ทุกคนคงทราบดีว่ามวยปล้ำอาชีพนั้นคือ Sport Entertainment ที่มุ่งเน้นในเรื่องความบันเทิงเป็นหลัก
แต่รู้ไหมว่าสาเหตุที่สมาคมมวยปล้ำต่างๆเริ่มยอมรับกันอย่างเต็มปากเต็มคำนั้นมีสาเหตุจากอะไร ? การถือกำเนิดของคำว่า 'การแสดงที่ต้องอาศัยทักษะกีฬา' ส่งผลอย่างไรต่อวงการในภาพรวม
'มวยปล้ำคืออะไร' ?
'ในช่วงราวปี 1989 วินซ์ แม็คแมน ในฐานะตัวแทนของ WWF (World Wrestling Federation) ได้กล่าวต่อศาลเพื่อขอนำมวยปล้ำอาชีพออกจากสารบบของกีฬาทั่วไป โดยเขามีความเห็นว่ามวยปล้ำควรอยู่ในลักษณะของ 'การต่อสู้โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อสร้างความบันเทิงให้ผู้ชม มากกว่าการมุ่งหวังถึงผลแพ้-ชนะแบบกีฬาทั่วไป'
คำร้องนี้ผ่าน และมวยปล้ำอาชีพถูกนำออกจากสารบบของกีฬาทั่วไปนับจากวันนั้น
ทีนี้ประเด็นที่เกิดขึ้นตามมามีอะไรบ้าง
1. การถือกำเนิดของศัพท์ 'Sport Entertainment' อย่างเป็นทางการ นี่คือคำจำกัดความที่ดีที่สุดที่เราสามารถใช้อธิบายมวยปล้ำ มันคือการกีฬาที่อาศัยทักษะการแสดง และเป็นการแสดงที่อาศัยทักษะการกีฬา จะขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้ คำศัพท์นี้เป็นเหมือนการ 'ต่อยอด' ที่สำคัญของนักกีฬาหลายๆคนที่ตั้งคำถามกันว่า 'ถ้าเป็นแชมป์ระดับโลกมาหมดแล้ว เส้นทางต่อไปของพวกเขาคืออะไร'? แน่นอนว่านักกีฬาย่อมมีระยะเวลาใช้งานที่จำกัด และความท้าทายอาจจะหมดลงเมื่อได้อยู่บนจุดสูงสุด ดังนั้น 'มวยปล้ำอาชีพ' ที่ทำให้นักกีฬา 'คลาสสิค' เหนือกาลเวลา และยังคง 'ท้าทาย' อยู่เสมอ จึงเป็นทางเลือกหนึ่งที่น่าสนใจ
ยกตัวอย่างเช่นกรณีของเคิร์ท แองเกิล นักกีฬาเหรียญทองโอลิมปิก ที่เข้าร่วมสมาคม WWF ด้วยเหตุผลนี้ และเรายังคงเห็นเขามีบทบาทสำคัญในทีวี โดยหากเขาเป็นนักกีฬาทั่วไป เราอาจจดจำเขาในฐานะอดีตแชมป์มวยปล้ำสมัครเล่นโอลิมปิกและจบลงแค่นั้น
2. เมื่อถูกตีตราว่า 'การแสดง' วงการมวยปล้ำอาชีพก็หลุดจากการจับตาของหน่วยงานรัฐทันที ดังนั้นตั้งแต่ช่วงต้นยุค '90 เป็นต้นมาจึงเป็นยุคที่สเตียรอยด์ถูกใช้อย่างแพร่หลายและเปิดเผยมากที่สุด โดยในแง่ของสมาคมเองก็สามารถวางเรื่องราวในเชิง 'ละคร' เต็มสูบได้ด้วย ถือว่าเป็นช่วงที่วงการใส่ใจเรื่องการพัฒนาคาแรกเตอร์ Larger Than Life (เหนือมนุษย์) ใช้ประโยชน์จาก 'ความมีอิสระเสรี' ให้ได้มากที่สุด ... สมาคมมวยปล้ำอื่นๆในอเมริกาก็ใช้โอกาสนี้หาจุดขายของตัวเองได้ง่ายขึ้น ยกตัวอย่างเช่น ECW ที่เน้นใช้อาวุธ Ultra Violence (ไม่สามารถทำได้ขนาดนี้ในอดีต) จนสร้างชื่อได้ในที่สุด
