ความจริงไม่ได้มีอยู่ในความจริง
ep. 2 ความจริง
30 นาทีผ่านไป...
"ติ้ง ต๊อง ติ้ง ต๊อง ติ้ง ต๊อง" กดกริ่งหน้าบ้านรัว ๆ เป็นใครไปไม่ได้เลยจริง ๆ
"รู้แล้ว จะกดอะไรนักหนา" ฉันบ่นพร้อมกับรีบเดินตรงไปเปิดประตูให้กับเจ้าของมือที่เอาแต่กดไม่ฟังเสียงนกเสียงกา
"แกจะกดอาราย (พอเห็นความหล่อของมัน เสียงฉันแทบจะหายกลับคืนต้นกำเนิดเสียง) นะหนา"
"ชักช้า" ผู้ชายเจ้าของใบหน้าที่ทำฉันอึ้งทึ่งในความหล่อเมื่อกี้บ่นพร้อมกับก้าว ชับ ๆ เข้ามาในบ้านโดยไม่ฟังเสียงเจ้าของบ้าน
"แต่งตัวขนาดนี้ จะไปกินข้าวหรือจะไปประกวดบอยแบนด์ย่ะ"
"ใครจะรุ่งริ่งสมชื่อเหมือนแกล่ะ"
ปากมันก็เสียแบบนี้แหละ คนแบบนี้ฉันเก็บเอาไปฝันได้ยังไงกัน ยี้ ขนลุก
"รุ้ง ไม่ใช่รุ่งริ่ง เรียกนี่ให้เกียรติใบหน้าอันสลวยสวยเก๋ของฉันด้วย"
แล้วมันก็ทำหน้าจีบปากจีบคอ อยากตบให้หน้ามันแหก ปากมันเจ่อซ่ะจริง
ใช่ค่ะ ฉันชื่อรุ้ง รุ้งลดา แต่เพื่อนปากจรจัดของฉันมันชอบเรียก ฉันรุ่งริ่ง ฉันเป็นเพื่อนกับมันตั้งแต่สมัยเรียนจนตอนนี้ก็จบมีงานมีการทำหมดล่ะ พ่อกับแม่ฉันไม่ค่อยอยู่บ้านสักเท่าไหร่ค่ะ ส่วนใหญ่อยู่ต่างประเทศเสียมากกว่า ท่านบอกว่า ตัวเองแก่แล้ว หมดไฟไวทำงาน เวลาที่เหลือคือหาความสุขให้ตัวเอง
ส่วนไอ้เพื่อนปากปีจอของฉันมันชื่อ 'จี' ค่ะ ลูกชายนักธุรกิจ วัน ๆ มันไม่ทำงานทำการอะไรก็มีเงินใช้ ต่างกับฉัน พ่อแม่มีเงินแต่ใช่ว่าฉันจะมี พูดแล้วก็ เฮ้ออออ
"ทอดไข่เจียวให้กินดิ"
"อะไรของแก"
"ไม่รู้จักไข่เจียวหรอ โตมาได้ไง"
"ไข่เจียวน่ะฉันรู้ แต่แกไล่ฉันไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อที่จะให้มาทอดไข่เจียวให้แกกินนี่นะ"
"ทำไมอ่ะ" คือมันยังกล้าถามว่าทำไม
"แกดูชุดที่ฉันใส่ (เดรสชมพูจ้า) แล้วแกก็ดูชุดแก แกจะแต่งตัวประหนึ่งประกวดบอยแบนด์มานั่งกินข้าวไข่เจียวฝีมือฉันซึ่งแต่งตัวประหนึ่งประกวดนางงาม แกจะบ้าหรอ"
"ก็ฉันหิว"
"หิวแค่ไหนก็ควรให้เกียรติชุดฉันหน่อยมั้ย"
"ไม่อ่ะ"
😡😡😠😠
"ไปทอดไข่เจียว ชักช้า"
"แกจะกินให้ได้ใช่มั้ย"
"ใช่"
"ไอ้จี"
"ว่าไงจ้ะ"
😡
"ร้อยนึง"
"อะไร"
"ค่าไข่เจียว"
"ไม่เอาโว้ย"
"ร้อยเอ็ด"
"ไม่เอา"
"เปล่า จะบอกว่าร้อยเอ็ดเป็นอำเภอหนึ่งในภาคอีสานตอนล่าง"
"ไอ้จี 😡"
"ไปทอดได้แล้วไข่น่ะ ถ้าไม่ไปฉันจับแกกินแทนนะ"
พูดแล้วมันก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"เออ ไปก็ได้ รอตรงนี้ ช่วยนั่งนิ่ง ๆ อย่าพูดมาก"
พูดจบฉันก็รีบเดินเข้าห้องครัว แต่พอเปิดตู้เย็นเท่านั้นแหละ
"ฉันเปลี่ยนใจ ขอเป็นไข่ต้มเพิ่ม ช่วงนี้ต้องการโปรตีน"
"ไอ้บ้า แกเดินตามฉันเข้ามาทำไม"
"ทำไมอ่ะ ก็ถ้าฉันตะโกน คนหูตึงอย่างแกก็ไม่ได้ยินสิ"
"ฉันไม่ได้หูตึง"
"แต่แกหูไม่ดี"
"แกจะกินมั้ยข้าว ถ้าจะกิน แกออกไปนั่งรอข้างนอก"
"กิน" 😋
"ก็ออกไป"
"ดูไม่ได้หรอ"
"ไม่ได้"
"เดี๋ยวแกเผลอเอาน้ำส้มใส่แทนน้ำปลา"
"ฉันก็ไม่ขนาดนั้นมั้ย"
"จ้ะ เร็ว ๆ นะ"
"เอออออ"
เมื่อไข่เจียวและไข่ต้มประทับอยู่บนข้าวสวยร้อน ๆ ไอ้เพื่อนตัวดีของฉันก็ซัดเรียบภายในเวลาไม่ถึง 5 นาที
"แกไปตายอดตายอยากมาจากไหน"
"คนมันหิว แกจะให้ละเมียดละไม กินทีละเม็ดเหมือนแกรึไง"
"เว่อร์มั้ย"
"รีบกิน แกต้องไปกับฉันต่อ"
"ไปไหน!!!"
"เหอะน่า...วันนี้ป๊าจ่าย"
"ไม่ได้เห็นแก่ของฟรีหรอกนะ เห็นแก่ความเป็นเพื่อน"
"หรา"
"เออ"
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
