ep.4 ความจริงไม่ได้มีอยู่ในความจริง
"สวยจัง" คำแรกที่เผลออุทานหลังจากลืมตาเห็น
"ตื่นได้แล้วหรอ"
"ฉันไม่ได้หลับสักหน่อย"
"อย่าว่าเถอะ แว่บแรกนึกว่าไม่หายใจ"
"เว่อร์ แล้วนี่คิดไงมาทะเล"
"แค่อยากพักสมอง"
ฉันมองหน้าจีนิ่ง แอบคิดในใจ ฉันขอโทษนะจี
"ไม่ต้องมาทำหน้ารู้สึกผิดหรือยากขอโทษ ฉันไม่ได้ดูแย่ขนาดนั้น"
"ปากแข็ง"
จียักไหล่ แล้วเดินไปที่ชายหาด ที่นี่เป็นหาดส่วนตัว ไม่มีคนพลุ่งพล่าน หาดทรายขาวละเอียด ปูลมวิ่งสวนกันไปมา น้ำทะเลก็ใสสะอาด เหมาะกับการพักผ่อนจริง ๆ แต่ก็เหมือนจะมีเรื่องจนได้
"ช่วยด้วยค่ะ!! ช่วยด้วย!! โจรขโมยกระเป๋า ช่วยด้วยค่ะ!!"
ไม่ทันสิ้นเสียงสาวเจ้าของเสียงที่ร้องให้คนช่วย จีก็ใช้เท้าสกัดขวางโจรจนมันล้มลง ซึ่งแปลกมาก จียังไม่ทันได้ทำอะไรไปมากกว่านี้ โจรกลับปล่อยมือจากกระเป๋าอย่างง่ายดาย พร้อมกับวิ่งหนีไป เหมือนเป้าหมายมันแค่วิ่งมาปล่อยกระเป๋าต่อหน้าจี
"ขอบคุณนะคะ" เสียงสาวคนเดิมที่ร้องให้ช่วยกล่าวขอบคุณ
"ยินดีครับ" พร้อมรอยยิ้มหวานจับจิต มันก็เห็นผู้หญิงสวย ๆ ไม่ได้ หว่านไปหมดเสน่ห์ 😤
"มัจฉาค่ะ หรือเรียกว่าปลาก็ได้นะคะ" ไม่พูดแต่ปาก แม่นางมัจฉาก็ยื่นมือออกมาเตรียมจับมืออีกคน
"อ๋อครับ"
"ไม่ทราบว่า คุณ..."
"จีครับ เรียกผมว่าจี"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณจี ถ้าปลาไม่ได้คุณจีช่วยปลาต้องแย่แน่ ๆ เลยค่ะ"
แหม สายตานี่หยาดเยิ้ม หล่อนเตรียมไว้รึเปล่าห๊ะ แผนหล่อนรึเปล่า จ้างมาเท่าไหร่ ให้โจรวิ่งมาสะดุดขาเพื่อนฉันล้ม แล้ววิ่งหนีไปเนี่ย และเหมือนยัยปลาอะไรนี่จะสังเกตเห็นสีหน้าท่าทางฉัน จึงได้รู้สึกตัวว่าพื้นที่ตรงนี้มีฉันอีกคนที่ยืนอยู่
"แล้วนี่พี่สาวหรอคะ" หนอย คือกะจะไม่ให้เป็นอย่างอื่นเลยใช่มั้ย ทักให้ฉันแก่กว่าอีก ทำไมฉันไม่ชอบยัยคนนี้เลยนะ
"เพื่อนครับ"
"ปลาก็คิดว่างั้นค่ะ ไม่ใช่พี่ก็คงเพื่อน"
🙄 ขอเบ้ปากมองบนหน่อยเถอะ
"เพื่อเป็นการขอบคุณ มื้อเย็นนี้ ปลาขอเลี้ยงนะคะ"
"คือ"
"นะคะ" ทำหน้าออดอ้อน "ปลาอยากขอบคุณคุณจีจริง ๆ นะคะ ไม่งั้นปลาต้องนอนไม่หลับแน่ ๆ... นะคะ"
อย่านะจี
"ครับ"
ไอ้จี 😡
"คุณเพื่อนของคุณจีอยากไปด้วยกันมั้ยคะ"
อ๋อ นี่กะจะไปกัน 2 คน ก็ได้ ก็ไปเลย
"ไม่อ่ะค่ะ ฉันไม่ได้มีส่วนช่วยให้ได้กระเป๋าคืน"
จีมองหน้าฉันพร้อมบอกผ่านสายตาเป็นนัย 'แกต้องไปสิว่ะ' ฉันได้แต่เบ้ปาก แล้วรีบเดินหนี
"เฮ้ย รุ้ง"
