18 มิ.ย. 2019 เวลา 16:36 • ปรัชญา
แค่เม็ดฝนที่หล่นลงพื้น
ในวันฝนพรำ มักก็จะย้ำเตือนความทรงจำ
ที่ทำให้เรานึกย้ำ ถึงความเจ็บช้ำที่ผ่านมา
แม้จะรู้ว่ามันไม่มีค่า ในหัวใจ ในสายตา
แต่อยากเสมอว่า ขอแค่เป็นคนนอกสายตา
อยู่แบบไม่มีค่า ข้างๆกันและกันไป
แม้จะรู้ว่าทำอะไรไป ก็ไม่มีผล
เหมือนอยู่ในวังวน เป็นเพียงคนที่ไม่ใช่
ให้ไปเท่าไร ก็ได้แค่สายฝนที่ตกลงพื้น
กับวันคืนที่หมดไป
เราต่างเคยเป็นคนที่ มีค่าแค่ในบางเวลา กับคนบางคน
การถูกมองว่ามีค่าแค่บางเวลา มันเป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยากมาก
เพราะเรามักจะตอบตัวเองว่า เรายังสำคัญสำหรับเขา
เป็นการตอบแบบเข้าข้างตัวเอง เพราะใจเรายังรอสิ่งนั้นอยู่เสมอ
มักจะมีคำอธิบายมากมาย ที่จะมาพร้อมกับคำพูด
เท่าที่เขาจะอยากให้เราอยู่ข้างๆ ทุกอย่างมันก็จะดีไปซะหมด
เปรียบได้ดังกับป่าที่แห้งแล้ง รอคอยให้ถึงฤดูฝนมานานแสนนาน
เฝ้ารอแค่เพียงฝนหยดลงมาสักนิด สะกิดให้พื้นดินชุ่มฉ่ำ
ดังใจเราที่ได้รัก อย่างที่ใจรอ
มันก็แค่ความหวัง ลมๆแล้งๆ ที่ไม่มีวันจะเป็นความจริงไปได้เลย
แต่คนเราก็มักจะปล่อยให้สิ่งนั้นมามีผลกับชีวิต และจิตใจของเรา
ปล่อยให้เราเป็นตัวเลือก ตัวสำรองในชีวิตของเขาอยู่ร่ำไป
แล้วยังไงล่ะ ... จะเกิดอะไรกับเราก็ต้องยอมรับสิ
เขามีคนในใจของเขาแล้ว ยอมรับให้ได้ว่ามันไม่ใช่เรา
ไม่เคยเป็นเรา ... แค่ยอมรับ
เจ็บให้สุดแล้วหยุดที่ใจตัวเอง
”ต่อให้ทุ่มเททุกอย่างซักเท่าไร คงเปลี่ยนใจ ที่เธอ มีไม่ได้
เพราะเข้าใจ ว่าทั้งหัวใจของเธอมีเขาอยู่
และฉันเองก็ไม่อาจจะทดแทน บทบาทนั้น ที่เธอ มอบให้ไป
ให้กับเขา แค่ได้คอยดูแล เป็นห่วงเธอในยามเธอเหงาใจ
คอยห่วงใยอยู่ตรงนี้ต่อไปก็พอ” : พระเอกจำลอง
#ใจบันดาลแรง
โฆษณา