทุกคนที่โดดร่มลงมา..!" ก็คือตัวเองยินดีให้โดนลงโทษ แต่จะไม่ปล่อยให้ข้าศึกได้เหยียบพื้นดินเป็นอันขาด..!
เพราะว่าส่วนใหญ่หน่วยจู่โจมทางอากาศมักจะเป็นหน่วยรบพิเศษที่ฝึกมา ถ้าเท้าติดพื้นด้วยกัน ๕ ต่อ ๑ รับรองว่า เอาเขาไม่อยู่ แล้วเรื่องอะไรจะให้มันลงมา..! แต่เรื่องพวกนี้เป็นวิจารญาณเฉพาะหน้า ถ้าท่านบ้าพอ คิดว่ายอมให้เขาลงโทษ ก็ทำอย่างที่กระผม/อาตมภาพบอกก็ได้..!
ส่วนในเรื่องของเขมรนั้น ถ้าพูดกันภาษาชาวบ้านก็คือ "มีความกวนตีนอยู่ในดีเอ็นเอมาตั้งแต่เกิด" ช่วงที่กระผม/อาตมภาพอยู่ที่ชายแดนตลอดระยะเวลาปีกว่า เรายอมถอยร่นพื้นที่เข้ามา ๒ กิโลเมตรเพื่อมนุษยธรรม ก็คือให้กองกำลังของชาวเขมรเขามีที่อยู่อาศัย เนื่องเพราะว่าตอนนั้นเขมรแดงของพอล พต ซึ่งก็มีสมเด็จฮุนเซนใน
ปัจจุบัน เป็นหนึ่งในจำนวนนั้น กดดันจนบรรดาทหารเขมร ๓ ฝ่ายไม่มีแผ่นดินจะอยู่ แต่พอเราถอยร่นเข้ามา ๒ กิโลเมตร เขากลับอยู่แล้วอยู่เลย เรื่องราวสงบลงก็ไม่ยอมถอยออก อย่างบริเวณบ้านหนองจาน เหล่านั้นเป็นต้น ในเมื่อเจรจากันไม่รู้เรื่อง แล้วแถมยังมีการก่อกวนกันทุกวัน ถึงเวลาก็ต้องเอาให้คุ้ม..!
สมัยนั้นพวกกระผม/อาตมภาพจะต้องออกไปวัดดวงดาว เพื่อหาพิกัดหลักเขตประเทศไทย ที่โดนเขมรขุดโยนทิ้งหมด สมัยนั้นไม่มีเครื่องจีพีเอสแบบสมัยนี้ ต้องอาศัยฤดูหนาวและเป็นคืนเดือนมืด กว่าที่จะวัดจุดได้อย่างแน่นอนว่าหลักเขตอยู่บริเวณไหนแล้วขุดฝังลงไป ไม่ถึง ๒ วัน โดนขุดทิ้งอีกแล้ว..! ดังนั้น..หลักเขตของเราจึงไม่มีวันที่จะทำสำเร็จ เพราะว่าอีกฝ่ายไม่เคยเคารพกติกาเลย..!
กระผม/อาตมภาพเคยเสนอผู้บังคับบัญชาว่า "ให้วางสไนเปอร์รอไว้ พอเข้ามาขุดก็เด็ดหัวมันทีละคน..!" แต่ผู้บังคับบัญชาบอกว่า "เดี๋ยวเรื่องใหญ่..!" ในเมื่อเจอเจ้านายไม่เด็ดขาด กลัวมีเรื่อง ลูกน้องก็ได้แต่นั่งคันมือ ไม่รู้จะทำอย่างไร ?!
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอังคารที่ ๙ ธันวาคม ๒๕๖๘
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
