[OnTheBridge] ทำไมเราต้องแยกขยะ ขยะที่คุณทิ้งไปเมื่อเช้านี้ มันไปอยู่ที่ไหน? คุณอาจจะคิดว่า “ก็ไปถังขยะ แล้วรถมากวาดไป” แต่หลังจากนั้นล่ะ? ขยะ 27 ล้านตันต่อปีในประเทศไทย ตัวเลขที่ใหญ่จนจินตนาการแทบไม่ถึง กำลังถูกฝั

สำรวจ
ลงทุน
คำถาม

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

OnTheBridge

•

6 ส.ค. เวลา 08:25 • สิ่งแวดล้อม

BangkokThailand

ทำไมเราต้องแยกขยะ

ขยะที่คุณทิ้งไปเมื่อเช้านี้ มันไปอยู่ที่ไหน?

คุณอาจจะคิดว่า “ก็ไปถังขยะ แล้วรถมากวาดไป” แต่หลังจากนั้นล่ะ?

ขยะ 27 ล้านตันต่อปีในประเทศไทย ตัวเลขที่ใหญ่จนจินตนาการแทบไม่ถึง กำลังถูกฝัง ถูกเผา หรือถูกทิ้งไว้ในที่ที่เราไม่เห็น

แล้วถ้าบอกว่าขยะที่คุณทิ้งแบบไม่แยก กำลังกลับมาทำร้ายคุณโดยที่คุณไม่รู้ตัวล่ะ?

ถ้าการแยกขยะไม่ใช่แค่ “หน้าที่พลเมือง” แต่คือ “ทางรอด” ของคุณและคนรอบข้างคุณจะยังมองข้ามมันอยู่หรือไม่?

สร้างภาพโดย AI เพื่อประกอบบทความ

ขยะ 27 ล้านตัน

ข้อมูลล่าสุดที่กรมควบคุมมลพิษเผยแพร่อย่างเป็นทางการ (ปี 2566) ระบุว่าประเทศไทยมีปริมาณขยะมูลฝอยเกิดขึ้น 26.95 ล้านตัน ตัวเลขนี้อาจดูเป็นนามธรรม ลองคิดแบบนี้ครับ: ถ้าเรานำขยะทั้งหมดมาวางเรียงกันเป็นแนวยาว กว้าง 1 เมตร สูง 1 เมตร มันจะยาวพอที่จะพันรอบโลกได้หลายรอบ

และนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับขยะเหล่านั้น (ข้อมูลกรมควบคุมมลพิษ ปี 2566):

●
นำกลับมาใช้ประโยชน์: 9.31 ล้านตัน
●
กำจัดถูกต้อง: 10.17 ล้านตัน
●
กำจัดไม่ถูกต้อง: 7.47 ล้านตัน

ขยะเกือบ 7.5 ล้านตัน ที่ถูกกำจัดไม่ถูกต้อง หมายถึงการทิ้งลงแม่น้ำ การเผากลางแจ้ง การฝังกลบโดยไม่มีการบำบัด กำลังปนเปื้อนดิน น้ำ อากาศ และชีวิตของเรา

เงิน 18 ล้านล้านที่หายไป (ขยะอาหาร)

ในจำนวนขยะทั้งหมด ประเทศไทยมีขยะอาหารมากกว่า 12 ล้านตันต่อปี โดยขยะอาหารคิดเป็นสัดส่วนสูงถึง 36% ของขยะมูลฝอยชุมชนทั้งหมด หรือประมาณ 9.68 ล้านตันต่อปี (คิดเป็น 146 กิโลกรัมต่อคนต่อปี)

ขยะอาหารในซัพพลายเชนทั่วโลกในปี 2569 มีมูลค่าความสูญเสียสูงถึง 18.6 ล้านล้านบาท ($540 billion)

นี่ไม่ใช่แค่ปัญหาสิ่งแวดล้อม มันคือ “Silent Margin Leakage” หรือการรั่วไหลของกำไรที่ธุรกิจมองข้าม เงินที่หายไปกับเศษอาหารที่ถูกทิ้ง สามารถนำไปพัฒนาคุณภาพชีวิตของคนทั้งประเทศได้

9% ที่ถูกรีไซเคิล เท่านั้น !?!

