เจ้าสำนักแชซ้งพ่ายแพ้และซมซานกลับบู๊ตึ๊ง...ต๊กโกวบ้อเต๊กมีคำสั่งตามหลัง ห้ามก่อกวน...
แต่แชซ้งต้องเจออะไรระหว่างทางบ้าง...เชิญเสพ
กระบี่ไร้เทียมทาน 6...
หลังการประลองยุทธระหว่างสองสำนัก...ฝั่งต๊กโกวบ้อเต๊ก...ก็มีการประชุมสำนัก...
คนสำคัญๆนอกจากต๊กโกวบ้อเต๊ก...กงซุนฮ้ง ที่เรารู้จักไปแล้ว...ก็มีองครักษ์อีกสี่คน...ที่น่าจะจำชื่อไว้มีสองคนก็คือ...เฒ่าคันเบ็ด กับ พระพันหน้า...
พันหน้า...ความหมายคือ ปลอมแปลงได้หลายหน้า...ไม่ใช่พันเหมือนมัมมี่...
ต๊กโกวบ้อเต๊กสั่งการทันที...
“ถ่ายทอดประกาศิตมือโลหิต...ห้ามคนของบ้อเต๊ก รังควานเจ้าสำนักแชซ้ง”...ประกาศิตมือโลหิตก็เหมือนตราสำคัญของสำนักบ้อเต๊ก...เห็นตราก็เหมือนเจ้าสำนักมาสั่งเอง อะไรทำนองนั้น
พวกขี้ข้าก็พลอยเยินยอ...ว้าว ท่านเจ้าสำนักใจดีจัง ไม่ซ้ำเติมคน...พ่อพระของแท้...
มีแต่กงซุนฮ้ง เกาหัวแกรกๆ...เท่าที่รู้จักกันมา สันดานซือแป๋กูไม่ใช่แบบนี้นี่หว่า...ซ้ำได้แม่งซ้ำตลอดเวย์...เลยแอบสะกิดถามตอนอยู่ตัวต่อตัว...
ต๊กโกวบ้อเต๊กถึงได้เฉลย...
กูแกล้งทำใจดีไปยังงั้นแหละ...ที่จริงแล้วคราวแชซ้งแม่งอาการหนัก โดนกูซัดไปเต็มแม๊ก...พักฟื้นยังไงฝีมือก็กลับมาได้ไม่ถึงครึ่ง...เรียกว่าเกือบๆพิการเลยล่ะ...อันนี้ก็หมดห่วงแระ
อีกอย่าง กูเองก็บอบช้ำอยู่เหมือนกัน...แต่พักสักครึ่งเดือนก็หาย...
แต่ที่สำคัญที่สุด ที่กูยังไม่ทำอะไรตอนนี้...เพราะบนเขาบู๊ตึงมันมี ไอ้เฒ่าอี้ชงเทียนอยู่...
บู๊ตึงมีเจ็ดสุดยอดวิชา...หกสุดยอดวิชานั้น ไอ้แชซ้งมันงัดเอามาใช้หมดแล้วยังสู้กูไม่ได้ แต่อีกหนึ่งที่เจ๋งที่สุด ก็คือลมปราณไหมฟ้า...
สำนักบ้อเต๊กกับบู๊ตึง เป็นศัตรูกันมาหลายรุ่น...แล้วฝั่งเราที่แพ้ ทุกครั้งก็เพราะไอ้ลมปราณไหมฟ้านี่แหละ
แชซ้งวันนี้น่ะ แม่งได้แค่หกวิชายังไม่ได้ลมปราณไหมฟ้าแน่นอน...มันถึงแพ้กูไง...แต่กับอี้ชงเทียน ไม่รู้ว่ามันสำเร็จวิชาไหมฟ้ารึยัง...กูไม่อยากเสี่ยง...
ระหว่างสองปีต่อจากนี้...ต๊กโกวบ้อเต๊ก จึงตกลงกักตัวเองฝึกฝีมือ...เพิ่มพูนระดับของลมปราณมารให้สูงขึ้นไปอีก...
