ความจริงไม่ได้มีอยู่ในความจริง ep.3
หลังจากกินข้าวไข่เจียวฝีมือระดับปรมาจารย์ของตัวเองเรียบร้อย ไอ้จีเพื่อนตัวดีก็ลากฉันขึ้นรถแต่มันก็ไม่บอกอยู่ดีว่าเป้าหมายมันคือที่ไหน
สองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คนเดินขวักไขว่ รถราวิ่งกันวุ่นวาย ชีวิตในเมืองช่างหาความงามจากธรรมชาติยากจริง
"จี"
"ว่า"
"แกจะบอกฉันได้รึยัง ว่าแกจะพาฉันไปไหน"
"ฉันไม่พาแกไปฆ่าหรอกน่า"
"แกจะตอบฉันดี ๆ นี่มันยากมั้ย" และก็เป็นไปตามคาด ฉันยังไม่ได้คำตอบ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
"📱ตู๊ด ๆ ๆ ๆ"
"ครับพี่"
...
"ทำไมครับ"
...
"ตอนนี้หรอ"
...
"อีก 10 นาที" แล้วมันก็โยนโทรศัพท์ พร้อมกับกลับรถทันที เห็นหน้ามันเครียด ๆ ฉันเลยต้องสงบปากสงบคำ ไปไหนก็ไป ยังไงก็หลวมตัวออกมาด้วยแล้วหนิ
เมื่อล้อรถหยุดหมุน ภาพตรงหน้าทำฉันตกใจ ชายฉกรรจ์นับสิบใส่สูทสวมแว่นตาดำยืนเรียง นี่มันอะไรกัน หรือเพื่อนฉันเป็นมาเฟีย ไม่นะ ไม่
"รอในรถมั้ย"
"ไม่" เฮ้ย ไม่ใช่สิ แกจะถามอะไรตอนฉันคิดคนเดียวในใจ แต่ก็ตอบไม่แล้ว คงไม่ทันแล้ว จีลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดประตูให้ฉันลง เฮ้อ ลงก็ลง และจีก็คงเห็นฉันยืนนิ่งอยู่นาน มือฉันจึงถูกดึงไปจับแล้วดึงให้เดินตามผ่านกลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้น พวกเขาก้มหัวทำความเคารพ ยิ่งทำให้ฉันอึ้งไปอีก คนที่ดีงมือฉันอยู่ตอนนี้ใช่เพื่อนฉันจริง ๆ รึเปล่า ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยจริง ๆ สาบาน
"มาได้แล้วหรอ" ทันทีที่เข้ามาถึงห้องห้องหนึ่งคล้ายห้องจัดเลี้ยงแต่ก็ไม่เชิง ทุกคนในห้องดูเครียดและเพ่งมองมาที่เราสองคน
"พี่เอฟอยู่ไหน"
"แกไม่เคยเข้าไปที่บริษัท โรงแรมแกก็ไม่เคยย่างกลายเข้ามาใกล้ ถ้าฉันไม่ให้"
"พี่เอฟอยู่ไหน"
"แล้วนี่พาใครมาด้วย"
"สวัสดีค่ะ" ฉันพูดพร้อมยกมือไหว้ แต่โดนมือเจ้าของเสียงหลังจากนี้ปัดมือทิ้งไม่ให้ไหว้
"ไม่ต้องไหว้ พี่เอฟอยู่ไหน"
"ก็ต้องอยู่บริษัทสิ"
"กลับ" จีพูดพร้อมกับจูงมือฉันหันกลับทางเดิม
"แกจะไม่ถามฉันสักคำเลยหรอว่าทำไมฉันต้องให้เอฟหลอกให้แกมาที่นี่"
"ไม่" จีดึงมือฉันจะกลับท่าเดียว แต่ขาฉันกลับหยุดเดิน ทำให้จีหันหน้ามามอง
"จี" ฉันเอ่ยชื่อจีเบา ๆ ให้จีหยุดและฟัง การกระทำของฉันทำให้จีถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ฉันต้องการให้แกเข้าไปบริหารงานอย่างที่ผู้บริหารคนอื่นเขาทำ"
"ฮึ คุณแน่ใจหรอว่านี่คือความต้องการที่แท้จริงของคุณ"
"ทำไมแกถามคำนี้กับฉัน"
"ใจจริงคงอยากปลดผมออกจากตำแหน่งด้วยซ้ำ"
"แกพูดอะไร"