ไม่สนหรอก เห็นผู้หญิงแล้วทิ้งเพื่อน แกก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วหนิ ฉันเคยมีความสำคัญกับแกหรอ ไม่เคยมีสักครั้งหรอก ☹️
ตะวันเริ่มตกดิน บรรยากาศตอนเย็นช่างเป็นอะไรที่ดีมาก ๆ ฝูงนกเริ่มบินกลับรัง ไกลออกไปเริ่มเห็นไฟจากเรือ คงจะเป็นชาวประมงออกหาปลา เดี๋ยวนะ ปลาหรอ ฉันเกลียดชื่อนี้ ยัยบ้าเอ้ย ทำไมฉันต้องมาหงุดหงิดให้เรื่องไร้สาระพวกนี้ด้วย
"โอ๊ย 😖" ฉันโดนชนอะไรไม่รู้ เจ็บหัวจัง
"เป็นอะไรรึเปล่าครับ"
"นิดหน่อยค่ะ ฉันเดินไม่ระวังเอง"
"ไหน ขอผมดูหน่อย"
"ไม่เป็นไรค่ะ" หือ ทันทีที่สายตาฉันเห็นคนตรงหน้า ฉันแทบไม่อยากละสายตา ผู้ชายหน้าใส ผมสีดำสนิท จมูกโด่ง ผมปิดหน้าผากแสกข้างแบบไม่ได้ตั้งใจ เขามาในเสื้อยืดสีขาว กางเกงขาสั้น เหมือนหลุดออกมาจากซีรีส์เกาหลีเลยอ่ะ
"เจ็บมากมั้ยครับ"
"มะ มะ ไม่ค่ะ ไม่ ไม่เจ็บค่ะ" โอ๊ย ฉันพูดไม่เป็นคำแล้ว
"ขอโทษจริง ๆ นะครับ พอดี ผมถือไอ้นี่แล้วมองไม่เห็นว่ามีคนเดินมา" เขาพูดพร้อมชี้ให้ดูสิ่งที่อยู่ในมือ มันคือ เซิร์ฟ
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินไม่ระวังเอง"
"ขอผมดูนิดนึงนะ" พูดจบเขาก็ยื่นมือจับบริเวณหน้าผากที่ตอนนี้ฉันรู้สึกว่ามันจะโน
"มันช้ำนะครับ เจ็บมากมั้ย เหมือนหัวจะโนด้วย ผมขอโทษจริง ๆ นะ เอางี้ ไปร้านยากับผม ให้ผมได้ไถ่โทษนะ"
"ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ"
"ให้ผมได้เทคแคร์คุณเถอะ ผมก็มีส่วนผิด...นะครับ"
"ก็ได้ค่ะ ฉันรู้สึกว่าหน้าผากมันต้องการยา" 😟 จับ ๆ แล้วมันปูดขึ้นมา เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย
"งั้นคุณตามผมมา ผมรู้จักร้านยาร้านนึง ร้านเพื่อนผมเอง" ฉันได้แต่ยิ้มแล้วก็เดินตามเขาไปอย่างง่ายดาย ก็มันเจ็บนี่นา
ทันทีที่ถึงร้านขายยาก็เหมือนว่าฉันจะไม่มีตัวตนอีกรอบ
"เฮ้ย! ว่าไง ไม่ได้เจอนาน"
"ก็ฉันสบายดี ไม่ต้องพึ่งยาร้านแกนี่หว่า"
"เออ ให้สบายดีไปนาน ๆ แล้วนี่แวะมาหาฉันได้"
"อ๋อ พอดีฉันทำคุณเขาเจ็บ แกช่วยดูแผลให้หน่อยสิ"
"สวัสดีครับ"
"สวัสดีค่ะ"
"ถ้าผมเดาไม่ผิด โดนเซิร์ฟเพื่อนผมมาแน่ ๆ แกนี่ถือไม่ระวัง"
"ไม่หรอกค่ะ ฉันเดินไม่ระวังเอง"
"งั้นเดี๋ยวผมจัดยาทาให้นะครับ ทาเช้า เย็น สักวันสองวันก็หายครับ"
"ค่ะ"
ทันทีที่เขาจัดยาให้ฉันเสร็จ และคนที่พาฉันมาคงสังเกตว่าฉันอยากมาจากร้าน
"งั้นเดี๋ยวฉันแวะมาใหม่"
"เค โชคดีเพื่อน"
"👋"
"งั้นฉันขอตัวนะคะ ขอบคุณสำหรับยาค่ะ"
ทันทีที่ฉันกำลังจะหันหลังกลับ เขาก็วิ่งมาดักหน้าฉันไว้
"คะ?"
