" สระอโนดาต " มหาวิทยาลัยรามคำแหง
หลังจากเหน็ดเหนื่อยจากงาน
ผมรักที่จะมานั่งหายใจทิ้งที่นี่อยู่เสมอ
Cr.eco.ru.ac.th
ย้อนกลับไป
ตั้งแต่สมัยเรียนจบจากโรงเรียนของหน่วยงานรัฐหน่วยงานหนึ่ง
 
แล้วเลือกอัปเปหิมาบรรจุเพื่อสถาปนาตัวเองเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจที่นี่..ผมก็เคยทำแบบนี้..
มาวันนี้ผมมีโอกาสอีกครั้งนึง !
เมื่อชีวิตไม่ราบรื่นนัก เมื่อมีอุปสรรคขวากหนามเข้ามาทดสอบชีวิตอยู่เสมอ
แม้บางทีมีความรู้สึกว่า
บททดสอบที่ถาโถมมาจะมีหลายบทไปหรือเปล่า
แต่เมื่อชีวิตถูกออกแบบมาให้พุ่งตรงไปในแนวทางเดียวกับสายตา นั่นแสดงว่าทางข้างหน้าน่าจะคือเป้าหมายให้มุ่งไปได้ง่ายกว่าที่จะถอยหลังกลับ
ผมมองวนไปรอบๆริมสระ
ก็ยังพบเจอว่ามีนักล่าหน้าใหม่ๆ
ไหลเวียนมาแทนที่นักล่าหน้าเก่าๆเสมอ
บ้างก็มาล่าปริญญา บ้างก็มาตามหาเธอ 💓
ณ สถานที่อันเอกอุทางวิชาการแห่งนี้ ยังจะมีผู้สืบสานจนกลายไปเป็นตำนานอย่างไม่มีวันจบ
โดยมีเป้าหมายเดียวกันคือปริญญาน้อยๆใบนั้น
เพราะมันคือความฝันที่จะกรุยทางไปสู่ชีวิตที่ดี
แม้จะมีรุ่นพี่หลายคน ได้แค่เอาไปแปะประดับไว้บนฝาบ้านแก่ๆ แต่ปริญญาที่ถูกอัดไว้ในกรอบไม่มีส่วนเกี่ยวพันธ์กับชีวิตจริงเลย
เพราะแท้จริงแล้ว ใบปริญญามันก็แค่ใบประกาศเกียรติคุณบนสังคมจอมปลอมเท่านั้น
ถามว่าจำเป็นไหม ตอบว่า ใช่
เพราะหากเมื่อใด..ที่เราต้องก้าวเข้าไปร่วมในสังคมที่มีแต่คนสวมใส่หน้ากาก..
การมีดีกรี มันก็ทำให้คนดูดี แม้เงินในบัญชีจะมีไม่มากนัก
แต่ถ้าถามว่ามันจะช่วยให้ชีวิตประสบความสำเร็จไหม ตอบว่า ไม่ ..ไม่ทั้งหมดครับ
ก็คงมีบ้างได้ทำงานที่ใช่ตรงกับใบประกาศ
 
แต่ก็คงมีมาก..ได้ทำงานที่ใช่ แต่ในใบประกาศกลับไม่มี
เพราะคำว่าประสบความสำเร็จไม่ได้หมายความว่าได้ทำงานที่ใช่ แล้วได้ค่าตอบแทนเยอะๆ
เพราะความสำเร็จคงไม่ใช่การได้เงินมาเยอะๆ
 
แต่ต้องแลกด้วยการโหมทำงานหนักจนสุขภาพลดน้อยถอยลง
เพราะความสำเร็จคงไม่ใช่การจำใจอยู่ร่วมในสังคมที่มีแต่คนสวมใส่หน้ากาก
 
แต่พอหันหลังให้กันเท่านั้นแหละ ก็พร้อมจะฟาดฟันกันทุกเมื่อ
เพราะความสำเร็จไม่ได้จำกัดแค่อยู่ในกรอบที่ขีดไว้
 
แต่เบียดบังให้ความเป็นตัวเราหายสาบสูญ
เพราะความสำเร็จน่าจะใช่งานอะไรก็ได้ ที่คงความเป็นตัวเรา..
 
พอกินพอใช้ แม้แค่อยู่ในสวนในไร่ เนื้อตัวหมักเหม็นคลาบเหงื่อไคล
 
แต่คืองานที่ใช่ ได้อยู่ใกล้คนที่ชอบ มีความสุขบนอัตภาพและความพอเพียง
ด้วยจิตมิตรภาพ
^_ ^ แมวพิมพ์ ~
๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๒
ความคิดเห็น
2 พ.ค. 2020 เวลา 07:54
การผจญภัยของตาต้า
ตาต้าก็ชอบไปนั่งหายใจทิ้งที่เป็นความทรงจำเหมือนกันค่ะ
13 ธ.ค. 2019 เวลา 15:43
พี่ติ แอฟโฟร่
ยกนิ้วให้เลยครับ
5 ธ.ค. 2019 เวลา 13:15
^ _ ^ แมวพิมพ์ ~
ขอบคุณมากครับผม
6 ธ.ค. 2019 เวลา 12:21