ทั่วโลกมีการรีไซเคิลพลาสติกเพียง 9% ที่เหลือ 91% ถูกฝัง เผา หรือไหลลงสู่มหาสมุทร นั่นหมายความว่าขยะพลาสติกที่คุณใช้ในชีวิตประจำวัน ถุงพลาสติก, ขวดน้ำ, หลอด ส่วนใหญ่จะอยู่บนโลกนี้ไปอีก 450-1,000 ปี

ประเทศอื่นเขาจัดการขยะอย่างไร

หลายประเทศทั่วโลกมีโมเดลการจัดการขยะที่ประสบความสำเร็จและถูกกล่าวถึงเป็นอันดับต้นๆ โดยประเทศไทยได้ศึกษาและนำแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดจากหลายประเทศมาประยุกต์ใช้ เช่น

●
Tokyo Model (ญี่ปุ่น) เป็นระบบจัดการขยะแบบครบวงจรของเขต 23 เขตในโตเกียว ซึ่งเกิดขึ้นจากการพัฒนาต่อเนื่องนับตั้งแต่ปี 2498 เป็นต้นมา จุดเด่นของ Tokyo Model คือการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน โดยประชาชนแยกขยะตามประเภท (ขยะเผาไหม้ได้, ขยะเผาไหม้ไม่ได้, ขยะขนาดใหญ่) ตามแผนของแต่ละเขต ส่วนขยะเผาไหม้ได้จะถูกนำไปเผาอย่างปลอดภัยที่โรงงานเผาขยะของ Tokyo 23 Cities Clean Authority และเปลี่ยนเป็นพลังงาน

ขยะที่เหลือจะถูกนำไปฝังกลบที่สถานที่กำจัดขั้นสุดท้ายของกรุงโตเกียว ข้อแตกต่างสำคัญของญี่ปุ่นคือมีกฎหมายด้านการจัดการขยะเฉพาะที่นำมาบังคับใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ ในขณะที่ประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายในลักษณะนี้

●
เยอรมนี ระบบ EPR และ DRS เป็นอีกหนึ่งต้นแบบที่โดดเด่น เยอรมนีมีอัตราการรีไซเคิลขยะบรรจุภัณฑ์สูงถึง กว่า 70% ระบบ Dual System กำหนดให้ผู้ผลิตต้องรับผิดชอบต่อซากบรรจุภัณฑ์ของตนเอง (Extended Producer Responsibility — EPR) โดยต้องจ่ายค่าธรรมเนียมตามปริมาณและประเภทบรรจุภัณฑ์ที่วางตลาด ระบบนี้สร้างแรงจูงใจให้ผู้ผลิตลดการใช้บรรจุภัณฑ์และใช้วัสดุที่รีไซเคิลได้มากขึ้น ขณะที่ ระบบมัดจำคืนขวด (Deposit Return System — DRS)

สามารถรวบรวมขวด PET ได้ถึง 98% กลายเป็นต้นแบบของระบบเศรษฐกิจหมุนเวียนที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก

●
สวีเดน เป็นอีกหนึ่งประเทศที่มีขยะจากครัวเรือนปีละ 4.4 ล้านตัน แต่เหลือขยะที่ต้องนำไปฝังกลบไม่ถึง 1% ครึ่งหนึ่งของขยะทั้งหมดถูกนำไปเปลี่ยนเป็นพลังงาน โดยระบบของสวีเดนมีประสิทธิภาพสูงจนต้องนำเข้าขยะจากประเทศเพื่อนบ้านปีละประมาณ 2.3 ล้านตัน

●
สิงคโปร์ มีอัตรารีไซเคิลรวม 52% แต่ครัวเรือนรีไซเคิลเพียง 11% รัฐบาลตั้งเป้าให้ถึง 70% ภายในปี 2573
●
ไต้หวัน เคยถูกเรียกว่า “เกาะขยะ” แต่ด้วยนโยบายเข้มงวด เช่น การบังคับแยกขยะและการใช้ถุงขยะที่ต้องซื้อ กลับกลายเป็นต้นแบบการจัดการขยะที่ดีที่สุดในโลก

โมเดลจัดการขยะประเทศไทย

ประเทศไทยไม่ได้ใช้โมเดลของประเทศใดประเทศหนึ่งเพียงอย่างเดียว แต่ได้นำแนวคิดและแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดจากหลายประเทศมาประยุกต์ใช้ ควบคู่ไปกับการพัฒนาโมเดลของตนเองที่เหมาะกับบริบทของแต่ละพื้นที่

