' คุณธรรมความกตัญญูพลิกชีวิต '
พี่ชายวัย 44 ปี มุ่งหน้าไปวัชรพล เป็นช่วงเวลา 20:00 นาฬิกาของวันศุกร์ ไม่ต้องถามเรื่องการจราจร ติดสุดๆ
ผมใช้เวลาช่วงรถติดเพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ชีวิต เนื้อหาเรื่องราวของพี่คนนี้น่าจะเป็นบทพิสูจน์ที่มีตัวตนจริง ในเรื่องความกตัญญูต่อบุพการี
พี่เค้าจบมัธยมศึกษาปีที่ 6 ด้วย 'กศน' วัยเด็กคุณพ่อมักจะให้ไปทำงาน พ่อพี่ไม่มีเงินส่งเรียน พี่เรียนโรงเรียนวัดมาตลอด
พออายุ 19 ก็ออกจากบ้าน ออกมาใช้ชีวิตคนเดียว เป็นเวลา 10 ปี ไม่เคยกลับบ้าน ในใจยังคิดโทษน้อยใจพ่อเสมอว่าทำไมเราจึงไม่โชคดีเหมือนเด็กคนอื่นๆ เค้าบ้าง
พอมาวันหนึ่งมีจู่ๆก็มีจดหมายส่งมาจากน้องสาวส่งมา ซึ่งพี่ก็ไม่รู้ว่าเค้าเอาที่อยู่มาจากไหน เนื้อใจความประมาณว่า
พี่ทำไมไม่กลับบ้าน ซึ่งตอนนั้นพี่อายุ 29 ปี รุ่งขึ้นพี่ตัดสินใจกลับมาที่บ้าน
สิ่งที่เห็นคือ ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมได้แก่ ได้เห็นภาพพ่อแม่ที่ดูแก่กว่าขึ้นกว่าเดิมที่เราจำได้ บ้านทรุดโทรม ก่อนกลับพี่ตัดสินใจขอขมาท่าน ด้วยการล้างเท้าและกล่าวคำขอขมาพร้อมทั้งนำดอกไม้ธูปเทียนมาขออโหสิกรรม
ยกเท้าขึ้นเหนือศรีษะ
"น้องเชื่อไหม?...มั๊ยพี่กลับมา ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดอะไรๆก็ดีขึ้น จากที่เงินทองไม่คล่องมือ ทุกอย่างพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ"
พี่ส่งเงินให้ท่านทั้งสองเดือนละ 25,000 พี่ไม่เคยถามนะว่าจะเอาไปทำอะไร ได้แต่บอกไว้ว่า อยากกินอะไรก็กิน
พี่ซื้อบ้านที่ วัรชพล สามารถปิดได้ภายใน สองปีครึ่ง คิดว่าน่าจะเป็นผลบุญจากการที่เราชอบทำบุญด้วย คือ แม่พี่สร้างศาลาไว้ในหมู่บ้านเพื่อให้คนมารอใส่บาตรพระตอนเช้า งานบุญอะไรที่แม่อยากทำพี่ไม่เคยขัด
พี่ขอบอกเลยว่า บุญจากการดูแลพ่อแม่นี่แหละที่เปลี่ยนชีวิตพี่
"ยังคิดในใจอยู่เลยนะ จะทำทุกอย่างเพื่อทดแทนเวลา 10 ปีที่ ทำหายไป"
ก่อนลงจากรถผมมอบหนังสือให้พี่เค้า เพื่อขอบคุณเรื่องราวอันทรงคุณค่าในครั้งนี้
ท้ายสุดนี้ หากใครที่ทำอยู่แล้วในเรื่องการดูแลบุพการีและการกตัญูต่อบิดามารดาผมขออนุโมทนาบุญด้วยนะครับ
เรื่องเล่าหลังพวงมาลัย
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
