เป้าหมายที่แท้จริงของเราทุกคนคืออะไรกันแน่
เวลาเราเห็นชีวิตของคนรอบข้างเรา ของคนในสังคมแล้วมันทำให้เราคิดว่าบางคนอยู่บนใบโลกนี้ ในสังคมนี้ โดยที่ใช้ชีวิตแบบอยู่ในระบบไปเรื่อยๆ ในบรรทัดฐานของสังคม บางคนนั้นดูชีวิตดี ดีในแบบบรรทัดฐานที่สังคมคิดว่าดี แต่เรากลับไม่เห็นเค้าจะดูมีความสุขเลย เหมือนยิ่งพยายามทำให้ชีวิตดี แต่ชีวิตกลับวุ่นวาย และทุกข์มากขึ้นเรื่อยๆ...
เรามีความสุขกับการมีชีวิตแบบนี้หรือไม่?
ถึงเวลาแล้วหรือยังที่เราต้องตั้งคำถามกับตัวเอง
บรรทัดฐานที่สังคมคิดว่าดีนั้นมันดีจริงหรือ?
คนเราวิ่งวนในชีวิตตัวเองจนไม่รู้ที่มาที่ไป ไม่รู้ว่าอะไรคือจุดเริ่มต้น อะไรคือเป้าหมายที่แท้จริง เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่เราต้องการจริงๆคืออะไร มันตลกดีนะคะกับการที่เราพยายามอย่างหนักเพื่อให้อยู่ในบรรทัดฐานนั้น...กับการที่ใครคนนึงทำงานอย่างหนัก สละเวลาที่ควรจะได้มีความสุขกับตนเอง และคนที่เรารัก ยอมเสียสุขภาพ ยอมเหนื่อยกาย เหนื่อยใจ สละสิ่งที่ความจริงแล้วสำคัญกับชีวิตเรามากๆเพื่อให้มี เพื่อให้เป็นในสิ่งที่สังคมคิดว่าดี โดยเราหลงคิดไปว่าถ้าเป็นแบบที่คนอื่นว่าดีแล้วเราจะมีความสุข...แต่เราเองก็กลับลืมไปว่าแท้จริงแล้วสิ่งที่เราทำไปทั้งหมดนั้นเพื่ออะไร?
การมีชีวิตดี เช่น มีเงินทองมากมาย ได้กินของดีๆ ได้เที่ยวที่สวยๆ การศึกษาดี การงานดี มีความมั่นคงในชีวิต หน้าตาดี มีคนยอมรับ ให้ความเคารพ ถ้าเป็นในสมัยนี้อีกอย่างนึงที่คนส่วนใหญ่ต้องการก็คงจะหนีไม่พ้นการต้องการการยอมรับจากโลกโซเชียล การมียอดฟอล ยอดไลค์เยอะๆ และอื่นๆอีกมากมาย ที่คนเราต้องการจะมี จะเป็น เพื่อจะมีชีวิตที่ดี สิ่งต่างๆที่กล่าวมานี้คือการมีชีวิตดีในแบบที่สังคมบัญญัติว่าดี โดยที่เราไม่เคยย้อนถามตัวเองว่าเราเข้าสู่บรรทัดฐานนั้นเพื่ออะไร.... เรามีความสุขกับการวิ่งไล่สิ่งพวกนี้ตลอดเวลาจริงหรือ ถ้าวันนึงเราไม่ได้สมหวังในสิ่งพวกนี้เรายังจะสามารถมีความสุขได้อยู่อีกหรือไม่....
เราเห็นชีวิตของคนในสังคมที่แสนวุ่นวาย วิ่งไขว่คว้าอะไรต่างๆนาๆ โดยไม่ว่าจะได้มาเท่าไหร่ ก็ยังไม่พอสักที ไม่เคยหยุดสักที มีสิ่งนึงแล้ว ก็อยากมีสิ่งอื่นอีก ต่อไปเรื่อยๆ และไม่มีความสุขสักที แต่บางคนก็ยังไม่ตั้งคำถามกับตัวเองสักทีว่ามันมีอะไรผิดพลาดรึเปล่า ชีวิตเราต้องอยู่ในวังวนแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆจริงๆหรือ?