3. เหมือนดาบสองคม เมื่อมีข้อดี ข้อเสียก็ตามมา หลายคนเริ่มมองว่า 'การแลกเปลี่ยนดังกล่าวคุ้มหรือไม่' ? แน่นอนมวยปล้ำเติบโตขึ้น แต่ต้องแลกมาด้วยเกียรติยศและ 'ความลับ' สำคัญที่สุดของมวยปล้ำ มีแฟนมวยปล้ำหน้าเก่าหลายคนที่เลิกดูทันทีเมื่อมันชัดเจนว่าเป็นการแสดง (แม้แต่ในไทยก็เช่นกัน) แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแฟนมวยปล้ำหน้าใหม่ที่ติดตามมาด้วยบริบทใหม่ ก็เกิดขึ้นตามมาอย่างมากมายเช่นกัน ดังนั้นเมื่อถัวเฉลี่ยแล้ว มันกลายเป็น 'การเติบโต' มากกว่าการ 'สูญเสีย'
ดังนั้นประเด็นสำคัญที่หลายฝ่ายพูดก็คือ 'มวยปล้ำอาชีพ' สักวันหนึ่งก็ต้องมีคนรู้ว่าเป็นการแสดง และการที่มวยปล้ำอาชีพถูกถอดออกจากสารบบของกีฬาทั่วไป ก็ไม่ใช่เรื่องผิด แต่สิ่งที่แย่ก็คือการใช้ประโยชน์จากจุดนี้แบบ 'สุดโต่ง' ของบางสมาคมต่างหากที่ทำให้คำว่า 'การแสดง' มันออกไปในเชิงละครน้ำเน่า และเต็มไปด้วยเรื่องราวเชิงชู้สาว เชิงเพศ ฯลฯ ที่ล้วนดูไม่เหมาะสม และเหมือนเป็นการหักหลังต่อเกียรติยศที่นักมวยปล้ำรุ่นก่อนหน้าสร้างสมกันมาอย่างสิ้นเชิง
.
.
แต่ปฏิเสธไม่ได้อีกเช่นกันว่าเราต่างเคยสนุกกับสิ่งที่เรียกว่า 'สุดโต่ง' เหล่านั้นทั้งสิ้น เพราะอย่างที่บอกว่ามวยปล้ำอาชีพได้กลายเป็นสิ่งที่สร้างมาเพื่อความบันเทิงไปแล้ว การเอาหลักเหตุและผลไปครอบมวยปล้ำอาชีพไว้ อาจดูเป็นความ 'จริงจังเกิดเหตุ' ก็ได้
.
.
ต่างคนต่างมุมมอง... แล้วคุณล่ะคิดอย่างไร?
หมายเหตุ : หลายคนถามมาว่าแล้วสมัยก่อนมันเป็นยังไงล่ะ ? จริงๆมวยปล้ำเป็นการกำหนดผลล่วงหน้ามาตั้งแต่ถือกำเนิดแล้ว แต่การควบคุมโดยรัฐส่งผลให้มวยปล้ำต้องมีความเป็นกีฬาในเชิงโครงสร้าง เช่นนักกีฬา, กรรมการ ต้องลงทะเบียนกับกระทรวง แมตช์แข่งขันต้องมีฝ่ายจับเวลาและรายงานผลชัดเจน (เหมือนกีฬาจริงๆ) รวมถึงต้องแบ่งรายได้, จ่ายภาษีเข้าหน่วยงานรัฐโดยตรง ดังนั้นพอหลุดออกมาจากบริบทดังกล่าวก็ทำให้สมาคมมีอิสระมากขึ้น
- 7
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
