บุคลิกภาพมี2ด้าน
การแต่งตัวก็เป็นส่วนหนึ่งที่ผมใช้.ถ้าไปนอนในงาน(กางเต้นนอน)ผมจะแต่ตัวบ้านๆออกแนวพ่อค้าเต็มยศคือปอนๆการแต่งตัวในลักษณะนี้จะทำให้ไม่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเอง
สิ่งที่ได้จากการแต่งตัวในลักษณะนี้คือ.เข้ากับคนค้าขายคนอื่นๆได้ง่ายเพราะอยู่ในแบบเดียวกัน.สิ่งที่ได้จากคนรอบนอกหรือคนทั่วไปในการเดินทางบางครั้งเจอสายตาและกริยาที่ดูถูก การให้เกรียติจะไม่ค่อยมีและจะกลายเป็นแรงกระตุ้นของเรา ทำให้เกิดคำพูดที่ผมใช้เป็นแรงพลักดันให้กับตัวเอง"ทำไมกูต้องรู้จักมึงด้วย"ขอโทษที่ใช้คำนี้เพราะคำนี้มันทำให้ผมยิ่งทะนงในตัวเอง
การแต่งตัวดี.เราจะได้รับการให้เกรียติจากคนหลายระดับแต่เราจะต้องใช้จ่ายเงินเพื่อรักษาเกรียติอันนั้นไว้ แต่ถ้ายังไม่ถึงเวลาผมจึงขอเก็บรักษาเงินไว้ก่อน และการแต่ตัวดีเป็นประจำจะทำให้เราเป็นคน.จมไม่ลงคือหวงภาพลักษณ์
*ผมใช้การแต่งตัวทั้ง2แบบจนเคยชิน ตอนนี้เป็นได้ทุกอย่างที่อยากเป็นและทำได้ทุกอย่างที่อยากทำ*