ระยองโมเดล เป็นความร่วมมือระหว่างภาครัฐ เอกชน และชุมชน (PPP Plastics) ภายใต้เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) โดยมีเป้าหมายให้ระยองเป็นจังหวัดต้นแบบในการจัดการขยะและพลาสติกอย่างยั่งยืนตามแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน (Circular Economy) โดยกำหนดเป้าหมายว่า “ระยอง” จะต้องไม่มีขยะพลาสติกหลุดรอดสู่สิ่งแวดล้อม และขยายผลไปยัง 68 เทศบาลทั่วจังหวัด

หนองแขมโมเดล เป็นความร่วมมือระหว่างกรุงเทพมหานคร ภาคเอกชน (Dow Thailand) และชุมชน ผ่านโครงการ “มือวิเศษกรุงเทพฯ” ซึ่งตั้งจุดรับขยะพลาสติก 50 เขตทั่วกรุงเทพฯ ศูนย์คัดแยกขยะชุมชนหนองแขมมีทีมงาน 7 คน ส่วนใหญ่เป็นแม่บ้านและผู้สูงอายุในชุมชน

ปัจจุบันรับขยะพลาสติกเฉลี่ยเดือนละ 3-3.5 ตัน โดยขยะที่รวบรวมได้จะถูกนำไปสร้างมูลค่าใหม่ผ่านการอัปไซเคิล รีไซเคิล หรือแปรรูปเป็นเชื้อเพลิง (RDF) นอกจากนี้ ยังมีแผนขยายเป็น “ศูนย์นวัตกรรมเศรษฐกิจหมุนเวียนเพื่อการจัดการและแปรรูปวัสดุรีไซเคิลครบวงจร (MRF)” แห่งแรกของกรุงเทพฯ

เกาะลันตาโมเดล เป็นโมเดลการจัดการขยะและขยะพลาสติกบนพื้นที่เกาะด้วยแนวทางเศรษฐกิจหมุนเวียน โดยเป็นความร่วมมือระหว่างสถาบันสิ่งแวดล้อมไทยและภาคีเครือข่าย เพื่อจัดการขยะบนเกาะที่มีปริมาณมากถึง 40 ตันต่อวัน และป้องกันการรั่วไหลของขยะลงสู่ทะเล

โมเดลธนาคารขยะชุมชน เป็นรูปแบบการดำเนินงานที่ส่งเสริมให้ภาคประชาชนมีการคัดแยกขยะรีไซเคิล โดยเปลี่ยนขยะให้เป็นเงินออมและเปลี่ยนเงินออมให้เป็นหลักประกันชีวิตของสมาชิกในชุมชน

ร้านค้าปลีกร่วมใจลดขยะ

7-Eleven หนึ่งในผู้ค้าปลีกรายใหญ่ ได้มีนวัตกรรมเพื่อลดการใช้พลาสติกอย่างต่อเนื่อง

●
แคมเปญ “Heal the World, Heal the Heart – 24 Hours at 7-Eleven” (5-6 มิถุนายน 2569) ชวนให้ลูกค้าปฏิเสธหลอดและช้อนส้อมพลาสติก
●
โครงการ “ถุงยืม Upcycling” ถุงผ้าไวนิลที่นำกลับมาใช้ได้ ผลิตจากวัสดุหน้าร้าน สนับสนุนให้ลูกค้านำถุงกลับมาใช้ซ้ำ โดยมัดจำ 50-100 บาท และได้รับคะแนน ALL Member 100 คะแนนทุกครั้งที่นำกลับมาใช้

ขยะลดลงได้ถ้าทุกคนร่วมมือ (กรุงเทพฯ)

กรุงเทพฯ เคยผลิตขยะสูงถึง 10,564 ตันต่อวัน หลังจากมีโครงการแยกขยะและค่าธรรมเนียมใหม่ ปริมาณขยะลดลงเหลือ 9,239 ตันต่อวัน ในปี 2569

พรพรหม วิกิตเศรษฐ์ รองผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร กล่าวว่า:

“ข้อมูลแสดงให้เห็นแนวโน้มขยะที่ลดลงอย่างต่อเนื่อง สอดคล้องกับความร่วมมือของประชาชนในการแยกขยะอย่างถูกต้อง นี่ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงระยะสั้น มันสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมอย่างค่อยเป็นค่อยไปของครัวเรือนในกรุงเทพฯ”

