เรื่องเล่าที่14...รักนะเด็กดื้อ
เรื่องเบาๆแบบบ้านๆมาเล่าสู่กันฟังอีกแล้วครับคุณผู้ชม
เช้านี้เองครับ แอดก็ไปตลาดใกล้บ้านตามปกติล่ะครับ
กำลังเดินก็มีสาวน้อยวัยรุ่นคนนึงเข้ามาไหว้ทักทาย
ก็สมมุติชื่อเธอว่าน้องบีก็แล้วกัน
น้องบีเรียนชั้นม.ต้นอยู่ที่รร.ประจำจังหวัด
บีเป็นเด็กเรียนเก่งใช้ได้เลย เกรดเฉลี่ย 3 กว่าๆ
ที่สำคัญถือว่าเป็นเด็กที่กริยามารยาทเรียบร้อยคนนึง
ถามไถ่เรื่องเรียนเรียบร้อย ก็ต่างคนต่างไปซื้อของกัน
กลับบ้านมาก็มานั่งนึกถึงเด็กคนนี้ ซึ่งแอดเห็นมาตั้งแต่ไม่กี่ขวบ
แถมยังมีประเด็นที่น่าสนใจ นำมาเล่าให้คุณๆฟังอีกเช่นเคย
เรื่องนี้ผ่านมา 6-7ปีแล้ว จุดเริ่มต้นที่ลุงกับหลานคู่นี้สนิทกัน
จำได้ว่า มีวันนึงขณะกำลังนั่งเขียนอะไรเล่นเพลินๆอยู่หน้าบ้าน
พอคิดอะไรไม่ออก ก็วาดรูปเล่นไปตามเรื่อง
บี ตอนนั้นอายุประมาณ6ขวบ บ้านเราอยู่ใกล้กัน
วันนั้นน้องบีมาด้อมๆมอง เหมือนจะสนใจภาพที่กำลังวาดอยู่
เราเองก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก แถมไม่ได้ทักทายบีด้วยซ้ำไป
ไม่ใช่ว่าแอดไม่รักเด็ก แต่บีตอนนั้นนี้ดูเผินๆแล้ว
เป็นเด็กที่ไม่น่ารักเอาเสียเลย
ผิวคล้ำๆผมหยิกตามประสาเด็กใต้..ซึ่งก็ยังไม่ใช่เหตุผลหรอก
แต่เป็นเพราะน้องบี ก้าวร้าว ชอบรังแกเพื่อน รังแกสัตว์
และขี้อิจฉา โดยเฉพาะอิจฉาพี่สาวตัวเอง
ขอสมมุติชื่อพี่สาวบีว่าน้องเอก็แล้วกัน
เออายุมากกว่าบี2ปี หน้าตาดี ขาวกว่าน้อง พูดเพราะ
เรียบร้อยน่ารัก ใครเห็นใครก็ชม
แม่ของเอและบีซึ่งเป็นคนหน้าตาดี เวลาใครชมว่าน้องเอสวยเหมือนแม่ ก็จะยิ้มหน้าบานทีเดียว
ต่างจากน้องบี ที่นับวันจะยิ่งก้าวร้าวมากยิ่งขึ้น
ถึงขนาดพ่อต้องไปพบครู เพราะบีทะเลาะและจิกหัวเพื่อนมาแล้ว
เคยเห็นน้องบีถูกแม่พ่อแม่ตีก็หลายครั้ง ทุกครั้งบีจะยืนนิ่ง
พ่อแม่สอนอะไร ว่าอะไร ก็จะยืนนิ่งอย่างเดียว
กับแอดเอง ก็เคยทัก เคยคุยเล่นกับบีมาหลายครั้ง แต่บีก็พูดจาห้วนๆ ไม่มีคะมีขาอะไรทั้งนั้น
วันนั้นบีมายืนมอง จขกท.ขณะกำลังนั่งวาดรูปเล่น
แล้วน้องบีก็พูดขึ้นว่า วาดอะไรไม่รู้ ไม่เห็นสวยเลย
เมื่อถูกดูถูกซึ่งหน้า ก็เลยตอบไปว่า แล้วเอ็งวาดสวยหรือไง
บีบอกว่า ก็วาดสวยกว่าลุงแล้วกัน เลยส่งกระดาษไปให้วาดรูป ปรากฏว่าบีวาดรูปได้ดีมาก เมื่อเทียบกับวัยของเค้า
ชมบีว่าวาดรูปสวยนะเราน่ะ เลยได้เห็นรอยยิ้มของเค้าเป็นครั้งแรก เวลาบียิ้ม เค้าก็เป็นเด็กน่ารักคนนึงเหมือนกัน
ได้เห็นอีกมุม ก็เลยสนใจเด็กคนนี้ขึ้นมา
และคิดว่าที่บีเป็นอย่างนี้
ี้ก็เพราะได้รับการแสดงออกจากใครๆต่างจากพี่สาว
พออิจฉาพี่ก็เลยเกิดการต่อต้าน
จนเกิดเป็นความดื้อและก้าวร้าวขึ้นมานั่นเอง
แอดเลยไปขอกระดาษวาดรูปกับสมุดระบายสีของหลานพี่สาวมาให้บีวาดรูปอีก พร้อมกับเอาขนมกับน้ำหวานมาให้ด้วย
ซึ่งน้องบีดูมีความสุขมากมายทีเดียว
อาจเป็นเพราะที่ผ่านมาไม่มีใครชมหรือแสดงออกว่าเค้าเองก็มีความสามารถ ก็เป็นได้
สักพักแม่บีก็มาตาม พอมาถึงก็รีบขอโทษขอโพยที่บีมารบกวน
ก็เลยบอกไปว่า ไม่หรอก บีน่ารักจะตาย
แล้วก็เลยเล่าให้แม่บีฟัง พร้อมทั้งแนะนำให้ชมเค้าบ้าง
หาเวลาเล่นกับเค้าให้มากขึ้น ซึ่งแม่บีก็เข้าใจ
หลังจากนั้นไม่กี่วันน้องบีก็เอาขนมมาให้พร้อมบอกว่า
“อ่ะหนูให้ลุงค่ะ” แล้วจะไม่ให้ปลื้มได้ไงล่ะ
เป็นครั้งแรกที่เจ้าเด็กดื้อคนนี่พูด "ค่ะ"กับเรา
หลังจากนั้นแอดก็ไปดูแลสวนอีกที่นึงหลายปี
กลับมา ก็ได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของเด็กดื้อหลายอย่าง
ขยันตั้งใจเรียน เลิกเรียนก็กลับบ้าน
ที่สำคัญเรียบร้อยจนครูชมเลยทีเดียว
ต้องถือว่าพ่อแม่ของบีเลี้ยงลูกได้ดีทีเดียว
วันนี้บีเรียนม.ต้นแล้ว และพ่อแม่ก็ได้ภูมิใจในตัวบีและพี่สาว
ลุงห่างๆอย่างเราเห็นแล้วก็อดปลื้มใจไปด้วยไม่ได้
ขอให้มีอนาคตที่ดีนะ..เจ้าเด็กดื้อ
cr.ภาพนำมาจากgoogleครับ
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