"ผมไม่ได้โง่เหมือนพ่อ และไม่ได้ดีเหมือนแม่"
"ไอ้จี!!! ฉันเป็นลุงแก อย่างน้อย ๆ แกควรจะให้เกียรติฉัน"
"ลุงหรอ คุณไม่ใช่ลุงผม คนที่ทำร้ายพ่อกับแม่ผมกล้าเรียกตัวเองว่าลุงงั้นหรอ"
"ไอ้จี!!!" ตาลุงพูดพร้อมกระชากเสื้อของจี แต่จีก็ไม่ยอมให้ตาลุงคนนี้จับต้องเสื้อได้นาน จีผลักตาลุงพร้อมกำหมัดเดินเข้าใส่
"จีหยุด จีพอแล้วจี" ฉันพูดพร้อมกับดึงแขนจีไว้ ฉันไม่น่าค้านให้เขาอยู่เลย
"แกจำสิ่งที่แกทำกับฉันไว้ แล้วแกจะเสียใจ"
"คุณก็จำหน้าผมไว้ คนที่เสียใจต้องเป็นคุณไม่ใช่ผม"
"ไปเถอะจี พอแล้ว" และมันก็กลับกลายเป็นฉันที่ต้องเป็นฝ่ายดึงเขาออกมาแทน ดูเขาโกรธลุงคนนั้นเอามาก ๆ และที่หนักกว่านั้นคือลุงคนนั้นก็ดูโกรธจีเอามาก ๆ
"ฉันขอโทษนะจี" ประโยคแรกที่รถเคลื่อนตัวมาได้สักพัก
"ฉันไม่รู้ว่าแกกับคุณลุงมีปัญหากัน"
"มันไม่ใช่ลุงฉัน" พูดจบจีก็หมุนพวงมาลัยรถจอดเทียบข้างถนน
"มันจับตัวพ่อฉันไป"
"ว่าไงนะ!!! นี่แกพูดเรื่องจริงหรอ"
"แกจำวันที่ฉันไม่ได้ไปหาแกที่คณะในวันรับปริญญาได้มั้ย"
"จำได้สิ วันนั้นฉันติดต่อแกไม่ได้ และแกก็ไม่ได้เข้ารับปริญญาบัตร"
"พ่อฉันหายตัวไป มีเพียงจดหมายฉบับเดียวที่ทิ้งไว้ และจนถึงตอนนี้ พ่อก็ไม่เคยติดต่อกลับมาเลย"
"แล้วแม่ล่ะ"
"แม่บอกไม่รู้ แต่มันไม่ปกติ แม่เลี่ยงที่จะพูดถึงเรื่องนี้"
"อะไรทำให้แกแน่ใจว่าลุงคนนั้นเป็นคนทำ"
"ฉันเคยได้ยินมันคุยโทรศัพท์กับใครสักคน มันพูดถึงเรื่องพ่อ"
"แต่เขาเป็นญาติแกนะ"
"แค่คนเนรคุณ แค่คนโกง แค่คนที่อยากเป็นใหญ่ แค่คนที่เอาของคนอื่นไปเป็นของตัวเอง แล้วยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ใช่สายเลือดฉัน เขาเป็นพี่บุญธรรมของแม่"
"ใจเย็น ๆ นะจี" ตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าคำไหนจะดีไปกว่าการบอกให้จีใจเย็น ฉันได้แต่ตบบ่าเขาเบา ๆ
"แกต้องช่วยฉันตามหาความจริง"
"ได้สิ ฉันจะช่วยแกเอง แต่ตอนนี้แกต้องมีสติ แกต้องใจเย็น ๆ"
"อืม"
"ขับรถไหวมั้ย เปลี่ยนให้ฉันขับมั้ย"
จีจ้องหน้าฉัน แววตาเขาดูเศร้า ฉันไม่เคยรู้เรื่องพ่อจีเลย หลังจากรับปริญญา จีหายหน้าหายตา ติดต่อไม่ได้ไปพักใหญ่ ตอนนั้นฉันโกรธที่เขาไปไหนไม่บอกฉัน แทนที่ฉันจะห่วง ฉันไม่คิดว่าชีวิตที่เพอร์เฟคอย่างจีจะมาเจอเรื่องแบบนี้ ฉันเป็นเพื่อนแย่มาก ๆ เลยใช่มั้ย 😔
"แกจะไม่ทิ้งฉันไปไหนใช่มั้ย"
"แกเป็นเพื่อนรักฉันนะ ฉันไม่มีวันทิ้งแกแน่นอน"
จียิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วขับรถต่อ มุ่งหน้าไปที่ไหนไม่รู้ ฉันรู้แค่ว่า ฉันอยากให้เขาสบายใจ สักนิดก็ยังดี
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
