🤧ลูกๆอย่าลืมแม่นะลูก ในวันที่แม่แก่ตัวลง😣
❤️เมื่อตอนที่แม่ เริ่มออกเดินทางแม่ก็เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
❤️แม่เดินทางมาเจอ ความรักมีชีวิตคู่ที่หวังจะสร้างเป็นครอบครัว
❤️ผ่านคืนวัน มีความฝันมีชีวิตเป็นของตัวเอง เหมือนกับเรา
❤️ผ่านวันที่ตื่นเต้นที่สุดคือวันที่ รู้ว่าในครรภ์ของแม่ มีเราอยู่ในนั้น
เป็นจุดเริ่มต้นของเวลากว่า 9 เดือนที่แม่ต้องแบก น้ำหนักกว่า 10 กิโลกรัมแม่เริ่มใช้ชีวิต อย่ๅงระมัดระวังมากขึ้นแม่กลัวว่าลูกในท้องของแม่จะเป็นอันตราย และวันที่แม่เจ็บปวด แสนสาหัสก็มาถึงวันแรกที่แม่ ได้เห็นหน้าเราเต็มไปด้วยความสุข แต่แม่ก็เจ็บปวดชีวิตส่วนตัวของแม่ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป
ความฝัน อาจถูกพักไปบ้างแต่ก็เต็มใจ ข้าวของเครื่องใช้ลดลงเหลือเท่าที่จำเป็นรูปร่างหน้าตาที่สวยงามของผู้หญิงคนหนึ่งไม่สำคัญเท่าลูก ของแม่อีกแล้วเรื่องอื่นๆ ของแม่ ช่างมันก่อนเถอะอนาคตของตัวเองที่แม่เคยคิดถึงถูกแทนที่ด้วย อนาคตของลูก จนหมดสิ้นเราจะปลอดภัยไหม เราจะเป็นเด็กดีหรือเปล่า
เราจะเรียนอะไร เราจะได้น้อยกว่าลูกคนอื่นไหมแม่พยายามมทุกอย่างให้เราได้รับสิ่งที่ดีที่สุด แม่เสกทุกอย่าง ให้เด็กน้อยของแม่เติบโตอย่ๅงดี เหนื่อยนะ แต่แม่จะสู้
แล้วเราก็เติบโต แม่เริ่มพบกับความห่างเหินของลูก ที่เคยตัวเล็กแม่ไม่ได้เป็นเพื่อนเล่น ที่เราเคยสนุกด้วยแล้ว แม่เห็นใบหน้าที่ เราหงุดหงิดใส่มากขึ้นขณะเดียวกันก็เห็น รอยยิ้ม ที่แม่เคยได้รับ แต่ผู้รับกลาย เป็นเพื่อนของเราน้อยใจ แต่ทำอะไรไม่ได้วันที่แม่โล่งใจ อย่างที่สุดคือ วันที่เราเรียนจบ
แม่ฝ่าฟันมามากมายกว่าจะได้ปริญญาใบนี้มา แม่คิดว่าหมดห่วงแล้ว ลูกเอ๋ยแต่ขณะที่แม่มองดูเราถ่ายรูปสนุกสนานกับเพื่อนบัณฑิต แม่ก็รู้ตัวว่า แม่คิดผิดแล้ว
ลูกจะได้งานที่ดี หรือเปล่า ลูกจะมีแฟนที่รักลูก เหมือนที่แม่รักไหม เขาจะดูแลลูกอย่างที่ แม่ทะนุถนอมหรือเปล่า ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว ลูกจะอยู่ต่อยังไงโตแค่ไหนแม่ก็เห็น ภาพเด็กตัวน้อยๆของแม่เสมอลูกของแม่ค่อยๆ ออกเดินทาง ในชีวิตของตัวเอง
เรามีครอบครัว มีลูก มีบทบาทเพิ่มขึ้นจนบทบาท การเป็นลูกของแม่ น้อยลงกว่าเดิมแม่รู้แล้วว่า ถึงเวลาต้องปล่อยวางลูกมีชีวิตของลูกแล้ว แต่แม่ไม่เคยวางได้เลย
แม่ยังรักและห่วงลูกของแม่เสมอ อย่าลืมแม่นะลูก แม่แก่ตัวลง พร้อมกับนับถอยหลังการจากลา เป็นการเดินทางช่วงสุดท้าย ที่ต้องเผชิญความเสื่อมถอย สองแขนที่อุ้มลูก มาหลายปี ยกอะไรมากไม่ได้แล้ว สองขาที่เคยพาลูก ไปไหนต่อไหน ต้องใช้ไม้เท้าพยุง
วาจาที่เคยเป็น เสียงกล่อมลูก เริ่มพูดไม่รู้เรื่อง สมองที่เคยใช้ช่วยลูกให้เติบโต เริ่มลางเลือนหัวใจที่เคยสู้ฝ่าฟันปัญหาให้ลูก บีบตัวน้อยลงแม่เหมือนก้อนน้ำแข็ง ที่วางตั้งอยู่กลางแดด
วันนี้ระหว่างที่เราเดินทางในชีวิຕของเราลองหันไปมองหน้าแม่ ของเราให้เต็มตา
มองเข้าไปให้เห็นถึงการเดินทาง ที่ผ่านมาของแม่วันนี้แม่เดินทางมาไกลมากแล้ว
ขอแค่อย่าลืมการเดินทางที่ผ่านมา ของแม่นี่เป็นการเดินทางของความรักที่วิเศษที่สุด
แด่แม่และลูกของแม่ทุกคน เพราะคำพูดบางคำ เปลี่ยนชีวิตคัยบางคน
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ
#เด็กดอยเล่าเรื่อง⛰️⛰️⛰️
- 7
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