"คือ ผม"
"คะ?
"คุณจะรังเกียจผมมั้ยถ้าผมจะชวนคุณไปทานอาหารเย็นด้วยกัน"
"เอาไว้โอกาสหน้าดีกว่าค่ะ ฉันอยากกลับห้อง" พูดมาได้ว่าอยากกลับห้อง ห้องไหนว่ะ ตั้งแต่มาถึง ยังไม่ได้พูดเรื่องพักที่ไหนอะไรยังไงเลยก็ต้องแยกกับไอ้เพื่อนบ้านั่นแล้ว
"งั้นผมขอทราบชื่อคุณได้มั้ย เผื่อว่าครั้งหน้าเราอาจมีโอกาสได้พบกันอีก"
"รุ้งรดาค่ะ เรียกฉันว่ารุ้งสั้น ๆ ก็ได้"
"ผม...อัมพุชาครับ เรียกผมว่า อัม หรือ อัมพุก็ได้ครับ"
"ค่ะคุณอัมพุ"
"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ"
"เช่นกันค่ะ งั้นรุ้ง เอ่อ ฉันขอตัวก่อนนะคะ"
"หายไว ๆ นะครับ"
"ค่ะ" 🙂
หลังจากที่ฉันปลีกตัวออกมาได้ ท้องน้อย ๆ มันก็เริ่มตะโกนโหวกเหวกโวยวาย หน้าผากก็เจ็บ ท้องก็หิว ชีวิตรุ้งรดา ฉันเดินต่อไปสักพักเห็นร้านอาหารคนแน่นมาก ๆ แต่มันก็คงไม่เลวร้ายเท่าภาพตรงหน้า ไอ้จีกับยัยปลาร้านั่น ไม่กินก็ได้ร้านนี้ ชิ สมองสั่งให้ฉันเดินต่อไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดที่ร้านอาหารริมทะเล ร้านไม่ได้หรูหรา แต่ดึงดูดผู้คน บรรยากาศเป็นกันเอง และที่สำคัญที่นี่ทำให้สบายใจอย่างประหลาด ฉันเดินเข้าไปในร้านพร้อมกับเลือกโต๊ะริมสุดเพื่อชมบรรยากาศหาดยามค่ำ ใช่ค่ะ ตอนนี้ค่ำแล้ว ตะวันลับขอบฟ้าเห็นหมู่ดาวขึ้นประดับเวหาเต็มไปหมด
"รับอะไรดีคะ"
"มีเมนูแนะนำมั้ยคะ"
"มีครับ"
"คุณ"
"อัมพุครับ"
"คุณมาที่นี่ได้ยังไง"
"ผมก็เดินตามคุณมาไง"
"เดินตามฉัน"
"ครับ แต่ผมไม่ใช่โรคจิตนะ"
"แล้วคุณเดินตามฉันมาทำไม"
"ผมแค่หิวข้าวไม่รู้จะเลือกไหน ผมก็เลยลองเดินตามคุณมา ให้คุณเป็นคนเลือกร้าน"
"แบบนี้ก็ได้หรอคะ"
"ได้สิ นี่ไงผมจะได้กินข้าวแล้ว"
ฉันเผลอขำเขาเล็กน้อย และมันก็จบลงที่อาหารมื้อนี้ ฉันมีเพื่อนกินข้าวด้วย 🙂
"คุณพักที่ไหน ให้ผมไปส่งมั้ย"
"ไม่เป็นไรค่ะ พอดี..." ฉันจะบอกดีมั้ยว่าฉันยังไม่มีที่พัก และกำลังรอเพื่อนอยู่
"ไม่ต้องเกรงใจนะครับ เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ"
"คะ?"
