22 ม.ค. 2020 เวลา 13:00 • ปรัชญา
"ความเป็นเพื่อนนั้นมีค่ามากมหาศาล
เกินกว่าจะประเมินเป็นราคาที่จับต้องได้"
สำหรับหลายๆคน
คุณคิดว่าเพื่อนดีๆหนึ่งคนนั้นหาได้จากที่ไหน
ที่บ้าน ที่โรงเรียน ที่ทำงาน หรือ?
เคยได้ยินมั้ยครับว่า
เพื่อนกินนั้นหาง่าย แต่เพื่อนตายนั้นหายาก
มันเป็นสำนวนที่พวกเราส่วนใหญ่เข้าใจกันอยู่แล้ว
แต่ถามจริงๆเถอะ
ไอ้คำว่าเพื่อนกินกับเพื่อนตายเนี่ย
เราจะแบ่งแยกมันด้วยอะไร?
นิสัยใจคอ ความสนิทสนม ความมีน้ำใจ
คำพูด ฐานะ หรือ ความเข้ากันได้
คำตอบ คือ "เราไม่มีทางรู้ได้เลย"
จนกว่ามันจะเกิดเรื่องบางอย่าง
ที่แสดงให้เห็นว่าคนๆนั้นคือเพื่อนเราจริงๆ
การที่จะบอกว่าการกินเที่ยว สังสรรค์
สนุกสนานเฮฮานั้นคือเรื่องของเปลือก
และการเป็นที่ปรึกษา เป็นที่พึ่งพากันนั้น
คือ แก่นของการเป็นเพื่อน
พวกเราคิดว่ามันถูกต้อง?
หรือแค่จำมาจากในหนัง
อ่านเจอในหนังสือแล้วคิดว่าใช่?
เพื่อนในอุดมคตินั้นแหละ
คือ เพื่อนที่เราต้องหาให้เจอ
มันไม่สำคัญหรอกว่าคนที่อยู่ข้างๆเรา
มันจะมาเกาะเรากิน หลอกเราเที่ยว
หรือทำให้เราเสีย แต่สิ่งที่สำคัญ
คือ "เพื่อนแบบไหนที่เราต้องการ"
อย่ายึดติดแต่เพียงว่า
เพื่อนต้องดี ต้องเด่น ต้องดัง
จึงจะคบ จึงจะใส่ใจ
คำว่าเพื่อนนั้นเหมือนมิตรที่ดี
มิตรที่ค่อยดูแลและเป็นที่พึ่งพาได้
เป็นบุคคลที่เราอยู่ด้วยแล้ว
ทำให้เราเป็นเราในแบบที่เราควรจะเป็น
ไม่ใช่ อยู่ด้วยแล้วต้อง Fake
หรือเสแสร้งแกล้งทำให้เข้าพวก
แบบนั้นไม่เรียกเพื่อน
แต่เขาเรียกว่า "หุ้นส่วน"
แค่คนที่ได้ประโยชน์ร่วมกัน
คบกันด้วยความคิดและวัตถุประสงค์
ไม่ใช่ความรู้สึกและจิตวิญญาณ
มันให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกันมหาศาล
การคบเพื่อนเพื่อหวังจะให้มันเป็นแบบที่เราต้องการ
และเลือกที่จะรักในข้อดี เกลียดข้อเสีย
เพลียกับการกระทำแย่ๆแต่ชื่นชมพฤติกรรมดีๆ
แบบนี้คือเพื่อนที่เราต้องการมั้ย?
หรือคบเพื่อนโดยไม่คาดหวัง ไม่ตั้งเป้า
และยินดีกับสิ่งที่มันเป็นไปไม่ว่าร้ายหรือดี
หรือแบบนี้ที่ต้องการ?
คำตอบมันมีมากกว่านั้น
และคุณเป็นคนเลือกเป็นคนกำหนด
การที่เรามีเพื่อนสมัยเด็กเป็นอันธพาล
หรือเป็นบัณฑิตนั้น ไม่สำคัญเท่ากับว่า
โตขึ้นเราจะยังรักและห่วงใยกันเหมือนเดิมมั้ย
หลายๆครั้งที่เพื่อนสมัยเรียน
เมื่อโตขึ้นก็เปลี่ยนไป ไม่เหมือนเช่นเดิม
ไม่ดีเหมือนก่อน ห่างเหินไปเรื่อยๆ
สุดท้ายแล้วก็ค่อยๆลาจากกันไป
บางทีย้ายบ้าน ย้ายโรงเรียน
โตขึ้นมาก็จำกันแทบไม่ได้
เจอกันก็ทักแค่สวัสดีเป็นไงบ้าง?
แลกเบอร์ติดต่อแต่ก็ไม่เคยโทรหา
หรือ แค่เราสูญเสียเพื่อนในอุดมคติคนนั้นไปแล้ว..
ถ้าวันนี้คุณมีเพื่อนที่คุณรักมันมากๆ
และมันก็รับคุณมากๆเช่นกัน
จงรักษามันไว้ดีๆอย่าให้มันหายไป
ไม่ว่าจะหายไปทางร่างกาย ตายจาก
หรือหายไปด้วยนิสัยใจคอที่ไม่เหมือนเดิม
จงรักกันไว้ดูแลกันและกันให้ดีๆ
เรื่องทะเลาะกระทบตบตีกัน
จะเนื่องด้วยความห่วงใยหรือเข้าใจผิด
แย้งแฟน แย้งงาน หรือ ยืมเงิน
ให้อภัยกันซะ (แม้มันจะยากมากๆ)
เพราะวันข้างหน้า
เราไม่สามารถรู้ได้เลยว่า "เพื่อน"
ที่แสนดีหรือแสนชั่วของเราคนนี้
จะตายจากเราไปเมื่อไร
และถ้าวันนั้นมาถึงจริงๆ
การให้อภัยก็เรียกอะไรกลับมาไม่ได้
แม้แต่โอบกอดของเพื่อนที่คุ้นเคย
เราไม่รู้หรอกว่าโตมามันจะดีจะชั่ว แต่ที่เรารู้แน่ๆคือ "ตอนนี้มันคือเพื่อนเรา"
รอยยิ้มในวันนี้ จงบึนทึกมันไว้ในความทรงจำ
และเมื่อถึงจุดที่ต้องจากลาก็จงลาจากกันด้วยความรักและมิตรภาพที่ดี
"มิตรแท้ คือ ทรัพย์ที่ประเสริฐ"
ไม่ว่าคุณจะมีเพื่อนแบบไหน
ความรักที่คุณมีให้กับตัวเองนั้นก็เป็นสิ่งที่สำคัญ
เพราะมันหมายถึงคุณรู้จักเห็นคุณค่าในตัวเอง
และไม่เคยหลงลืมเพื่อนในวัยเด็กของคุณ
"คนที่เกิดมาพร้อมกับคุณ"
และเฝ้าดูคุณด้วยความห่วงใย
ไม่ว่าร้ายหรือดี เขาอยู่เคียงข้างคุณเสมอ
และพร้อมที่จะโอบกอดคุณด้วยหัวใจ
จงรักกันไว้ในยามที่ยังมีกัน
ฉันและเธอเสมอและตลอดไป
"เพื่อน"
"ความสุขจงบังเกิดแก่ใจที่รักทุกคน"
#merge #จักรวาลแห่งการเรียนรู้
ปล.ฝากไปบอกเพื่อนที่คุณรักมากที่สุดด้วยว่า..
โฆษณา