ถึงคุณที่กำลังเลื่อนๆหาอะไรอ่านไปวันๆอยู่
ไม่ว่าจะมีสาระหรือไม่มีสาระก็ตาม
ผมเขียนบทความนี้ขึ้น
ในขณะที่กำลังนั่งคิดทบทวนอยู่กับตัวเองว่า
ชีวิตในแบบที่เราต้องการนั้น
มันหน้าตาเป็นอย่างไร?
คุณซื้อความรักได้แต่ปล้นมันไปจากผมไม่ได้
หลายๆครั้งที่เรามักจะตั้งคำถาม
เชิงปรัชญาแบบนี้กับชีวิต
และก็ค้นหาคำตอบไปเรื่อยเปื่อย
จนบางทีเริ่มสงสัยแล้วว่า
เราจะจริงจังกับมันได้มั้ย?
ผมมีเรื่องที่อยากถ่ายทอดมากมาย
ซึ่งมันก็มีทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดี
แต่ไหนๆคุณก็หลงอ่านมาถึงนี่แล้ว
ผมขอเริ่มเรื่องที่เราจะทำความเข้าใจ
ไปพร้อมๆกันได้ก่อนแหละกันนะครับ
เรื่องมีอยู่ว่า..
ความแก่ชรานั้นคือของจริงและเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
มีชายท่านหนึ่งผู้ซึ่งอยู่มานาน
หรือในศัพท์ชาวบ้านเรียกกันง่ายๆว่าแก่นั้นแหละ
แกเริ่มรู้สึกว่าชีวิตช่วงหลังๆมานี่
ไม่มีความสุขเอาซะเลย
แถมบวกกับเรื่องสุขภาพและโรคคนแก่
จึงทำให้แกมีอารมณ์ที่ฉุนเชี่ยว
แกเลยอยากจะหาอะไรทำแก้เซ็ง
แต่แกก็ไม่รู้จะทำอะไร
อารมณ์ประมาณว่าหิวอยากกินอะไรสักอย่าง
แต่นึกเมนูไม่ออกว่าจะกินอะไร (พอนึกออกนะ)
ด้วยความที่มีลูกหลานเยอะ
แกจึงเริ่มจากการถามคนในบ้าน
ถึงกิจกรรมที่ท้าทายพอจะให้คนแก่ทำได้
คนแรกที่แกถามคือหลานชายคนเล็ก
หลานหัวโปรดของแก
ด้วยคำถามที่แสนจะเรียบง่ายว่า
หลานเอ้ย อะไรที่หลานคิดว่า
มันท้าทายกับชีวิตคนแก่ๆอย่างตา
และตาสามารถทำได้บ้าง
โดยไม่เดือดร้อนลูกหลาน?
หลานนั่งงงไปสักพัก
ด้วยความที่จุกนมยังอยู่ในปาก
และไม่อยากจะให้การกินนั้นขาดช่วง
จึงตอบตาด้วยความรักและห่วงใย
ว่า "กินนม กินหนม นอนๆๆ"
ช่างไร้เดียงสาจริงๆ
แกฟังแล้วเลยทำได้แค่ยิ้มและหัวเราะ
พร้อมกันลูบหัวหลานตัวน้อยอย่างเอ็นดู
น้ำนมนั้นเปรียบเหมือนชีวิตวัยเด็กที่ขาวสะอาด
คนต่อไปที่แกไปถามคือหลานสาว
ผู้ซึ่งกำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้น
พร้อมทั้งเปิดเพลงของ beethoven คลอเบาๆ
"ทำอะไรอยู่หลานตาหน้าเคร่งเครียดเชียว?"
แกถามด้วยความสนอกสนใจ
"หนูกำลังแต่งเพลงอยู่ค่ะ"
หลานสาวตอบด้วยตาเป็นประกาย
แกได้ฟังก็รู้สึกดีที่หลานสาวมีงานอดิเรกทำ
และขณะเดียวกันแกก็รู้สึกแย่ที่แกยังว่างอยู่
"ตาขอถามอะไรหนูหน่อยได้มั้ยลูก"
"ได้ค่ะตาหนูทำใกล้เสร็จแล้ว"
"หลานคิดว่าตาควรหาอะไรทำแก้เซ็งมั้ย?"
