บนเส้นทางสายหนึ่ง...
1...
โลกของคนบนหลังอาน...
ช้าๆ แต่ก็ใช่จะชิลล์ไปเสียทุกที่ทุกเวลา...
บางเวลาเราก็อยากไปให้มันเร็วกว่านั้น...หากจักรยานก็ทำให้เราต้องยอมรับความจริง
อยากไปเร็วๆก็ออกแรงเยอะ...
ออกแรงเยอะก็เหนื่อยมากและก็อาจพาเราไปถึงจุดหมายใกล้ๆได้เร็ว...
แต่กับจุดหมายไกลๆนั้นเราอาจหมดแรงก่อนได้ไปถึงมัน...
เหล่านี้ล้วนเป็นความจริงที่โลกบนหลังอานบอกสอนแก่เรา...
แต่กระนั้น...เราก็ยังคงเลือกที่จะเดินทางด้วยจักรยาน
จักรยานที่แม้จะช้า...หากมันกลับทำให้เราได้สบตากับผู้คนรายทาง
เมื่อสบตา...ต่อให้ต่างชาติต่างภาษา "แววตา" จะทำหน้าที่สื่อสารกันและกัน
จากนั้น...บทสนทนาที่ตามมาจะหาใช่เกิดจากความรู้สึกของคนแปลกหน้าแต่อย่างใด
2...
เช่นกันกับหญิงสูงวัยผู้นี้...
ขณะจอดจักรยานริมทางเพื่อบันทึกภาพบ้านไม้ใต้ถุนสูงของชุมชนระหว่างทางจาก ปากซอง สู่ เซกอง...
ก่อนหน้านี้ราวสิบนาที...เราได้สบตากับเธอ
สบตาและยิ้ม...ก่อนเราจะผ่านเลย
หญิงสูงวัยตามหลังมาช้าๆ...แต่ก็เร็วกว่าเวลาอ้อยอิ่งสำหรับการถ่ายภาพของผม
พลันที่บันทึกภาพสุดท้ายและหันกลับมายังจักรยานผมก็ได้พบกับภาพนี้...
เธอยิ้มให้ก่อนจะถามไถ่ถึงจุดหมายปลายทาง...
เราสนทนากันราวสิบนาทีก่อนจะแยกย้ายไปสู่หนทางของแต่ละคน...
การสนทนาระหว่างคนแปลกหน้าที่ในความรู้สึก ณ ช่วงเวลานั้นเรากลับไม่เหลือความแปลกหน้าใดๆต่อกัน...
3...
ช่วงเวลาเดินทางผมมักได้พบกับเรื่องราวเช่นนี้เสมอ...
ต่อเมื่อการเดินทางสิ้นสุดลง...
ในโลกที่ได้คืนมาสู่ที่ตั้งอันปลอดภัย...ผมกลับพบว่า
แม้มีโอกาสสื่อสารพูดคุยกับใครต่อใคร...
หากในถ้อยสนทนาอันมากมายน้ำลายแตกฟองนั้นกลับดูคล้ายจะทำให้เราแปลกหน้าต่อกันมากขึ้นทุกที...
บางที...ความสำคัญของการสื่อสารหาใช่เพียงพูด พูด และพูดเท่านั้น
เพราะบางเวลาการสบตาหรือโอบกอดกันเงียบๆกลับเป็นสิ่งมีค่ามากกว่าบทสนทนาสวยหรูใดๆ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
