การละเล่นพื้นบ้านของไทย “ดวด” (Duad) หรือหมากกระดาน ดวดเป็นชื่อการละเล่นชนิดหนึ่ง เดินแต้มตามเบี้ยที่ทอดได้ไปตามตาของกระดานดวด ในอดีตมีการเล่นดวดอย่างแพร่หลายในภาคกลาง มักเล่นแก้เงาในเวลาที่ต้องอยู่รวมๆ กัน เช่น การอยู่เป็นเพื่อนศพหรือยามว่างงาน อุปกรณ์ ดวด 1 สำรับประกอบด้วยกระดานไม้พร้อมโกรกกรากกระบอกเทดวด 2 กระบอก เบี้ยจั่น 11 ตัวกระดานดวดทำด้วยแผ่นไม้เนื้อแข็งหรือกระดานแข็งรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ผู้เล่นทั้งสองฝ่ายจะนั่งที่ด้านยาวของกระดาน กึ่งกลางกระดานมีหลักปัก “โกรกกราก” กระบอกไม้ไผ่กลวง ภายในกระบอกมีซี่ไม้ปักไขว้กันคล้ายบันไดวน ใช้สำหรับทอดเบี้ยดูแต้ม ทุกมุมของกระดานขีดเป็นช่องตารางจำนวน 3 แถว แถวละ 5 ช่อง ช่องที่อยู่ริมขอบกระดานด้านกว้างยกเว้นแถวกลางจะขีดกากบาท เรียกว่า “ซัง” รวมทั้งกระดานมีตารางทั้งสิ้น 60 ช่อง และมีช่องขีดที่กากบาทจำนวน 8 ช่องกึ่งกลางขอบกระดานด้านกว้างลดต่ำเป็นรูปหยักโค้งมีหน้าที่คล้ายกับ “หูช้าง” หรือ“วัง” สำหรับใส่เบี้ยเตรียมไว้เล่น ภาพนี้ถ่ายในปี พ.ศ.2413 (ค.ศ.1870) หรือ 139 ปีก่อน