เรียนไม่จบ ป.ตรี ? แบบนี้พ่อแม่ก็เสียใจแย่เลยสิ (เราก็เสียใจ…ไม่ได้อยากให้เป็นแบบนี้หรอก)
ใครๆเค้าก็เรียนจบกันหมด ดูสิเค้ามีรูปถ่ายรับปริญญาติดผนังบ้านกันหมด (เราก็ผิดหวังในตัวเองเหมือนกัน)
ไม่จบปริญญา แล้วจะมีความสามารถเลี้ยงดูพ่อแม่ได้อย่างไร จะมีบริษัทเค้ารับเราเข้าไปทำงานรึเปล่า (เราก็กังวลและกลัวมากๆเหมือนกัน)
แล้วนี่ไม่คิดจะเรียนให้มันจบเหรอ แค่เรียนให้จบเอง แล้วจะได้เท่าเทียมกับคนอื่นในสังคม (เราก็อยากเรียนแต่มันติดปัญหาหลายอย่าง เราขอเวลาหน่อยนะ)
ผมนี่แหละครับ คนที่ไม่มีใบปริญญา แต่ตอนนี้ก็ทำงานในบริษัทตามปกตินะ(ระดับผู้จัดการตัวน้อยๆ) ใช้ชีวิตการทำงานได้แบบปกติ ไปประชุม ไปหาลูกค้า นำเสนอแผนงาน เลี้ยงดูคนรอบตัวได้พอประมาณ เหมือนๆคนมีปริญญาทั่วๆไปเลย
แต่ในใจลึกๆก็รู้ว่า ที่ว่างตรงนั้นมันยังรอการเติมเต็มอยู่เสมอ
เรื่องของเรื่องคือ ก็ตั้งใจเรียนแล้วนะ แต่มันเรียนไม่จบจริงๆ ตอนนั้นวุฒิภาวะยังไม่มา ยังอยากทำตามใจอยู่ เพื่อนๆก็ไปถ่ายรูปรับปริญญากันหมดแล้ว ทุกคนมีของขวัญให้พ่อแม่กันหมดแล้ว
พอไม่มีเพื่อนรู้สึกไม่มีกำลังใจ ก็เลยออกมาจากเส้นทางที่สมควร ออกมาทำตามฝัน แล้วคิดว่าเดี๋ยวพร้อมค่อยกลับไปเรียนใหม่
ทีนี้แหละครับ …เละ…ครับ
จริงอยู่ว่าผมได้ไปทำงานที่ผมชอบ ที่ผมฝัน ที่มันไม่ต้องใช้วุฒิการศึกษา
กลัวจะคิดไปไกลกันกว่านี้ เฉลยก่อนดีกว่า ผมไปเล่นดนตรีครับ เล่นดนตรีกลางคืน ไม่ต้องยื่นวุฒิการศึกษา แถมเป็นสิ่งที่เรารักสุดๆด้วย ใฝ่ฝันมานาน อยากอยู่บนเวที อยากตะโกนถามคนดูว่า “ขอดูมือคนโสดในค่ำคืนนี้หน่อย” ก็ได้ทำจริงๆนะครับ ได้ใช้ชีวิตนักดนตรีสุดโต่งไปเลยพักนึงใหญ่ๆ (ไว้บทความต่อๆไป จะมาเล่าให้ฟังว่าช่วงนั้นเป็นไงบ้าง)
จนวันนึงเราทำต่อไปไม่ได้แล้ว เราสุดทางของเราแล้ว ก็เลยมองหางานประจำครับ ยากเลยคราวนี้ เพราะอายุก็ไม่ใช่น้อยๆแถมวุฒิก็ไม่มี ใจเราก็อายๆไม่อยากเจอหน้าใคร
เลยพยายามหางานที่ไม่ต้องเจอหน้าใครเลย ใช้แต่เสียง เสียงหล่อๆของเรานี่แหละ เพราะเราเคยเป็นนักร้องมาก่อน เรามั่นใจในเสียงเรามาก สุดท้าย…ได้งานทำครับ
จากวันนั้นที่เริ่มทำงานมาจนวันนี้ ผมต้องขยันกว่าคนอื่นหลายเท่ามาก ช่วงแรกทำทั้งงานกลางวัน ทั้งร้องเพลงกลางคืน หาหนังสืออ่านเสริมความรู้ พยายามถามคนอื่นให้มาก ฟังคนอื่นให้มาก พยายามปรับตัวและใช้ความตั้งใจกับทุกๆโอกาสที่เข้ามา