ความจริงถ้าเราพิจารณาดีๆ คำตอบทั้งหมดที่เป็นต้นตอของการที่เราไขว่คว้าสิ่งต่างๆมากมาย สิ่งที่เป็นพื้นฐานรากเง้าของทุกสิ่ง นั่นก็คือ “ความสุข” นั่นเอง
ใช่แล้วค่ะ เป้าหมายที่แท้จริงที่คนเราไขว่คว้ามันคือ “ความสุข”
เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้คนบางคนอาจคิดว่า มนุษย์เราก็ตลกดีนะ เราไขว่คว้า ยอมทำทุกสิ่ง แม้จะทำให้ชีวิตตัวเองวุ่นวาย แม้จะทำให้ตัวเองเหนื่อยกาย เหนื่อยใจ ทั้งหมดก็เพื่อ “ความสุข”
สิ่งที่ทำให้เรายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ชีวิตตัวเองดูดีตามบรรทัดฐานของสังคมนั้น ก็คงจะเป็นการยอมรับของคนรอบข้าง คนเราเมื่อได้รับการยอมรับ นับหน้า ถือตา หรือเป็นที่รัก ก็จะรู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าและมีความสุข แต่สิ่งที่ทุกคนในสังคมนี้ลืมคิดไปก็คือเมื่อคุณมีความสุขกับการที่มีคนชื่นชอบ ชื่นชม ยอมรับในตัวคุณแล้ว คุณก็จะมีความทุกข์เมื่อคุณไม่เป็นที่ยอมรับ เมื่อคุณไม่ได้อยู่ในบรรทัดฐานที่คนอื่นคิดว่าดีด้วยเช่นกัน...
เราไม่เคยตั้งคำถามกับตัวเองด้วยซ้ำว่าสังคมปัจจุบันนั้นใช้อะไรเป็นตัวขับเคลื่อน แล้วเมื่อเราใช้ตัวขับเคลื่อนเดียวกับที่สังคมใช้นั้นมันดีแล้วหรอ มันทำให้เราได้ในสิ่งที่เป็นเป้าหมาย(ความสุข)ของเราได้จริงหรอ
เมื่อเราพิจารณาดีๆ เราจะเห็นว่าการที่เราเอาความสุขไปฝากไว้กับสิ่งต่างๆ เช่น เมื่อเราคิดว่าเราจะมีความสุขเมื่อเราได้เป็นที่สนใจ เมื่อคนอื่นคิดว่าชีวิตเราดี เมื่อมียอดไลค์เยอะๆ เมื่อคนนั้นปฏิบัติดีๆกับเรา หรือเมื่อคนนั้นเห็นด้วยกับที่เราพูด เมื่อเรามีเงินเท่านี้ เมื่อเราได้ของชิ้นนี้ เมื่อเราได้กินอาหารที่อยากกิน สิ่งทั้งหมดทั้งมวลนี้เมื่อเราคิดไว้ว่าจะได้อะไรมา ก็เท่ากับว่าเราเอาความสุขไปฝากไว้กับสิ่งนั้น เมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการเราก็จะทุกข์ และเมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้วความสุขก็จะอยู่กับเราไม่นานแล้วก็จางหายไป... จากนั้นธรรมชาติของจิตคนเราก็จะวิ่งเข้าไปยึดจับในสิ่งที่เราคิดว่าจะนำความสุขมาให้อีก แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ
ทั้งหมดที่เราทำนั้นก็เพื่อสิ่งที่เราทุกคนมีในตัวอยู่แล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่ได้มาโดยยากเลย ไม่ใช่สิ่งที่เราต้องเอาเวลา เอาสิ่งสำคัญในชีวิตไปแลกเพื่อให้ได้มันมา แค่เรากลับไปที่จุดเริ่มต้นก็จะพบเป้าหมายที่แท้จริง กลับไปใช้เวลากับตัวเอง กับครอบครัว เพื่อนฝูง คนที่เรารัก ชื่นชมกับสิ่งต่างๆรอบตัว เราก็จะสามารถพบความสุขได้แล้วค่ะ 😊 บางทีการที่เราคิดว่าต้องไปถึงเป้าหมายนี้ ต้องได้สิ่งนี้มาถึงจะมีความสุข ก็ทำให้เรามองข้ามความสุขเล็กๆรอบๆตัวไป
เราไม่สามารถมีความสุขในภาวะจิตใจที่มีความโลภ ความอยากได้ อยากมี อยากเป็นได้ ถ้าสังเกตใจตัวเองดีๆตอนเกิดอารมณ์แบบนี้เรามีแต่ทุกข์
ชีวิตคนเราเมื่อเดินมาไกลก็เป็นธรรมดาที่จะทำให้เราจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าอะไรกันแน่ที่เป็นเป้าหมายของชีวิต คนส่วนใหญ่จึงหลงอยู่ในวังวนแห่งความวุ่นวาย ความโลภ การแข่งขัน การเอารัดเอาเปรียบเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตนต้องการ โดยเชื่อว่าเมื่อได้มาแล้วสิ่งนั้นจะนำความสุขมาให้ ซึ่งความจริงแล้วกว่าจะได้มันมาอาจจะต้องผ่านความทุกข์อันแสนสาหัส บางคนไม่ได้แค่ทำให้ตัวเองทุกข์ แต่ยังทำให้ผู้อื่นทุกข์ด้วย โดยทั้งหมดนี้ทำเพื่อ”ความสุข” ซึ่งผ่านเข้ามาในใจเราไม่นานแล้วก็หายไปเป็นธรรมดา...
