เล่าเรื่องผี วัวธนูอาถรรพ์สู้เสือสมิง
วัวธนู หรือบางแห่งเรียกว่า ควายธนู เข้าใจว่าน่าจะเป็นเพราะมีควายมากกว่า เป็นเครื่องรางโบราณของคนในภูมิภาคนี้อีกชนิดหนึ่ง ที่นิยมสร้างสืบทอดกันมาตั้งแต่อดีต เป็นเครื่องรางที่จำเป็นของพรานป่าที่มีวิถีชีวิตเกี ่ยวพันกับผืนป่าในสมัยที่ยังอุดมสมบูรณ์
ไม่มีประวัติการสร้างที่แน่นอนนักว่าเริ่มตั้งแต่สมั ยใด แต่ก็พบเห็นกันตามบ้านชาวชนบททั่วไป เล่ากันว่า นอกจากนิยมใช้พกพาติดตัวเข้าป่าล่าสัตว์ คนดีมีวิชาอาคมยังสร้างวัวธนูไว้รับคุณไสยที่ถูกส่งม าลองดีจากคนมีวิชาอาคมต่างถิ่น
เมื่อเป็นเด็กผมเคยเห็นควายปั้นปิดทองบนหิ้งพระของปู ่ ด้วยความสงสัยจึงแกถามว่า
“ทำไมปู่เอารูปไอ้หลาง (ควายคู่ทุกข์คู่ยากของปู่) มาบูชา หรือปู่นับถือควายซะแล้ว”
“ไม่ใช่รูปไอ้หลางโว้ย นี่เป็นควายธนู ของกายสิทธิ์ อย่าไปถูกต้องเป็นเด็ดขาด”
“ทำไมถูกไม่ได้ มันอยู่บ้านเราแท้ๆ ไม่เห็นมีธนูสักอัน”
“ถูกแล้วมันจะเข้าตัวเอา จุกแน่นท้องตายไม่มีใครช่วยได้จะบอกให้ ห้ามเป็นคำขาดเข้าใจไหม”
ผมโชคดีอยู่อย่างมีลุง อา ตา ปู่ ที่ใจดีน่ารัก ไม่มีใครรำคาญความช่างซักช่างถามของผม และจะอธิบายเล่าให้ฟังด้วยความเมตตาเสมอ ราวกับจะรู้ว่าหลานรักจะได้เอามาเล่าหากินในอนาคต ปู่เล่าว่าควายธนูตัวนี้เป็นสมบัติตกทอดมาจากทวดอีกท ีหนึ่ง พร้อมกับห้ามผมถามว่าทวดเอามาจากไหน เพราะแกไม่คิดว่าจะมีหลานช่างซักช่างถามอย่างผม เลยไม่ได้ถามเผื่อไว้ เอาเป็นว่าฟังเฉยๆ
ควายธนูตัวนี้เคยช่วยชีวิตทวดและเพื่อนที่เป็นพรานป่ าไว้หลายหน ครั้งหนึ่งทวดเข้าป่ากับเพื่อนบ้าน 2 คน ทำห้างดักยิงสัตว์ที่มากินดินโป่งในป่าลึกแถบเมืองกา ญจน์ เรียกกันว่าซุ่มโป่ง ดินโป่งเป็นดินเค็มที่สัตว์จำพวกเนื้อ เก้ง กวาง หรือกระทิงป่า ชอบมากิน พวกพรานมักจะมาดักยิงที่นี่ ทวดกับเพื่อนผูกห้างอยู่บนคาคบไม้สูงเพื่อป้องกันตัว เองให้พ้นภัยจากสัตว์ร้าย เช่น เสือ สาง ผมอดไม่ได้ถามปู่ว่าเสือนั้นเคยรู้จัก แต่สางนั้นตัวแบบไหนหรือ แกบอกว่ามันร้ายกว่าเสือมากนัก เพราะสางเป็นผีวิญญาณร้ายของเสือ เรียกกันว่า เสือสมิง มันสามารถแปลงกายเป็นคนได้ และมักจะแปลงเป็นคนที่พรานบนห้างรู้จัก หรือไม่ก็แปลงเป็นหญิงสาวหน้าตาสวยงาม มากวักมือเรียกให้ลงจากห้าง ถ้าพรานป่าคนใดหลงกล หรือว่าหลงความสวย ก็จะถูกเสือสมิงทำร้ายเอาถึงตายได้ ปู่เล่าว่าเสือสมิงคือเสือที่กินคนมามากจนวิญญาณคนที ่ตายสิงสู่อยู่ในร่าง กลายเป็นวิญญาณร้าย สามารถแปลงเป็นคนได้ แต่ไม่ได้เกิดจากวิชาอาคม เป็นเพียงการอิงอาศัยกันอย่างลงตัวของเสือและวิญญาณผ ู้ตายเท่านั้น วันนั้นหลังจากทวดเปลี่ยนเวรให้เพื่อนเฝ้าและงีบหลับ ไป โดยนอนหนุนย่ามที่มีควายธนูและของขลังต่างๆ อยู่ ทวดรู้สึกว่าควายธนูในย่ามมีอาการเคลื่อนไหว จึงตื่นขึ้น มองไม่เห็นเพื่อนจึงคว้าปืนมามองลงไปด้านล่าง พลันสายตาก็เห็นเพื่อนกำลังไต่พะองเดินไปหาหญิงสาวคน หนึ่ง ในมือเธอมีถือห่อผ้า ทวดตัดสินใจยิงไปที่ห่อผ้าก่อนที่เพื่อนจะเดินไปถึง ทันใดนั้นหญิงสาวก็กลายร่างเป็นเสือกระโจนหนีเข้าป่า เพื่อนทวดวิ่งไต่ขึ้นพะองอย่างรวดเร็ว รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด แต่เสือสมิงไม่ได้หายไปไกลนัก ยังคงวนเวียนคำรามขู่อยู่รอบห้างๆ ได้กลิ่นสาบเสือโชยมาเป็นระยะ ทวดเห็นไม่ได้การจึงหยิบควายธนูมาจากในย่าม ท่องคาถาปลุกและปล่อยไป ทันใดนั้นวัวเล็กที่ทำจากดินศักดิ์สิทธิ์พอคลั่งก็กล ายเป็นตัวใหญ่มหึมา พุ่งลงจากห้างดุจธนูออกจากแล่งเข้าห้ำหั่นกับเสือสมิ งอย่างอาจหาญ เสียงการต่อสู้ดังลั่นป่า ในที่สุดเป็นเสียงเสือร้องบาดเจ็บอย่างโหยหวน รุ่งเช้าทวดลงมาตรวจดูบริเวณนั้นเห็นร่องรอยการต่อสู ้ราบเป็นแปลง พร้อมกับเสือตัวใหญ่นอนตายไส้ทะลัก ถูกขวิดพรุนไปทั้งตัว ถัดไปเห็นควายธนูตัวเก่งยืนอยู่อย่างสง่า
เมื่อทวดตายจึงเป็นมรดกตกทอดมาถึงปู่อีกทีหนึ่ง มาสมัยปู่ป่าไม้ถูกทำลายไปมากแล้ว จึงไม่ได้มีอาชีพเหมือนทวด เข้าไปหาของป่าก็นำควายธนูติดตัวไปด้วยแต่ไม่มีเหตุก ารณ์ร้ายอะไร แต่ปู่ก็เชื่อว่าควายธนูจะช่วยป้องกันคุณไสย สิ่งอัปมงคล ที่ถูกส่งมาตามลมเพลมพัด จะช่วยคุ้มครองคนในบ้านให้ปลอดภัย ปู่ผมยังได้บอกคาถาปลุกควายธนูว่า
โอมอุตเทตะยัง โอม มะหาโคโณ อาสะภะโคโณ จัณฑะโคโณ อิทธิโคโณ ปะริสัมปันโน มะหิทธิยา มัญเจวะ มะมะ ปะริวารัญจะ ปะริกขะติ พุทธานุภาเวนนะ ธัมมานุภาเวนะ สังฆานุภาเวนะ ชะยะตุ สัพพะทิสังฯ
เมื่อต้องการให้คุ้มครองป้องกัน ให้นำลงสรงน้ำแล้วนำไปสาดเป็นเขตกั้นรอบบริเวณบ้าน ปลอดภัยจากสิ่งอัปมงคลทั้งปวง ควายธนู หรือวัวธนู น่าจะได้สร้างเป็นเครื่องรางมานานแล้ว แต่ที่ขึ้นชื่อและเป็นที่รู้จักของคนในวงการผู้นิยมเ ครื่องรางของขลัง เป็นวัวธนูของหลวงพ่อน้อย วัดศรีษะทอง จ.นครปฐม ที่สร้างราหูอมจันทร์นั่นเอง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