"ทำไมหรอคะ ตาพึ่งเกษียณมาเอง พักก่อนดีกว่า"
หลังจากตอบคำถามเสร็จ
หลานสาวๆก็ไปโซโล่เปียโนต่อ
ทิ้งคุณตาไว้กลางทางพร้อมกับความผิดหวัง
ดนตรีนั้นเปรียบเหมือนชีวิตวัยรุ่นที่มีหลายรสชาติ
หลายสัปดาห์ที่แกพยายามค้นหาคำตอบ
จากคนในบ้านแต่ก็ไม่เป็นผลน่าพอใจ
หลานทั้งสอง ที่ให้กินนมนอนและพักอยู่เฉยๆ
กับลูกเขยที่เอาแต่บอกให้พ่อตาไปปลูกพริก
(แกชอบกินเผ็ดจนคนในบ้านเรียกแกว่าตัวแดกพริก)
แม้กระทั่งลูกสาวที่เลี้ยงมากับมือ
ยังไม่มีเวลาคุยด้วย
เพราะมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานแต่งงานเพื่อน
เลยทำได้แค่ตอบปัดๆไป
คนสุดท้ายที่พอจะพึ่งได้คือภรรยาสุดที่รัก
ผู้ซึ่งด่าแกทั้งเช้าเย็นสม่ำเสมอไม่มีขาด
แกจึงรวบรวมความกล้าทั้งหมดเท่าที่มี
เดินหน้าเข้าตีเมืองจันตามเนื้อเพลงที่แกชอบฟัง
"แม่ พ่อเบื่อ เกษียณแล้วไม่มีอะไรทำ
พอจะมีคำแนะนำอะไรให้พ่อบ้างมั้ย?"
ภรรยาสุดที่รักจึงถามกลับไป
ด้วยความรักและห่วงใยเช่นหลานชาย
"กินหนม กินนม นอนๆๆ"
ตาตกใจตาลุกวาว ด้วยความเข้าใจผิด
(อายุขนาดนี้แล้วยังจะตาลุกอีกหรอตา..)
"ไม่ใช่อย่างนั้นแม่ พ่อแค่อยากมีอะไรทำแก้เซ็งน่ะ"
"แล้วพ่ออยากทำอะไรล่ะ มีสิ่งที่อยากทำมั้ย?"
แกเงียบไปสักพักนึงเพื่อครุ่นคิด
"อันที่จริงมันก็มีนะแม่ แต่พ่อแก่แล้วคงทำไม่ได้"
"ทำไมคิดแบบนั้นล่ะพ่อ
แม่ว่าพ่อยังแข็งแรงอยู่เลยนะ"
ทั้งคู่เปิดอกคุยกันฉันสามีภรรยา
เพื่อช่วยกันหาคำตอบ
"พ่อพอจะเล่าให้แม่ฟังได้มั้ยว่าอยากจะทำอะไร"
แกได้ฟังเช่นนั้นจึงเล่าเรื่องสมัยเด็กให้ภรรยาฟัง
ร้านค้าแบบไหนที่คุณอยากจะเข้า
ณ ชนบทแห่งหนึ่งที่ซึ่งไกลจากความวุ่นวาย
มีเด็กน้อยคนหนึ่งนั่งรอการมาขออะไรบางอย่าง
เขาเกิดในครอบครัวยากจน มีพี่น้อยสามคน
ด้วยความเป็นพี่คนโตที่ต้องเสียสละ
เขาจึงไม่ได้เรียนหนังสือและต้องออกมาทำงาน
เพื่อเลี้ยงดูน้องและครอบครัว
เขาพบเจอเรื่องราวต่างๆทั้งร้ายดี
ทุกๆสิ่งผสมปนเปตกผลึก
จนเกิดเป็นสิ่งที่เรียกว่า "ประสบการณ์"
เช้าวันหนึ่งเช่นวันเดิมๆของเขา
เขาไปทำงานที่ร้านขายของชำเช่นเก่า
แต่วันนี้จะเป็นวันที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
เพราะเป็นวันที่เขาจะได้เจอกับชาย
คนที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาไปตลอดกาล
เสียงกระดิ่งดังขึ้น!
ชายคนหนึ่งเดินเขามา
พร้อมกับท่าทางแปลกประหลาด
เขาถือบางอย่างในมือซึ่งมีผ้าคุมปกปิดอยู่
การตื่นรู้มักจะมาในเวลาที่เราไม่คาดคิด
ในแววตาที่เต็มไปด้วยความกลัวและความสิ้นหวัง
เขาเดินตรงไปหาเด็กน้อย
และหยิบปืนขึ้นเล็งไปที่เด็กน้อย
เด็กน้อยใจเต้นรัวๆ
และรู้สึกตกใจมากจนพูดไม่ออก
การตัดสินใจจากนี้ของเขา
มันคือความเป็นและความตาย
"ทุกอย่างในร้านนี้มีค่ากับเธอมั้ย?" ชายคนนั้นถาม
เด็กน้อยพยายามรวบรวมสติตอบคำถาม
"มันไม่ใช่ของผมแต่ผมต้องดูแลมัน
มันคือหน้าที่มันคืองานของผม..