ผมไม่เกี่ยงงานครับ พี่ที่ทำงานที่ผมเคารพเค้าบอกผมว่า “ทำงานเกินหน้าที่น่ะ ทำๆไปเถอะ เป็นความรู้เป็นประโยชน์กับเราทั้งนั้น”
…จริงครับ ผมทำหมดทุกอย่างที่เค้าให้ทำครับ เค้าไม่ได้เพิ่มเงินให้นะครับ แต่ผมทำหมดเลย เหนื่อยแต่ก็ก้มหน้าก้มตาทำ สุดท้ายมัน มันอยู่กับเรานี่แหละ ไม่ได้ไปใหนอยู่ในประสบการณ์ทำงานเราจริงๆ
พอเริ่มๆจะยืนเองได้แล้ว ผมก็ติดต่อกลับไปหาคุณพ่อคุณแม่ผมครับ นานมาแล้วที่ไม่ได้ติดต่อเค้าเลย ก็เพิ่งรู้วันนั้นแหละว่า แต่ละคนใครสถานะเป็นอย่างไรบ้าง ไปอยู่ตรงใหนกันหมดแล้วบ้าง
ตามชื่อเพจครับ เริ่มจากติดลบ ผมไม่มีบ้านของตัวเองนะครับ คุณพ่อคุณแม่ผมก็เช่าบ้านตลอดชีวิต ย้ายไปเรื่อยๆจนชิน
ขอข้ามไปช่วงท้ายเลยนะครับ เพราะเรื่องราวระหว่างทางผมจะนำมาเขียนเล่าให้ฟังเป็นบทความแฝงแรงบรรดาลใจไปเรื่อยๆในเพจนี้
เอาเป็นว่า ตอนนี้ผมเอาทุกคนมาอยู่รวมกัน ในบ้านเช่าของผมครับ ฮ่าๆ ใช่ครับผมยังเช่าอยู่ (กำลังจะซื้อในปีสองปีนี้ครับ)
ผมแต่งงานแล้วครับ คู่ชีวิตผมดีมาก (ไม่ใช่ดีเรื่องเงินนะครับ) แต่ดีที่เค้ามาเติมเต็มช่องโหว่ๆของผมได้พอดี
ใช่ครับ…ตอนนี้ผมดูแลทุกคนได้ในระดับนึงเลยครับ
ผมบอกกับตัวเองว่า ของขวัญที่เราจะให้คนที่เรารักเนี่ย อาจไม่จำเป็นต้องเป็นชิ้นนั้นชิ้นเดียวเท่านั้น
เราอาจจะให้ของขวัญชิ้นอื่นๆไปก่อนก็ได้ แบ่งของขวัญออกเป็นชิ้นๆหลายๆชิ้น ชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้มันเป็นกำลังใจแก่ตัวเราเองด้วย
อย่าคิดว่า “พลาดครั้งนั้น คือพลาดทุกอย่าง” ยังมีอีกหลายอย่างที่เราทำได้ เดี๋ยวไอ้ที่พลาดไปวันนั้นเราค่อยวนมาเก็บใหม่ก็ได้เมื่อเราพร้อม (ย้ำนะ ว่าใจต้องพร้อมจริงๆ)
ส่วนใบปริญญาเนี่ย กำลังตัดสินใจเลือกคณะที่จะกลับไปลงเรียนอยู่ เดี๋ยวจะเอาให้เป็นของขวัญนะ ให้ตัวเองด้วย ให้พ่อแม่ด้วย แล้วเราจะพิมรูปรับปริญญาเราแปะเป็นวอลล์เปเปอร์ไปเลยก็ได้ เต็มผนังบ้าน ฮ่าๆ
ฝากพลังให้ทุกท่านนะครับ พลาดไปแล้วก็พลาดไป รักษากำลังใจดีๆ เอาใหม่ไหวก็เอาใหม่เลย เอาใหม่ไม่ไหวก็ไปทำอย่างอื่นก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมาทำใหม่
ขอบคุณที่ติดตามกันนะครับ ยังมีเรื่องจริงจากชีวิตที่หลุดกรอบไปไกล แล้ววนกลับมาใหม่ อีกเยอะ อยากเล่าให้ฟังครับ
ขอให้มีพลัง และมีความสุขทุกท่านครับ ✌❤
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