"ก็เรารู้จักกันแล้ว ทานข้าวด้วยกันด้วย คุณคงไม่ใจร้ายให้ผมเป็นแค่คนรู้จักหรอก จริงมั้ยครับ"
ฉันเผลอยิ้มเพราะคำพูดเขาอีกแล้ว จะใจง่ายไปมั้ยนะ เพิ่งรู้จักกันไม่กี่ชั่วโมงนี้เอง แต่ไม่ทันได้รู้สึกอะไรไปมากกว่านี้
"ไปกับฉัน" ต้นเสียงพูดเสียงดังพร้อมกับกระชากแขนฉันอย่างแรง
"โอ้ย ฉันเจ็บ"
ต้นเสียงมองหน้าฉันนิ่ง เหมือนฉันไปทำอะไรให้มันโกรธ ฉันสิที่ต้องเป็นฝ่ายโกรธ
"กินเสร็จแล้วหนิ อิ่มแล้วก็กลับ" จีบีบแขนฉันจนฉันเผลอร้องออกมา
"โอ๊ย เจ็บ"
"ปล่อยคุณรุ้ง"
"แกมายุ่งอะไรด้วย"
"คุณไม่มีสิทธิ์บีบแขนเธอ"
"ไม่ใช่เรื่องของแก" ไม่พูดเปล่า จีผลักหน้าอกคุณอัมพุแล้วดึงแขนฉันให้เดินตาม เราเดินมาไกลมากพอและฉันก็ทนแรงบีบที่แขนไม่ไหว
"ปล่อยฉันจี ฉันเจ็บ" มันไม่ปล่อย
"ฉันบอกว่าฉันเจ็บ" ฉันสะบัดมือจีเต็มแรง จนมือนั้นหลุดออกจากแขนฉัน
"มีความสุขมากมั้ย"
"แกพูดอะไรของแก"
"มันเป็นใคร"
...
"ฉันถามว่ามันเป็นใคร"
"แล้วแกยุ่งอะไรด้วย กินข้าวหน้าระรื่นกับผู้หญิง แล้วพออารมณ์เสียแล้วมาลงที่ฉันงั้นหรอ"
"ที่แกไม่ไปกับฉัน เพราะจะไปกินข้าวมันงั้นสิ"
"มันไม่เกี่ยวกัน"
"จะไม่เกี่ยวได้ยังไง!!!"
"เราเพิ่งรู้จักกัน"
"เพิ่งรู้จักแต่ไปกินข้าวด้วยกัน ดีหนิ"
"แล้วทีแกอ่ะ ก็เพิ่งรู้จักไม่ใช่หรอ แต่ก็ไปกินข้าวด้วยกัน"
"เขาเลี้ยงตอบแทนฉัน"
"ฮึ ก็เลยไม่สนใจว่าฉันจะรู้สึกยังไง"
"แล้วทีแกไปกินข้าวกับมัน"
"มันสิทธิ์ของฉัน"
"เล่นแบบนี้ใช่มั้ย ได้ งั้นแกจะไปไหนแกก็ไป"
"ฉันคิดไว้แล้วแหละว่าจะได้ยินคำนี้" อยู่ดี ๆ น้ำตาฉันก็ไหล ฉันผิดอะไร สิ้นประโยคฉันก็ปาถุงยาที่ได้มาเมื่อตอนเย็นใส่หน้าจี และก็เดินออกจากจุดนั้นทันที ฉันเดินไปเรื่อย ๆ น้ำตาก็ไหลเรื่อย ๆ ไม่ยอมหยุด ฮือ นานแล้วที่ฉันไม่ได้รู้สึกแย่แบบนี้
ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ♥️
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
