สมมุติว่าเรามอบหมายให้คน 5 คน ทำข้าวผัดกระเพราไข่ดาวขายแล้วเอากำไรมาแบ่งกัน
ไม่ว่าเราจะเป็นคนออกคำสั่งหรือไม่ สักพักทั้ง 5 คนจะแบ่งหน้าที่กัน เช่น คนหนึ่งออกไปซื้อของ คนหนึ่งหุงข้าว คนหนึ่งหั่นและสับหมู คนหนึ่งลงมือผัดกระเพรา อีกคนทอดไข่ดาว
เมื่อต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองไปสักพัก เขาจะลืมไปว่าจริง ๆ แล้วเขาถูกมอบหมายให้ทำข้าวผัดกระเพราไข่ดาว ไม่ใช่แค่เฉพาะที่เขากำลังทำอยู่ตอนนั้น
สิ่งที่เรามักจะเกิดขึ้นจริง ๆ คือ เมื่อแต่ละคนได้ทำหน้าที่เฉพาะไปแล้ว เขาจะจดจ่ออยู่แค่หน้าที่เฉพาะตรงนั้น และไม่สนว่าภาพรวมจะเป็นอย่างไร เช่น คนหั่นและสับหมูจะไม่สนว่าคนที่ผัดกระเพราทำตามออเดอร์ทันหรือไม่ หรือ คนที่ทอดไข่ก็ไม่สนใจที่ออกไปซื้อไข่ที่เกิดหมดขึ้นมาในช่วงที่คนออกไปซื้อของลาป่วยฉุกเฉิน
และเหตุผลที่เรามักได้ยินก็คือ "...ไม่ใช่หน้าที่"
เหตุการณ์ลักษณะนี้มักเกิดขึ้นได้ทั่วไปในสังคม เรียกว่า Division of Labor หรือการแบ่งกันทำ หากมองเผิน ๆ อาจเป็นเรื่องปกติ หลาย ๆ ที่ก็ปฏิบัติลักษณะนี้กัน ซึ่งจริง ๆ แล้ว การแบ่งกันทำ จะดีก็ต่อเมื่อมีนายจ้างที่กำหนดขอบเขตงานให้กับลูกจ้างตามความถนัดของแต่ละคน และให้ค่าตอบแทนที่เหมาะสม
แต่หากเป็นกิจกรรมที่ทุกคนได้ผลประโยชน์เท่า ๆ กัน และไม่สามารถกำหนดหน้าที่ได้ชัดเจน เช่น การรักษาความสะอาดในออฟฟิศ การรักษาภูมิทัศน์ภายในหมู่บ้าน หรือกิจกรรมสาธารณะอื่น ๆ การแบ่งกันทำ จะทำให้เกิดความไม่เท่ากันของภาระงาน มีคนทำมากและทำน้อย มีคนได้เปรียบและเสียเปรียบ
และเป็นอีกหนึ่งสาเหตุสำคัญ ที่ทำให้เกิดความวุ่นวายต่าง ๆ ในสังคมได้
ดังนั้น ทุกคนต้องไม่ลืมว่า กำลังทำข้าวผัดกระเพราไข่ดาวร่วมกันอยู่
เครดิตรูปกระเพราไข่ดาวแสนน่ากิน : https://www.pinterest.com/pin/348325352421324682/
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
