คุณค่าของการมีชีวิตอยู่, ทรัพย์สินของยาย
หลายคนที่เป็น Gen Y รุ่นแรกๆอย่างผม คงจะได้อ่านหนังสืออ่านนอกเวลาในวิชาภาษาไทยอย่าง "อยู่กับก๋ง" ซึ่งเป็นนวนิยายที่ให้ข้อคิด แนวคิดและวีถีการดำเนินชีวิตที่ดีงาม พร้อมแฝงด้วยประวัติศาสตร์ของชุมชนชาวจีนในไทย
ตอนช่วงก่อนประถมปลาย ชีวิตผมก็คล้ายๆกับ "หยก" ตัวเอกของเรื่อง เพียงแต่ผมไม่ได้อยู่กับก๋ง แต่อยู่กับยายแทน ซึ่งเป็นผู้ที่ได้สอนทักษะชีวิตต่างๆ รวมถึงแนวคิดสำหรับการดำรงชีวิตอย่างมีคุณค่า ซึ่งผมยึดถือมาจนปัจจุบัน
2 บทเรียนสำคัญที่ยายสอน ที่ผมทั้งจำและนำมาปฎิบัติตามตั้งแต่เริ่มทำงานจนถึงวัยใกล้เลขสี่ เรื่องแรกคือความสุจริต ซึ่งเป็นทรัพย์สินภายในตัวเรา และเรื่องที่สองคือการสร้างคุณค่าจากทรัพย์สินที่เราครอบครอง
ความสุจริต เป็นทรัพย์สินที่ประเมินค่ามิได้ ใครที่รักษาทรัพย์นี้ไว้ได้ จะมีแต่คนเชื่อถือไว้ใจ ในระยะยาว จะทำงานใดก็จะประสบความสำเร็จ มีแต่คนวิ่งเข้าหา ได้รับโอกาสดีๆตลอดเวลา
ในชีวิตลูกจ้างผมพบว่าตัวเองแทบไม่ต้องวิ่งหางานเลย มีคนเสนองานให้ทำตลอด แม้ช่วงวิกฤติเศรษฐกิจอาจมีสะดุดบ้าง แต่ท้ายที่สุดก็จะมีคนรับเอาไปทำงานอยู่ดี เป็นลูกจ้างที่แทบไม่เคยโดนองค์กรตรวจสอบ ผู้ใหญ่ในองค์กรก็ให้โอกาสทำโครงการใหญ่ๆ ไม่ต้องกังวลว่าจะยักยอกเงินขององค์กรเข้ากระเป๋าตัวเอง
เวลามีธุรกิจของตัวเอง ก็จะมีผู้ร่วมทุนที่ตรงไปตรงมา การจัดสรรผลประโยชน์ระหว่างผู้ถือหุ้นก็จะอยู่บนพื้นฐานของความยุติธรรม และมีความโปร่งใส ซื่อสัตย์จริงใจกับลูกค้า ถึงจะเป็นแค่บริษัทเล็กๆ แต่ก็สร้างรายได้และกำไรอย่างเหมาะสม โดยไม่ต้องทำสงครามราคา ลดคุณภาพ
เวลาพูดเรื่องทรัพย์สิน ยายจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับราคาหรือมูลค่าที่จะเพิ่มขึ้น แต่ยายจะสนใจว่าทรัพย์นั้น มีประโยชน์ต่อใครบ้าง อย่างบ้านที่บ้านดอน ยายจะพูดถึงคุณค่าของมันในการเป็นที่พักพิงของเหล่าญาติๆ เพื่อนพ้องที่ขอเข้ามาพักเพื่อมาทำธุระต่างๆในเมือง ยิ่งมีคนที่ใช้ประโยชน์จากบ้านของยายมากเท่าไหร่ คุณค่าของมันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ยายจะสอนเสมอว่า ของเล่นของใช้ของเรา ถ้าไม่ได้ใช้แล้ว ทิ้งไว้เฉยๆ คุณค่าของมันแทบไม่มีเลยสำหรับเรา แต่การส่งต่อให้คนอื่นๆที่จะได้ใช้ประโยชน์จากมัน ก็จะเป็นการเพิ่มคุณค่าให้กับสิ่งของนั้นๆ
เมื่อตกผลึกถึงแนวคิดของยาย จะพบว่าการซื้อขายและการจัดการทรัพย์ต่างๆ ต้องเป็นไปเพื่อประโยชน์แก่คนรอบตัวหรือสังคมในวงกว้าง ซึ่งผมถือเป็นปรัชญาในการลงทุนมาเกือบๆ 20 ปี ทำให้มีความสุขในการบริหารจัดการทรัพย์สิน
เพราะถึงแม้จะครอบครอง แต่ใจกลับไม่ยึดติด ซึ่งเป็นบ่อเกิดของความทุกข์ทั้งปวง เป็นการครอบครองเพื่อสร้างคุณค่า และเพิ่มคุณค่าเมื่อส่งต่อ
หรือนี่เป็นเหตุผลที่ผมแทบไม่เห็นยายสะสมอะไรเลยจนวันสุดท้ายของชีวิต นอกจากความสุขที่เกิดขึ้นในใจทุกๆวัน
ถ่ายที่อุทยานหลวงราชพฤกษ์, เชียงใหม่
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