ถ้าผมให้คุณผมจะต้องตกงานแน่ๆ
ผมเสียงานนี้ไปไม่ได้จริงๆครับ"
เด็กน้อยตอบไปทั้งน้ำตา
"แล้วเธอรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงต้องมาปล้นเธอ
เธอเข้าใจมั้ยว่าการที่มีใครสักคนรอคอยอยู่ที่บ้าน
พร้อมกับความคาดหวังน่ะ มันเป็นยังไง
ฉันจะถามเธออีกครั้งนะ
ทุกอย่างในร้านนี้มีค่ากับเธอมั้ย?!
เด็กน้อยเงียบไปและหยุดร้องไห้
เขาหยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมาส่งให้ชายคนนั้น
ชายคนนั้นหยิบกระเป๋าจากมือเด็กน้อยและเปิดดู
เด็กน้อยพูดกับเขาด้วยประโยคที่ทำให้
เขาต้องร้องไห้ออกมาเสมือนกับว่าหยดน้ำตานั้น
ถูกอัดอั้นมาแสนนานด้วยความเจ็บปวด
คุณค่าของชีวิตนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับเงินกระเป๋า
ในกระเป๋านั้นมีเพียงเศษกระดาษ
และรูปถ่ายเก่าๆของครอบครัว
มันคือ สิ่งที่มีค่าที่สุดสำหรับเขา
และเขาจะไม่ยอมสูญเสียมันไป
ชายคนนั้นตัดสินใจเดินจากไป
พร้อมกับทิ้งข้อความสั้นๆ
ไว้ให้เด็กน้อยในกระเป๋าใบนั้น
มันคือข้อความที่จะเตือนสติเขาในอนาคต
ไม่สายเกินไปสำหรับชีวิตใหม่
เช้าวันรุ่งขึ้นคุณตาตื่นขึ้นด้วยความสดชื่น
มองดูใบหน้าของภรรยาสุดที่รักของเขา
พร้อมหอมหน้าผากเบาๆหนึ่งที
เขาทานข้าวเช้ากับครอบครัว
ซึมซับความสุขในทุกๆวินาทีนั้นไว้
ชีวิตเขาต่อจากนี้มีเป้าหมายแล้ว
ไม่ใช่ชีวิตที่ไร้ค่าอีกต่อไป
สิ่งที่เขาตั้งใจและอยากทำจริงๆ
เหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของเขา
มันคือ "ข้อความ" ที่เขาเคยได้รับแต่ไม่เคยทำตาม
คือ สิ่งที่เขาอ่านแล้วไม่คิดทำความเข้าใจ
คือ นาฬิกาชีวิตที่หมุนไปในทุกๆวัน
คือ โอกาสที่สองที่เขาได้รับจากคนแปลกหน้า
"คนที่เขาก็เป็นเหมือนกับเรา"
อย่ารอคอยอีกเลยครับ
ชีวิตมันไม่ต้องการคำตอบหรอก
มันแค่มีคำถามให้เราค้นหา
เพื่อให้รู้ว่าเรายังเห็นคุณค่าของสิ่งต่างๆ
ยังแยกแยะได้ว่าอะไรเป็นอะไร
ยังคงเข้าใจว่าอะไรสำคัญกับชีวิต
อะไรแค่ผ่านมาและผ่านไป
เพราะบางทีคำตอบนั้นอาจจะอยู่ไม่ไกล
เกินกว่าที่เราจะเข้าใจ
และเราเองสามารถที่จะดำรงอยู่ได้
ไปพร้อมๆกับมันอย่างมีความหมาย
ครอบครัวนั้นสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดและมันจริงเสมอ
อย่าให้บทความยาวๆนี้
ผ่านมาและผ่านไปจากชีวิตคุณ
เช่นชายแปลกหน้าคนหนึ่ง
"ความสุขจงบังเกิดแก่ใจที่รักทุกคน"
#merge #จักรวาลแห่งการเรียนรู้
ปล.ความหมายของชีวิตคือการอยู่กับครอบครัวอย่างมีความสุขในทุกๆวัน
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