และแชซ้งกับลูกศิษย์...ก็น่าจะเดินทางกลับสำนักฯ ได้อย่างสบายๆ...
ระหว่างที่เดินทางกลับ...แชซ้งและลูกศิษย์อีกสองคน...ได้แวะพักฟื้น และขออาหารจากบ้านชาวบ้าน...โอ๊ย กระจอกอีกแล้วท่านเจ้าสำนักใหญ่ ไม่มีเงินทองเปิดห้องพักซื้อข้าวกินเองมั่งเรอะ...ใช้ขอข้าวขาวบ้านยังเงี้ยล่ะเรอะ
แต่ยังไม่ทันได้กินอะไรเลย...เสียงโครมก็ดังออกมาจากในครัว...ลูกศิษย์คนนึงวิ่งไปดู...ตายายผู้ใจดีเจ้าของบ้าน...กลายเป็นศพคาเตาไฟ...
ข้างศพเป็นผ้าขาว ประทับรอยฝ่ามือสีแดงฉานปานโลหิต...
“ประกาศิตมือโลหิต”...
แชซ้งหน้าเครียด กำหมัดแน่น...ออกจากบ้านหลังนั้นทันที...
ไปที่โรงเตี๊ยม...
ระหว่างที่เจรจาขอห้องพัก เจ้าของตึกก็พยายามบ่ายเบี่ยงยังงั้นยังงี้...ลูกธนูผูกผ้าขาวผืนนึง ถูกยิงเข้ามาปักกลางคอฟฟี่ช๊อพโรงเตี๊ยม...
บนผ้าขาวมีรอยฝ่ามือแดงฉาน ประทับอยู่...ประกาศิตมือโลหิต...อีกแล้วครับท่าน
คนที่ดื่มกินอยู่ก็แตกฮือ...เพราะทุกคนรู้ว่า ประกาศิตนี้เป็นการประกาศว่า...สำนักบ้อเต๊กกำลังจะออกกวาดล้างศัตรูในแถวๆนี้...ใครไม่เกี่ยวอย่าเสือก ให้หนีไปซะ...
ยกเว้นชายหนุ่มคนนึง...นอกจากใจถึงไม่ลุกหนีไปไหน แล้วยังใจกว้างอีกด้วย...
ถึงกะออกปากเชื้อเชิญแชซ้งและพวกไปพักที่บ้านตนเอง...
ท่านไม่กลัวประกาศิตมือโลหิตเหรอ...แชซ้งถาม หลังจากที่แนะนำตัวกันแล้ว...
อ้อ...บ้านข้าพอจะเส้นใหญ่เส้นโตอยู่บ้าง...สำนักบ้อเต๊กคงให้ความเกรงใจอยู่...แล้วอีกอย่าง ท่านเจ้าสำนักไม่สบายอย่างนี้ จำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วน...
งั้นก่อนไปที่บ้าน ข้าจะพาท่านไปหาหมอก่อน...หมอท่านนี้สุดยอด ฉายา...เทียบเดียวฟื้นไข้...
คำว่าเทียบนี่ก็คือใบสั่งยานั่นแหละ...ฉายาหมอก็ทำนองว่าเก่งมาก สั่งยาใบเดียวหายจากอาการเจ็บป่วยทันที...
แชซ้งและพวกจึงติดตามชายหนุ่ม...ชื่อ โป่วเง็กจือ...ไปหาหมอ
ปัจฉิมลิขิต...
เรื่องเล่า กระบี่ไร้เทียมทานนี้ นี้ มีทั้งหมด 52 ตอน...ผมทำจำหน่ายเป็น pdf file แล้ว...รวมถึงเรื่องเล่าอื่นๆด้วย
หากท่านใดขี้เกียจรอ ต้องการจะอ่านทั้งหมดโดยเร็ว ก็สามารถสั่งซื้อได้ โดยติดต่อผมที่ moncheep3@gmail.com
ขอบคุณครับ...
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