เมื่อภาคประชาชนร่วมผลักดันกฏหมายใหม่

แม้จะมีโมเดลการจัดการขยะที่น่าสนใจ แต่ประเทศไทยยังขาดกรอบกฎหมายที่ชัดเจนในการกำหนดบทบาท หน้าที่ และความรับผิดชอบของแต่ละภาคส่วนอย่างเป็นระบบ ปัจจุบันการจัดการขยะในประเทศไทยกว่าร้อยละ 74 อยู่ในความรับผิดชอบขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ขณะที่การคัดแยกเพื่อใช้ประโยชน์ต่อมีเพียงร้อยละ 16 เท่านั้น

อย่างไรก็ตาม มีความเคลื่อนไหวทางกฎหมายที่สำคัญเกิดขึ้นในปี 2569

ในปี 2569 เครือข่าย Thailand Circular Economy นำโดย ดร.สุจิตรา วาสนาดำรงดี นักวิจัยเชี่ยวชาญจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ร่วมกับ 28 องค์กรภาคี ได้ยื่น ร่างพระราชบัญญัติเศรษฐกิจหมุนเวียน ต่อที่ปรึกษาประธานรัฐสภา เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม 2569 เพื่อผลักดันให้เป็นกฎหมายแม่บทที่รวมกฎหมายจัดการขยะที่กระจัดกระจายให้เป็นเอกภาพ

ร่างพระราชบัญญัติการบริหารจัดการขยะและการหมุนเวียนทรัพยากร อยู่ระหว่างการพิจารณาของรัฐสภา โดยมีสาระสำคัญเกี่ยวกับการบริหารจัดการขยะและการหมุนเวียนทรัพยากร ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียน

ขณะที่ ร่าง พ.ร.บ. จัดการขยะอาหาร กำลังอยู่ระหว่างการผลักดัน โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างมาตรฐานการแยกขยะและระบบการจัดการที่ชัดเจนขึ้น รวมถึงมาตรการทางภาษีเพื่อจูงใจให้ภาคเอกชนบริจาคอาหารส่วนเกินแทนการทิ้ง

ปลัดกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ได้มอบหมายให้กรมควบคุมมลพิษเร่งผลักดันกฎหมายสำคัญ รวมถึงการจัดการซากผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ (WEEE), การจัดการบรรจุภัณฑ์อย่างยั่งยืน และการบริหารจัดการเพื่ออากาศสะอาด

เป้าหมายและแนวโน้มของมาตรการขยะอาหาร

ประเทศไทยมีเป้าหมายที่ชัดเจนในการลดขยะอาหาร ภายใต้ แผนปฏิบัติการด้านการจัดการขยะอาหารของประเทศ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2566-2570) ซึ่งต่อยอดจากแผนปฏิบัติการด้านการจัดการขยะของประเทศ ฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2565-2570) รัฐบาลตั้งเป้าลดสัดส่วนขยะอาหารเทียบจากปริมาณขยะมูลฝอยชุมชน (ปี 2565 อยู่ที่ราวร้อยละ 46) ให้เหลือไม่เกิน 28% ภายในปี 2570 ซึ่งจะช่วยลดการตกค้างของขยะที่เป็นแหล่งแพร่เชื้อโรค ลดมลพิษจากขยะ และลดการปล่อยก๊าซมีเทนและคาร์บอนไดออกไซด์ที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศ

ในระดับโลก สหภาพยุโรป (EU) ได้ตั้งเป้าหมายลดขยะอาหารลง 10% ในภาคการผลิต และ 30% ในภาคค้าปลีกและบริโภคภายในปี 2573 ซึ่งส่งผลให้ 73% ของผู้นำธุรกิจยอมรับว่า “กฎระเบียบและข้อบังคับ” คือแรงขับเคลื่อนหลักที่ทำให้พวกเขาต้องหันมาจัดการขยะอาหารอย่างจริงจัง แนวโน้มนี้สะท้อนให้เห็นว่าโลกกำลังเปลี่ยนจาก “ความสมัครใจ” ไปสู่ “ความรับผิดชอบ” ที่มีกฎหมายรองรับ

การแยกขยะ ไม่ใช่แค่ "ทิ้งให้ถูกถัง"

1.
ช่วยลดปริมาณขยะ เพิ่มการนำกลับมารีไซเคิล ลดขยะที่ต้องกำจัด
2.
ประหยัดงบประมาณ ลดภาระของท้องถิ่นในการขนส่งและกำจัด
3.
ลดการสิ้นเปลืองทรัพยากร ลดการผลิตวัตถุดิบใหม่และใช้พลังงานน้อยลง
4.
รักษาสิ่งแวดล้อม ลดมลพิษต่อดิน น้ำ และอากาศ
5.
ลดผลกระทบต่อสัตว์และระบบนิเวศ ลดขยะพลาสติกที่ไหลลงสู่ทะเล
6.
สร้างรายได้ ขยะที่แยกอย่างถูกวิธีสามารถนำไปขายหรือแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์ใหม่

"ทำไมเรายังแยกขยะไม่สำเร็จ !?!"

