"ในเมื่อเราไม่มีปากเราต้องตะโกนกรีดร้อง"
คุณเคยรู้สึกบ้างไหมว่าเราไม่เห็นด้วยกับคนบางกลุ่ม?
คุณเคยรู้สึกไหมว่าทำไมคนมันคิดเหมือนกันอย่างน่ากลัว
คล้ายกับว่าเขาถูกป้อนคำสั่งมาให้เชื่อในสิ่งนั้นๆ
เราลองมาตั้งคำถามกันดูว่าทำไมเราถึงเห็นสังคมเช่นนั้น
ภาพโดย : Anja Matko : Scream Into The Silence
บนโลกนี้เรามีสิ่งนึงที่เรียกว่าระบบการเลี้ยง การศึกษา
เพราะมนุษย์นั้นเกิดมาแทบจะไม่รู้อะไรเลยช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แน่
ตอนเกิดมาอาจจะมีคนฝึกให้คลาน เดิน หมอบ ลุก นั่ง
เป็นการฝึกทางกายให้มีลักษณะภายนอกให้ไม่แปลกแยกจากคนอื่น
แต่พอเมื่อเราเริ่มโตขึ้นและรู้ความหน่อย
คนก็จะเริ่มป้อนข้อมูลทางปัญญาให้เรา
ซึ่งก็เต็มไปด้วย
สิ่งที่พวกเขาอยากให้คุณรู้
สิ่งที่พวกเขาอยากให้คุณเห็น
สิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าดีที่สุด
สิ่งที่จะไม่ขัดผลประโยชน์กับเขาในอนาคต
ดังนั้นเราก็มักจะเห็นกันว่า ถ้าเราอยู่ร่วมเกิดในสังคมเดียวกัน
ก็มักจะมีความคิดที่เหมือนกัน อย่างกับถอดแบบมาเลย
ความรู้สึกอาจไม่เหมือน แต่แกนกลางสำคัญจะเหมือนกันทั้งสิ้น
แต่ทุกอย่างมันจะพังทลายลงเมื่อคุณเริ่มมีคำว่า
"เอ๊ะ!!"
นี้ไม่ใช่ เอ๊ะเอ๋ อะไร แต่เป็น เอ๊ะ "แห่งความสงสัย"
สัญลักษณ์แห่งการสงสัย
เคยรู้สึกไหมว่าเราไม่เห็นด้วยกับคนในกลุ่ม?
เคยรู้สึกไหมว่าคนในองค์กรเรามันตอบเสียงเดียวกันหมดเลย
เสียงที่แตกต่างก็มีนะ เสียงที่คัดค้านก็มีนะ ความคิดมันไม่ได้
มีแค่ชุดความคิดเดียวนะ เห็นหัวฉันบ้างสิ...
คุณมี 2 ทางเลือก
"เงียบแล้วเห็นด้วย" กับ "แสดงออกแล้วบอกมันออกไป"
ถ้าคุณเลือกที่จะเงียบ
คุณอาจจะไม่ต้องมาเจอปัญหาของความขัดแย้ง
ทุกคนเห็นพ้องต้องกันหมดทั้งสิ้น
ยอมให้สังคมกลืนกินตัวของตัวเองไป
แล้วคิดกลับเล่นๆว่า
การตัดสินใจของสังคมในครั้งนั้น
นำพาไปสู่ความล้มเหลว
คุณรู้อยู่แก่ใจว่าไม่รอดแน่ แต่คุณกลับ
เงียบ และ เห็นด้วยไปกับถนนไปสู่ความพังพินาศนั้น
คุณจะมาเสียใจทีหลังไหม?
ถ้าคุณเลือกที่จะแสดงออก
คุณอาจจะต้องปะทะกับปัญหาแห่งความขัดแย้ง
ความขัดแย้งของความคิดที่มันแตกต่างกัน
คุณไม่ยอมให้สังคมกลืนกินตัวคุณ
แล้วคิดกลับเล่นๆว่า
การตัดสินใจของสังคมในครั้งนั้น
มันนำพาไปสู่ความสำเร็จ
คุณในตอนนั้นคิดว่าทางที่สังคมกำลังเดินไป
จะนำไปสู่ความล้มเหลว
แล้วคุณเลือกที่จะแสดงออกมันออกไป
คุณจะยอมรับกับการแสดงออกของคุณได้หรือไม่?
การแสดงออกนั้นอย่างน้อย
มันอาจจะทำให้เราเห็นหรือเป็นคนสร้างหน้าต่าง
ที่สามารถส่องดูให้โลกมันกว้างขึ้นได้
ให้เห็นว่ามีความคิดหลายแบบ
มีการถกเถียงให้พัฒนาขึ้น
แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
"เสียงของคุณได้รับการได้ยินในสังคมแล้ว"
อย่างน้อยคุณได้บอกในประวัติศาสตร์ว่า
"ฉันพยายามแล้วนะ ฉันเคยคิดสิ่งนี้นะ"
คุณไม่ต้องมาเสียใจภายหลังว่าทำไมฉันไม่ทำอย่างแน่นอน
แม้ว่าเส้นทางที่คุณแสดงออกมันจะส่งผลต่อชีวิตคุณก็ตาม
เราอยู่ในสังคมที่ถูกปิดกั้นทางความคิด
เสมือนถูกปิดปากไม่ให้พูด
ถ้าคุณมีความคิดอะไรแล้วพร้อมจะรับชะตากรรม
ก็ตะโกนออกมา แม้จะถูกปิดปาก ก็ขอให้ดิ้นรน
ให้พวกเขาได้รู้ว่า
"เราจะไม่เงียบ"
-CourAge
ปล.ผมจะไม่เงียบ!!! ผมอยากกินมาม่าชุบแป้งทอดโรยน้ำตาล!!!
ขอให้ทุกคนอิ่มอร่อยนะครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
