วันนี้ก็ครบรอบ1เดือนแล้ว
กับการที่เราไม่ได้ออกไปไหนเลย
มีออกไปซื้อของที่จำเป็นและเข้าออฟฟิศบ้าง
แต่สรุปแล้วไม่เคยใช้เวลาอยู่ข้างนอกเกิน3ชม./วัน
นอกนั้นใช้เวลาอยู่แต่ในห้องทั้งหมดจริงๆ
.
ก่อนหน้านี้เคยโพสเอาไว้ว่าพื้นฐานความสุขของเราขอแค่ได้ไปเดินห้าง เข้าโรงหนัง เข้าร้านนวด ได้ใช้เวลากับคนที่อยากอยู่ด้วยก็เติมเต็มความสุขในชีวิตได้มากแล้ว
.
แต่ในวันนี้ที่เราได้รู้จักกับคำว่าโควิด-19
เรื่องพื้นฐานเหล่านั้นมันกลับกลายเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน เราทำได้แค่ดูแลตัวเองให้มากที่สุด
.
เราเป็นคนติดห้องนะ แต่ถ้าต้องอยู่นานๆโดยที่ก็ไม่รู้ว่าทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติเมื่อไหร่มันก็ปฎิเสธไม่ได้หรอกว่าก็แอบเบื่อห้องอยู่เหมือนกัน
.
เราคิดถึงทุกอย่าง
คิดถึงการนัดเจอแฟนที่ห้าง
คิดถึงการฟังjooxบนรถเมล์
คิดถึงกลิ่นป๊อปคอร์นหน้าโรงหนัง
คิดถึงกลิ่นยาหม่องในร้านนวด
คิดถึงการนั่งกินข้าวที่ร้านอาหาร
คิดถึงการหยอดเหรียญสิบเพื่อเล่นตู้เกมส์
คิดถึงร้าน daiso miniso ที่ชอบเข้าไปเดินวนๆถึงแม้จะไม่ค่อยได้ซื้ออะไรก็ตาม
.
1เดือนที่ผ่านมาสำหรับเรามันยาวนานมาก
และไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน
ที่ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกครั้ง
เรารู้แค่ว่าเราต้องดูแลตัวเองให้ดีในทุกๆวัน
แล้วก็รอวันนั้น
รอวันที่โควิด-19 ได้กลายเป็นแค่เรื่องเล่า
รอวันที่จะได้เอาเรื่องนี้ไปคุยโวในวงหมูกะทะได้ว่า
.
" จำตอนนั้นได้ปะ ตอนโควิดอะ ต้องอยู่แต่ในห้องเป็นเดือนเลยนะเว้ย ทำไปได้ไงก็ไม่รู้โคตรเก่งเลย "
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
