เหมือนโลกนี้พยายามเปลี่ยน ให้หัวใจเราค่อยๆเย็นชาขึ้น ไม่ว่าเราจะเคยอ่อนไหว มามากแค่ไหนก็ตาม..
ตั้งแต่จำความได้ ตอนเด็กๆ เราจัดอยู่ในกลุ่มเด็กที่มีเพื่อนเยอะมาก แต่เพื่อนในที่นี้ จัดอยู่ในกลุ่มสัตว์สายพันธุ์ต่างๆ ตั้งแต่ที่เล็กที่สุดคือคุณมด คุณนกพิราบ คุณหมาข้างบ้าน คุณแมวจร คุณปลาทองที่ยายเลี้ยงไว้เต็มตู้ปลา ถ้าจัดตัวเองในหมดการตูนซักตัว คงไม่พ้นสโนว์ไวท์ ขาดก็แค่คนแคระทั้งเจ็ด กับเจ้าชายนั่นแหละ เพราะถ้าจะหาแม่มด คงไม่พ้นป้าข้างบ้านของเรา
ความสุขของเราตอนนั้นคือการได้ออกไปทักทายเพื่อนๆเหล่านั้น ได้ถอดรองเท้าวิ่งเล่นตรงสนามหน้าบ้าน ได้ปีนต้นไม้ จนยายต้องคอยเตรียมก้านมะยมมาตะโกนเรียกอยู่ด้านล่าง ได้ขายของกับเพื่อนๆในจินตาการ ได้กินเมนูโปรดที่ยายจำใจทำให้เพราะหลานคนนี้กินยากเอามากๆ นั่นคือข้าวคลุกน้ำปลาน้ำตาล จนวันนึงความสุขเหล่านี้จบลงทันที ที่เริ่มเข้าอนุบาล
นั่นคงเป็นครั้งแรกที่เราเริ่มสัมผัสได้ถึงความแตกต่าง ว่าเราไม่เหมือนใคร ในขณะทีทุกคนตั้งใจเรียน เรากลับไม่สามารถอยู่นิ่งๆได้ ใจมักลอยไปกับการเล่นข้างนอก ในขณะที่มีคลาสเปียโน เรากลับอยากลุกขึ้นมาร้องเพลงแล้วก็เต้น จนสุดท้ายในสมุดพกของเราก็ถูกคุณครูประจำชั้นเขียนไว้ว่าเราเป็นเด็กสมาธิสั้น หลังจากนั้นชีวิตเราก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...
เพราะทุกเย็นแม่จะต้องมานั่งเฝ้าเราพร้อมกับไม้แขวนเสื้อ เพื่อให้เราทำการบ้าน ส่วนเสาร์-อาทิตย์ เป็นวันที่เราจะต้องทบทวนบทเรียน การจะได้ดูการ์ตูนซักเรื่อง ต้องเป็นการที่เราต้องทำความดีมากมายเพื่อแลกมา หรือการที่จะออกไปเจอเพื่อนจะต้องมีกฎมากมาย ซึ่งถ้าทำไม่ได้ก็จะมีบทลงโทษกันหน่อย ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไม้แขวนเสื้อ กับก้านมะยม เล่าไปเล่ามาชักจะยาว แต่ก็นั่นแหละเราสนิทกับเพื่อนใหม่มากนะ จำได้ว่าแรกๆที่เรารู้จักกันจะต้องหลั่งน้ำตาทุกครั้ง จนหลังๆเราเริ่มชินแหละ นอกจากไม่มีน้ำตาแล้วยังรู้สึกว่า การโดนตีง่ายกว่ากันเยอะ อะไรที่มันยากนัก ก็โดนตีไปเถอะ
ความเย็นชาของเราไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่กี่ขวบ แต่กว่าจะรู้ตัวก็วันที่แม่ตีเราด้วยด้ามไม้กวาด แล้วร้องไห้ไป โดยที่เราไม่มีน้ำตาซักหยด จนเรามีรักครั้งแรกกว่า5ปีที่จบลงโดยเราน้ำตาไหลอยู่ไม่กี่วัน จนวันที่พ่อจากไปน้ำตาเราก็ไม่เหลือเลยแม้แต่หยดเดียว นั่นเป็นครั้งแรกที่เราตกใจว่าทำไมหัวใจเราว่างเปล่าได้ขนาดนี้ เหมือนร่างกาย แล้วก็หัวใจชินกับความเจ็บปวดจนบอกตัวเองไปว่าแค่นี้เอง เดี๋ยวก็หาย อย่าเสียใจไปเลย เดี๋ยวก็ชิน...
เชื่อเถอะว่าตลอดทางมานี้ โลกมีบททดสอบมากมายให้เราก้าวผ่านไป มีเรื่องราวมากมายที่ทำให้เราเป็นคนอ่อนโยนได้ยากขึ้น แต่ท้ายที่สุดแล้วคนที่ชนะไม่ใช่คนที่เย็นชาที่สุด แต่เป็นคนที่เต็มไปด้วยความรักมากที่สุดต่างหาก เราใช้เวลาหลายปีมานี้เราพยายามที่จะมองคนอื่นมากขึ้น เห็นใจคนอื่นมากขึ้น อ่อนโยนมากขึ้น แต่สิ่งหนึ่งที่หลงเหลืออยู่จากความเย็นชาคือความแข็งแกร่งและเข้าใจโลก
ขอบใจนะความเย็นชาที่ทำให้เราผ่านเรื่องยากๆมาได้ แต่หลังจากนี้เราพร้อมจะเติบโตขึ้นในความอ่อนโยน และความรักแล้วหล่ะ..
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
