มันมีเป็นยุค ยุคที่จิต มาจากอบายภูมิ มาเกิดกันมาก เค้าก็สนใจ สร้างความเจริญทางวัตถุ บำเรอความอยาก ปนเปรออารมณ์ ตัณหาราคะ ทะเยอทะยาน ให้จิตนั้น ยึดวัตถุ หลงใหล ว่า จำนำพาความสุข มาให้ พอเจริญทางวัตถุ เค้าก็ไม่ใส่ เรื่องราว คำว่า ความเจริญ ทางจิตใจ แล้วก็ละเลย เรื่องราวของศาสนา มองเห็นไม่มีคุณค่า ด้อยค่า ทำลายศาสนา บางที่ก็ ได้ยินคำว่า ศาสนา ก็ทำเมิน เมินหน้าหนี .เรื่องราวคำว่า พระคุณพ่อแม่หายไป เหมือนหมาที่แม่มันให้นมกิน มันโตขึ้นก็กัดแม่มัน แต่ละตัว ก็แยกย้ายไปหากิน กลับมาเจอ ก็ไม่รู้จักกัน