แม้จะมีประโยชน์มากมาย แต่การแยกขยะในไทยยังเผชิญกับอุปสรรค

●
การแยกขยะที่ต้นทางยังอ่อนแอ — ขยะส่วนใหญ่ที่เข้าสู่ระบบยังไม่ถูกคัดแยก
●
ขาดกฎหมายบังคับ — ต่างประเทศมีกฎหมายบังคับแยกขยะ แต่ไทยยังไม่มี
●
จุดทิ้งขยะไม่สะดวก — หลายพื้นที่ยังไม่มีจุดแยกขยะที่เข้าถึงง่าย
●
ขาดจิตสำนึก — ประชาชนยังไม่ตระหนักถึงผลกระทบระยะยาว

“โมเดล BCG” นโยบายเศรษฐกิจหมุนเวียนของประเทศไทย

รัฐบาลไทยได้นำ โมเดล BCG (Bio–Circular–Green Economy) มาเป็นวาระแห่งชาติและกรอบพัฒนาเพื่อความยั่งยืน โดยประเทศไทยได้นำเสนอโมเดล BCG ต่อที่ประชุมระดับโลกตั้งแต่ปี 2564 โดยมองว่าวัสดุใช้แล้วไม่ใช่ขยะ แต่คือทรัพยากรที่ยังสร้างมูลค่าได้ผ่านการใช้ซ้ำ รีไซเคิล และการแปรรูปใหม่

โมเดล BCG ถูกนำไปประยุกต์ใช้ใน 4 อุตสาหกรรมหลัก ได้แก่ เกษตรและอาหาร, การแพทย์และสุขภาพ, พลังงานชีวภาพและวัสดุชีวภาพ และการท่องเที่ยวและเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ซึ่งสอดคล้องกับแนวคิดเศรษฐกิจหมุนเวียนที่เน้นการลดของเสียและการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า อย่างไรก็ตาม การขับเคลื่อนโมเดล BCG ยังอยู่ในลักษณะนโยบายวงกว้าง

ยังขาดกลไกขับเคลื่อนอย่างเป็นรูปธรรม และยังต้องพึ่งความร่วมมือโดยสมัครใจจากภาคธุรกิจและผู้บริโภคเป็นสำคัญ ซึ่งสอดคล้องกับข้อเสนอของ รศ.ดร.ตระการ ประภัสพงษา ที่เรียกร้องให้มีแผนยุทธศาสตร์ที่ชัดเจนและต้องมีกฎหมายรองรับ

คำถามที่ไม่ใช่แค่เรื่อง "ขยะ"

การแยกขยะสะท้อนคำถามที่ใหญ่กว่า คือเราพร้อมจะรับผิดชอบต่อสิ่งที่เราสร้างขึ้นหรือไม่?

ถังขยะ 4 สีเป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้น คำถามที่แท้จริงคือ เราจะเปลี่ยนวิถีชีวิตของเราจาก “ผู้บริโภค” สู่ “ผู้รับผิดชอบ” ได้อย่างไร?

ทุกคนต้องเริ่มลงมือแยก "ขยะ"

●
เริ่มจากแยก 2 ประเภทก่อน ไม่ต้องรีบแยก 4 สีในวันแรก เริ่มจากแยก ขยะเปียก (เศษอาหาร) และ ขยะแห้ง (พลาสติก, กระดาษ, แก้ว) ก็ช่วยได้มาก
●
รู้จัก “ขยะมีค่า” ในบ้านคุณ ขวดพลาสติกใส กระดาษ กระป๋องอลูมิเนียม สิ่งเหล่านี้มีมูลค่า หากแยกและส่งขาย จะได้เงินกลับคืน
●
ติดตามจุดรับขยะรีไซเคิลในชุมชน หลายพื้นที่มีจุดรับขยะรีไซเคิลหรือโครงการ “มือวิเศษ” ของกรุงเทพฯ สอบถามที่สำนักงานเขตหรือเทศบาลใกล้บ้าน

