เช้าวันนั้นลมเย็นเหมือนเช้าวันนี้แหละ
แผ่วๆ ผิวๆ เย็นๆแต่ไม่หนาวเกินไปนัก
ผมนั่งกินข้าวตรงข้ามเธอ บนโต๊ะเดียวกัน เราต่างกินกันไม่พูดจา
ผมกินใกล้เสร็จแล้ว ควักทอทิลญ่าแผ่นจากซองmre
ทาเช็ดน้ำซอสสปาเก็ตตี้เหลือติดงาน เธอพึ่งเริ่มกินกระเพราราดข้าว
เราอยู่กลางแคมป์ใหญ่ มีต้นไม้ใหญ่ยืนตระหง่าน 8-9 ต้น
สูงค้ำ แผ่กิ่งก้านครอบคลุม ให้ร่มเงาเต็มไปหมด
เหมือนอยู่ในโรงอาหาร เพียงแต่เป็นโรงอาหารกลางแจ้ง
ดูเผินๆ เธอเหมือนผู้หญิงตามต่างจังหวัด ตัวเล็กๆผิวดำๆ ผมยาวๆ
ชอบใส่หมวกแก็ป ดูไปเหมือนหมาขนสีดำ ผลัดหลงทางมา
ตาเธอเศร้า ล้า เหมือนคนผ่านเรื่องร้ายในชีวิต
แต่เสียงสำเนียงเธอ ออก accent อเมริกันจ๋าทุกคำ
ผมอยากรู้จัก อยากคุย อยากถามเรื่องราว แต่ไม่กล้า
เธอเป็นตัวร้ายของที่นี่ ใส่ความ นินทา ออกคำสั่ง
หลายครั้งเธอชวนคุย แต่ผมนิ่ง ถามคำตอบคำ
เพราะรู้ดี ลองเชื่อหรือทำอะไร เธอเอาทั้งนั้น ดีหรือร้าย
อยู่ห่างๆเป็นดีที่สุด ผมแก่เกินจะโกรธ หรือทำร้ายใครๆแล้วล่ะ
บางทีกับสรรพชีวิต มีความเข้าใจ เห็นใจกัน
แต่ระยะห่าง ความสัมพันธ์ที่เหมาะสมเป็นเรื่องสำคัญ
เราไม่เบียดเบียนกันและกัน
เพราะต่างรู้เข้าใจ ธรรมชาติของอีกฝ่ายดีพอ
มื้อเช้าวันนั้นจึงจริงใจ งดงามที่สุด
#เช้าวันใบไม้ไหว
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