ทุกข์ สุข ไม่มีอะไรอยู่กับเรานาน เพราะฉะนั้นไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะต้องทำร้ายตนเอง และผู้อื่นให้เป็นทุกข์เพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ไม่แน่นอนที่เกิดขึ้นในใจเรา
แท้จริงแล้วการที่จะเข้าถึงเป้าหมายหรือความสุขนั้นอาจจะง่ายกว่าที่เราเคยคิดมาตลอด “สังเกตจิตใจตัวเองดีๆแล้วคุณจะรู้ว่าแค่อยู่กับตนเอง ใช้ชีวิตแบบสังเกตตนเอง มองโลกตามความเป็นจริง แล้วคุณจะเริ่มเข้าใจผู้อื่น เพราะพื้นฐานคนเราก็เหมือนๆกัน อยากได้ความสุข ผลักหนีความทุกข์ แต่ทั้งสองอย่างนี้ทั้งสุข และทุกข์ก็ไม่ได้อยู่กับเรานาน ไม่ได้อยู่กับเราตลอดไปจิตใจเราเปลี่ยนแปลงตลอด รู้จักเรียนรู้ชีวิตตามความเป็นจริง ใจที่ไม่มีความโลภ ความโกรธ ความหลง ไม่คิดอยากได้ อยากมี อยากเป็น พอใจ และขอบคุณในสิ่งที่ตนมีนั้นก็เป็นความสุขแล้วค่ะ”
เมื่อเราเริ่มเปิดใจของเรามองตนเอง และมองโลกอย่างที่มันเป็น เราจะไม่เอาความสุขของเราไปฝากไว้ที่ใคร หรือฝากไว้ที่สิ่งต่างๆ เพราะเราจะเห็นว่าที่เราทำอย่างนั้นมันทำให้เราทุกข์ เราจะเริ่มปล่อยวางได้ และเข้าถึงความสุขได้ง่ายขึ้น
มันขึ้นอยู่กับคุณว่าคุณอยากจะมีความสุขแบบซับซ้อน เดินทางแบบเลี้ยวลดคดเคี้ยว ประหนึ่งวิ่งอยู่ในเขาวงกต ต้องบุกป่า ฝ่าดงหนาม ทุกข์ใจต่างๆนาๆ ก่อนถึงจะไปสู่เป้าหมายได้ แล้วกลับมาพบว่าเป้าหมายก็อยู่กับเราไม่ได้นาน แล้วคุณก็ต้องเหนื่อยอีก เพราะต้องวิ่งไล่ล่าไปให้ถึงเป้าหมายถัดไปอีก แบบที่คนส่วนใหญ่มักทำ หรือคุณจะเลือกการเดินทางที่ไม่ซับซ้อน เหมือนคุณเดินทางเป็นเส้นตรงก็ไปถึงเป้าหมายได้อย่างง่ายดาย ก็อยู่ที่คุณเลือก
แต่ท้ายที่สุดแล้วเราต้องเข้าใจว่า การไม่วิ่งไล่ล่าสิ่งใด แม้แต่การไล่ล่าหาความสุข เป็นสิ่งที่ดีที่สุด แค่สังเกตและเข้าใจสิ่งต่างๆอย่างที่มันเป็นด้วยใจที่เป็นกลาง นั่นคือเราจะไม่ต้องทุกข์ใจกับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น เพราะเกิดจากความคาดหวังของเราเอง คาดหวังสุขเมื่อไม่สุขก็เป็นทุกข์ การสังเกตตนเอง รู้สภาวะต่างๆที่เกิดขึ้นด้วยใจที่วางเฉยนั้น แม้ไม่ง่าย แต่มันเป็นสิ่งที่ควรฝึก เพราะจิตที่ฝึกดีแล้วจะช่วยลดความทุกข์ในจิตใจ ในชีวิตเราไปได้มากทีเดียว
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