●
ลดการใช้พลาสติกแบบใช้ครั้งเดียว การแยกขยะเป็นสิ่งสำคัญ แต่การลดขยะตั้งแต่ต้นสำคัญกว่า พกถุงผ้า, หลีกเลี่ยงพลาสติกแบบใช้ครั้งเดียว, เลือกซื้อของที่มีบรรจุภัณฑ์น้อย
●
ร่วมเป็นส่วนหนึ่งของ “เศรษฐกิจหมุนเวียน” ขยะที่คุณแยกไม่ได้หายไปไหน มันถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งใหม่ เสื้อผ้า, เฟอร์นิเจอร์, พลังงาน

27 ล้านตันต่อปี

ที่เราสร้างขึ้นไม่ได้หายไปไหนแต่มันถูกฝัง ถูกเผา ถูกทิ้งในแม่น้ำ หรือไหลลงสู่มหาสมุทร มันกลับมาหาเราทางอากาศที่เราหายใจ ทางน้ำที่เราดื่ม และทางอาหารที่เรากินแต่ที่เศร้ากว่าคือ "เรามองไม่เห็นมัน" การงดรับถุงพลาสติกของร้านสะดวกซื้อเป็นก้าวสำคัญ แต่ทั้งหมดก็ยังไม่พอ

เยอรมนีมีอัตรารีไซเคิลกว่า 70% ด้วยระบบ EPR และ DRS ญี่ปุ่นมี Tokyo Model ที่ทุกภาคส่วนร่วมมือกันมานานกว่า 60 ปี สวีเดนฝังกลบขยะน้อยกว่า 1% และนำเข้าขยะจากประเทศอื่นเพื่อผลิตพลังงาน ไต้หวันจาก “เกาะขยะ” กลายเป็นต้นแบบการจัดการขยะ

แล้วประเทศไทยล่ะ !?!

เรามีระยองโมเดลที่ตั้งเป้า Zero Plastic Waste เรามีหนองแขมโมเดลที่เปลี่ยนขยะเป็นอาชีพและรายได้ เรามีเกาะลันตาโมเดลที่จัดการขยะบนเกาะด้วยเศรษฐกิจหมุนเวียน เรามีธนาคารขยะชุมชนที่เปลี่ยนขยะเป็นเงินออม และในปี 2569 ภาคประชาชนได้ยื่นร่าง พ.ร.บ.เศรษฐกิจหมุนเวียน ต่อรัฐสภา เพื่อผลักดันหลัก EPR (Extended Producer Responsibility) และ สิทธิซ่อมสินค้า (Right to Repair) ให้เป็นกฎหมายแม่บทในการแก้วิกฤตขยะไทย

เท่านี้ยังไม่พอ เพราะการแยกขยะยังไม่ถูกบังคับด้วยกฎหมายอย่างจริงจัง และประชาชนยังไม่ตระหนักถึงผลกระทบระยะยาว โมเดล BCG ของไทยอาจเป็นกรอบความคิดที่ดี แต่ต้องมี กฎหมาย และ กลไกบังคับใช้ ที่ชัดเจน

รศ.ดร.ตระการ ประภัสพงษา เตือนเราว่า:

“การแก้ปัญหาที่ยั่งยืนต้องมุ่งเน้นการลดการใช้และการผลักดันเศรษฐกิจหมุนเวียน”

การแยกขยะไม่เคยเกี่ยวกับการ “ทิ้งให้ถูกถัง” เท่านั้น มันคือการยอมรับว่า ทุกสิ่งที่เราบริโภคมีจุดจบ และจุดจบนั้นคือความรับผิดชอบของเรา

คำถามที่คุณต้องตอบ

“ถ้าคุณรู้ว่าขยะ 1 ชิ้นที่คุณทิ้งโดยไม่แยก จะอยู่บนโลกนี้นานกว่า 500 ปี คุณจะยังทิ้งมันแบบเดิมหรือไม่?” และ “เราจะเปลี่ยนวิธีการบริโภคของเรา ให้สอดคล้องกับโลกที่เราอยากส่งต่อให้ลูกหลานหรือไม่ !?!”

สร้างภาพโดย AI เพื่อประกอบบทความ

แหล่งอ้างอิงหลัก

สถิติขยะไทย