วันนี้เป็นวันครบรอบ 14 ปี ที่ทำให้พี่เป็นพี่มาจนถึงทุกวันนี้
14 ปีที่แล้วแฟนพี่กับแม่พี่เดินทางไปหาลูกค้าที่ต่างจังหวัด
โดยเดินทางตอนกลางคืนเพื่อจะถึงที่หมายเวลาเที่ยงถึงบ่าย
และคืนก่อนหน้าที่จะเดินทาง แฟนพี่อยู่ซ่อมเครื่องที่โรงงานจนเกือบเช้า
เค้าจึงมีเวลาพักผ่อนน้อย
เช้าวันเกิดเหตุ พี่ทานข้าวเช้าอยู่ มีเสียงโทรศัพท์บ้านดัง พี่ไปรับ
ปรากฏว่าเป็นแฟนพี่โทรมาบอกว่ารถประสบอุบัติเหตุอาการหนัก
ทั้งเค้าและแม่พี่ พี่ทิ้งจานข้าวแล้วเดินไปบอกน้องสาวที่ห้อง
ว่าให้น้องเขยช่วยขับรถพาพี่ไปโรงพยาบาลที่แฟนและแม่พี่อยู่ให้ที
ระหว่างเดินทาง พี่โทรหาลูกน้องที่ทำงานพี่
ให้ติดต่อกับโรงพยาบาลและคอยรายงานพี่เป็นระยะ อายัตบัตรต่างๆ
ตอนนั่งรถไปพี่ไม่ร้องไห้โฮ มีแต่น้ำตาไหลตลอดทางสักพัก
ลูกน้องพี่โทรมาบอกว่าแม่พี่แขนหัก ส่วนแฟนพี่ซี่โครงหักหลายซี่
กับปอดช้ำ ทางโรงพยาบาลแจ้งว่าไม่สามารถเคลื่อนย้ายด้วยรถพยาบาล
มาที่กรุงเทพฯได้ ต้องใช้เครื่องบินเท่านั้น พี่ให้ลูกน้องติดต่อหาเงิน
ค่าเครื่องบินและประสานงานกับโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯเรื่องขนย้ายคนเจ็บ เที่ยงกว่าพี่ไปถึงโรงพยาบาล เจอแม่พี่นอนมีแผ่นไม้ดามอยู่ที่แขน
แม่พี่บอกว่ายังไหวให้พี่รีบไปดูแฟนพี่ก่อน พอเจอแฟนพี่
พี่จะเข้าไปจับตัวเค้าร้องบอกว่าอย่าถูกตัวเค้าเค้าเจ็บ
ชนต้นไม้หักทับหลังคา
ถามหมอ หมอบอกว่าเกิดจากตอนเกิดอุบัติเหตุหมอนรองกระดูก
ทับเส้นประสาทเลยทำให้ปลายประสาทอ่อนแอ โดนส่วนไหนก็เจ็บไปหมด หลังจากนั้นหมอให้พี่ไปดูฟิล์มเอ็กซเรย์ของแฟนพี่ ปรากฏว่าซี่โครงหัก
13 ซี่ จึงทำให้เคลื่อนย้ายด้วยรถพยาบาลเข้ากรุงเทพฯไม่ได้
กว่าจะติดต่อเรื่องเครื่องบินและเคลื่อนย้ายได้เป็นเวลาค่ำ
ซึ่งตั้งแต่รับโทรศัพท์จากแฟนพี่ พี่ทานอะไรไม่ลงเลย ไมเกรนขึ้น
น้ำตาไหลเวลาอยู่คนเดียว นั่งเครื่องมาถึงกรุงเทพฯ
โดยมีทีมหมอจากโรงพยาบาลมากับเครื่องด้วย
ถึงโรงพยาบาลเกือบเที่ยงคืน หมอให้ดูฟิล์มเอ็กซเรย์ปอดแฟนพี่ที่ช้ำ
มันขาวเกือบทั้งหมด สรุปแฟนพี่ต้องอยู่ห้องไอซียู
แฟนพี่เอาด้านตัวเองรับเต็มๆ
ส่วนแม่พี่อยู่ห้องปกติรอผ่าตัดแขน โชคดีที่น้าสะใภ้อาสามาเฝ้าแม่พี่ให้
คืนนั้นพี่ขึ้นๆลงๆระหว่างห้องแม่กับไอซียูจนเกือบเช้าถึงได้นอน
แฟนพี่อยู่ห้องไอซียู 6 วัน จึงขึ้นไปอยู่ห้องปกติ
อาการโดนตัวแล้วเจ็บเริ่มดีขึ้น แต่ไม่ยอมให้พยาบาลทำอะไรให้
ยกเว้นฉีดยา นอกนั้นพี่ทำให้หมด
กว่าทั้งสองคนจะกลับบ้านได้ก็วันสงกรานต์
กลับมาแล้ว พี่ต้องพาแฟนพี่ไปทำกายภาพบำบัดที่โรงพยาบาลทุกวัน
เป็นเวลาเกือบปี แม่พี่ผ่าตัดแขนต้องใส่เหล็กดามไว้
ใช้ชีวิตลำบากกว่าจะเอาเหล็กออก
ระโยงระยางเหมือนเสาไฟฟ้าเลย
เรื่องราวของวันนี้ (24 มี.ค.) ยังไม่จบเพียงเท่านี้ ไว้มีโอกาสและอารมณ์
พี่จะมาเล่าอีกนะ
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
