แม้ฉันจะไม่เคยได้เรียนที่ศิลปากร
แต่สมัยเป็นเด็กตัวเล็กๆ
ทุกครั้งที่แม่วีณา ม่วงอยู่
ไปทำบุญวัดมหาธาตุ ท่าพระจันทร์
แม่จะพาฉันไปไหว้รูปปั้นท่านในศิลปากร
ฉันน่าจะถามว่าทำไมต้องไหว้
แม่เล่าเยอะมากเกี่ยวกับท่าน
จำอะไรไม่ได้มาก
จำได้เพียงว่าท่านปั้นอนุเสาวรีย์มากมาย
การได้เข้าไปที่ลานอาจารย์ศิลป์เสมอๆ
คือสิ่งที่ปลูกฝังให้ฉันอยากเข้าเรียนที่นี่
พอโตมาก็พยายามเอ็นทรานซ์เข้าศิลปากร
เลือกทุกอันดับเป็นศิลปากรหมด
แทรกเพียงตำแหน่งเดียวเป็น
มศว. ปทุมวันและก็เอ็นท์ติด มศว.ปทุมวัน
และถึงแม้จะไม่ได้เรียนศิลปากร
ฉันมักจะชอบวนเวียน
ไปนั่งที่ลานอาจารย์ศิลป์ในศิลปากร วังหลังเสมอ
ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่า...
ทำไมฉันรู้สึกสนใจใคร่รู้และผูกพันธ์กับท่าน
และทุกครั้งที่ไปที่ลานแห่งนั้น
สิ่งที่ตามมาติดๆนั้นในภวังค์ความคิดคือ
การโหยหาอ้อมกอดอุ่นๆ
และความระลึกถึงแม่วีณาอย่างจับใจค่ะ