อยู่ๆก่ะเป็นจะอี้จะอั้น
คนเรามีความทรงจำจำนวน
มากแต่จำไม่ได้ทั้งหมดดอก
ที่จำไม่ได้อาจไม่ได้ลืมแต่
เปลี่ยนเป็นความทรงจำที่
ซ่อนตัวอยู่
บางความทรงจำไม่ได้หาย
ไปไหนดอกมันแค่เค้าซ่อนตัว
อยู่ในเพลงบางเพลงในกลิ่นฝน
บางๆบางวันในจิตใต้สำนึก
รึอาจในคืนเงียบๆที่หัวใจเผลอคิดถึงใครสักคนขึ้นมาโดยไม่มีอย่างเหตุผล
อันนี้ไม่ได้เผลอดอก ท่าทางว่าเป็นประจำๆเนาะ
ความรักก็เป็นแบบนั้นแหละ
ปะต้า!
ต่อให้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน
คนเราก็ไม่ได้ลืมทุกอย่างได้จริง
เราทำได้แค่“อยู่กับมันให้เก่งขึ้น”
แกร่งขึ้นโดยเฉพาะ“หัวใจ”นะ
ก่ะคิดดูซิพยายามกักกั้นบังคับอยู่ๆก็คิดถึงอยู่ๆก็มีน้ำตาหยด
ทั้งที่คิดว่าตัวเองเข้มแข็งพอแล้ว
แต่พอความทรงจำบางอย่างย้อนกลับมา
หัวใจก็ยังอ่อนแอเหมือนวันแรก
ที่เสีย“ความรักไป”ทุกครั้งเลย
อาจเป็นเพราะความรักที่เคยให้ความจริงใจสุดๆกระมัง
เข้าใจว่าเค้าคนนั้นไม่ได้หายไปไหนดอก
ปะต้าว่ามะ!
นั่นต้องรักเขามากๆเลยละ
มันไม่ได้จบลงง่ายๆตามเวลา
บางคนจากไปจากชีวิตแต่ไม่
เคยจากไปจากความรู้สึกสักที
ต่างหาก
บางทีสิ่งที่ยากที่สุดของความรัก
มันไม่ใช่การ“ไม่ได้รักกันแล้ว”
แต่เป็นการที่ยังรักอยู่ทั้งที่รู้ว่า
ไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิม
ฮ้า !มันจะย่ำแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
“อยู่ๆ ก็คิดถึงในคืนเหงา
อยู่ๆ น้ำตาเศร้าก็ไหลริน
ความทรงจำย้ำชัดไม่จบสิ้น
แม้เวลาผ่านผินไม่เลือนเลย
ยังจำวันที่เคยจับมือไว้
ยังอ่อนไหวเมื่อหัวใจเอื้อนเอ่ย
บางความรักจากลาเพียงร่าง
แต่ในใจไม่เคยจากกันไปจริงๆ“
เข้าใจนะ!
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
