13 ก.ย. เวลา 09:47 • นิยาย เรื่องสั้น

สุขใจ ❤️

หลายวันมานี้มีความสุขจัง ได้ดูภาพ ดูคลิปบรรยากาศคอนเสิร์ตพี่ป้อม พี่โต๊ะ FAREWELL CONCERT อัสนีและวสันต์ “อยากจะย้ำชัด ๆ ครั้งสุดท้าย . .” จากเพื่อนที่ไปดูคอนและส่งมาให้ และจากที่อ่านโพสต์เพื่อน ๆ , คนรู้จัก และไม่รู้จัก ขนาดเราไม่ได้ไปดูคอนเสิร์ตกะเขายังสุขใจขนาดนี้ และยังมูฟออนจากคอนไม่ได้เลย คนที่ได้ไปดูคงบอกไม่ถูกเลยว่ารู้สึกดีใจสักเท่าไหร่แน่ ๆ
เราได้อ่านโพสต์ที่หลาย ๆ คนบันทึกความทรงจำไว้ อ่านคอมเมนต์ ดูคลิป เป็นความรู้สึกเดียวกันกับที่เรารู้สึก แต่เราชอบคำพูดนึงที่บอกว่า “เราเกิดในยุคสมัยเดียวกัน” อืม…ใช่เลย แล้วยุคนั้นมันมีความสุขจริง ๆ นะ
ตอนอัลบั้มบ้าหอบฟาง เราเพิ่ง 10 ขวบ จำได้ว่าชอบเพลงน้ำเอย น้ำใจ มาก เพราะมีพี่แอ๊ด คาราบาว ร้องด้วย พอได้ยินเพลง ทั้งทั้งที่รู้ นี่ตอนนั้นเรา ป.6 จะมีโชว์ของเด็ก ป.5 - ป.6 เต้นแอโรบิคเพลงนี้ในวันงานกีฬาสีหรือปีใหม่นี่แหละ จำได้ว่าช่วงซ้อมเราชอบมากเพราะไม่ต้องเรียน 😘 ตอนนี้ยังพอจำบางท่าได้อยู่เลย
หลายเพลงที่เราก็ลืมไปแล้ว พอกลับมาฟังอีกครั้งก็เพิ่งเข้าใจเนื้อหา เช่น เพลงเสี่ยวรำพึง และวีณาแกว่งไกว เสี่ยวรำพึงตอนนั้นเราร้องตามพี่ ๆ เพราะพี่ชายกับพี่สาวเราชอบเพลงนี้ กลับจากโรงเรียนต้องฟัง เราก็จำได้แค่ว่าเสียงกีตาร์เพราะดี
ส่วนวีณาแกว่งไกว ก็เพิ่งเข้าใจความหมายเมื่อไม่กี่วันนี้เอง ลึกซึ้งมากกก ฟังตอนอายุ 11-12 เพิ่งเข้าใจตอนอายุ 50 ตอนเด็ก ๆ ฟังแล้วแค่คิดว่าเพลงนี้มันส์ดี แล้วพี่ป้อมก็น่ารัก แค่นั้นเลย แต่ตอนนั้นเราก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยคนนึงอ่ะเนอะ
เมื่อวานนี้เราเลยได้คุยกับพี่ ๆ ถึงวันเก่า ๆ ที่ชอบฟังเพลงอัสนี วสันต์ เหมือนกัน เลยได้รู้ว่าช่วงนี้พี่สาวเราก็กำลังอิน ฟังเพลงพี่ป้อม พี่โต๊ะยาว ๆ ไม่หยุด ร้องตามได้ทุกเพลง เหมือนเราเลย
ได้ยินเพลงในคอนก็นึกถึงช่วงชีวิตตอนนู้น ตอนนี้ อย่างเพลง เราสองสามคน ก็นึกถึงตอนไปเวียดนามกับเพื่อน ๆ เพราะตอนไปเวียดนามเราก็นึกถึงแต่เพลงนี้ โดยเฉพาะตอนอยู่มุยเน่ 😘
ตอนเพลงร่ำไรขึ้นเราร้องไห้นะ ไม่รู้ร้องทำไม ถ้านั่งอยู่ในคอนเราจะเป็นไงเนี่ย
พอถึงวัยนี้แล้วพี่ป้อมก็ยังเท่เหมือนเดิม ท่าแจกปิ้กก็ยังเท่ เหมือนภาพจำของเราในวัยเด็ก ส่วนภาพจำพี่โต๊ะเราเห็นว่าพี่เค้านิ่ง ๆ เรียบร้อย พูดน้อยมาตลอด แต่วันนี้เรากลับรู้สึกว่าพี่โต๊ะเท่จังว่ะ ยิ้มน่ารักเหมือนเดิม ยืนนิ่ง ๆ เอามือไพล่หลังร้องเพลงก็ยังเท่ แม้จะยิ้มอย่างเดียว พูดน้อยเหมือนเดิม เวลาพี่โต๊ะยิ้มมันรู้สึกถึงพลังของความสุขใจจริง ๆ นะ 🥰
มีความสุขจังที่ได้กลับไปนึกถึงวันเก่า ๆ ได้เห็นพี่ป้อม พี่โต๊ะ ในวัยหนุ่มที่ยังมีพลังมาก และเห็นพี่ ๆ ทั้งสองในวันนี้ที่ยังดูเท่ และแข็งแรงกว่าคนในวัยเดียวกัน แล้วก็เห็นตัวเองที่แก่ไปพร้อม ๆ กับพี่ ๆ เขา ใจนึงก็รู้สึกดีใจที่ได้เกิดในยุคสมัยเดียวกับพี่ ๆ ทั้งสอง แต่อีกใจนึงก็ใจหายบอกไม่ถูก
มันเหมือนกับว่าเราก็ไม่คิดว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้เหมือนกัน ไม่เคยจินตนการถึงตัวเองตอนอายุ 50 แต่ก็ขอบคุณตัวเองนะที่พาตัวเองดำรงชีวิตมาได้ถึงตอนนี้ และได้เห็นว่าตัวเองตอนอายุ 50 เป็นยังไง
ตอนแรกก็ว่าจะไม่เขียนอะไรนะ เพราะไม่ได้ไปดูคอนเสิร์ตจะเก็บไว้ในใจคนเดียว แต่ถ้าไม่เขียนออกมาก็จะยังไปต่อไม่ได้สักที เวลา 20 ปีนี่มันแค่แป๊บเดียวนะ ถ้ายังได้ไปต่อถึงตอนนั้นก็อยากมีพลังใจและกายแบบพี่ ๆ เขา ที่ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ยังยืนหยัดยืนยงอยู่ได้ ชีวิตดำเนินต่อไปแม้ในวันที่มีปัญหาวุ่นวายและสูญเสียพร้อม ๆ กัน
พี่ ๆ เข้มแข็งจังค่ะ
ขอบคุณพี่ ๆ ที่อยู่และเติบโตกับพวกเรามาตลอด 40 ปี ขอให้พี่ป้อม พี่โต๊ะ สุขภาพแข็งแรงทั้งกายและใจนานเท่านาน ขอบคุณที่มีอัสนี วสันต์ เกิดขึ้นมาในโลกนี้ค่ะ 🤟 I love you
ภาพจาก : Neekrung
โฆษณา