ep.5 ความจริงไม่ได้มีอยู่ในความจริง
เท้าสองข้างยังคงย่ำทรายไปเรื่อย ๆ และขณะเดียวกันน้ำตาก็ไหลไปเรื่อย ๆ เช่นกัน ความรู้สึกแย่ถ่าโถมประกอบกับเสียงคลื่นยามค่ำคืน มันเคว้งคว้างจนไม่สามารถอธิบายได้ แต่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันกับจีทะเลาะแต่เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกแย่ที่สุด แทนที่ฉันจะไปหาโรงแรมนอน นี่กลับมาเดินร้องไห้
"บ้า บ้าที่สุด"
"จะเดินจนถึงเช้าเลยรึไง"
"เออ" เอะ เสียงคุ้น ๆ คุ้นจนสมองสั่งให้เท้าสองข้างหยุดเดินเพื่อฟังเสียงนั้นอีกครั้ง
"ไม่มีแรงพอที่จะเดินตามจนตะวันขึ้นหรอกนะ"
ใช่...มันเป็นเสียงเดียวกันกับเสียงที่ไล่ฉัน ทันทีที่สมองจำได้ มันก็สั่งเท้าคู่เดิมเดินต่อไป แต่ไม่ทันได้ก้าวเกิน 2 ก้าว มันก็หยุดลงเพราะแขนถูกดึงไว้
"ปล่อย"
"ดึกแล้ว กลับห้อง"
"ปล่อย"
"รุ้ง"
"ฉันบอกให้ปล่อย!!!" ฉันเงยหน้ามองจีอีกครั้งพร้อมแกะมือจีออกจากแขน แก้มสองข้างเปอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
"ปล่อย"
"ฉันไม่ปล่อย"
"เพื่ออะไร"
จีมองหน้าฉันนิ่งด้วยแววตาที่ฉันก็ไม่สามารถอ่านได้ว่ามันคืออะไร
"เจ็บมากมั้ย" จีพูดพร้อมกับเอามือหนานุ่มค่อย ๆ จับมาที่หน้าผากฉัน แต่ไม่ทันได้จับโดน ฉันก็ปัดมือจีทิ้ง
"อย่ามายุ่ง"
"ไปทายา"
"ฉันบอกว่าอย่ามายุ่ง"
"จะไม่ให้ยุ่งได้ยังไง"
"แล้วแกจะมายุ่งกับฉันทำไม"
"ก็ฉัน..."
"แกไล่ฉัน" น้ำตาฉันไล่ไม่หยุด มันรู้สึกแย่มาก ๆ ฉันคิดมาโดยตลอดว่าเราเป็นเพื่อนรักกัน แต่เหมือนกับว่าฉันคิดไปเองคนเดียว
"ฉันไม่ได้ไล่"
"ไม่ได้ไล่? แล้วก่อนหน้านี้มันคืออะไร"
"ฉันไม่รู้"
"พูดง่ายดีหนิ ปล่อยฉัน"
"ไปที่ห้องแล้วทายา"
"ฉันบอกแล้วว่าอย่ามายุ่ง"
"ฉันขอโทษ" เดี๋ยวนะเมื่อกี้จีมันบอกว่าขอโทษ อย่างมันนี่หรอขอโทษ
"ฉันแค่ไม่อยากให้แกไปกับคนแปลกหน้า"
....
"โอเค ฉันรู้ว่าแกน้อยใจเรื่องคุณปลา ฉันก็พยายามนะเว้ยให้แกไปกับฉันแต่แกไม่ไปไง แล้วอะไรคือการรีบกินของฉันแล้วมาเห็นแกอยู่กับคนอื่นว่ะ"
"ฉันจะอยู่กับใครมันเกี่ยวอะไรกับแก"
จีจ้องหน้าฉันนิ่ง เขาไม่พูดอะไร ยัดถุงยาทาใส่มือฉันแล้วเดินกลับไปทางเดิม ฉันยืนหลับตาสักพักเก็บอารมณ์ขุ่นเคืองให้อยู่ลึกที่สุด แล้วจำใจต้องเดินตามจีไป ฉันไม่ได้ใจง่ายนะ เพียงแต่ว่า ฉันพอจะเข้าใจเหตุผลจีอยู่บ้าง คงไม่ต่างจากฉันที่น้อยใจเพื่อนเวลาเห็นคนอื่นสำคัญกว่า
ฉันเดินตามจีมาจนถึงรถ เราสองคนต่างปิดปากเงียบไม่พูดอะไรกันจนรถวิ่งออกไปและมาถึงบ้านพักตากอากาศ ซึ่งฉันคิดว่าน่าจะเป็นบ้านของจี บรรยากาศมันเงียบเกินไปแล้วนะ ฉันเดินตามจีเข้าไปในบ้านมีเพียงเสียงประตูห้องที่ถูกเปิดและปิดลงเท่านั้นในยามนี้ที่มีบทบาท ใช่ค่ะ จีเดินเข้าห้องไปแล้ว ทิ้งให้ฉันยืนงงในดงโซฟากลางห้อง ฉันพูดแรงไปรึเปล่านะ ทำไมจีถึงไม่พูดกับฉันอีกเลยตั้งแต่สิ้นประโยคนั้น 'ฉันจะอยู่กับใครแล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก' ฉันทรุดตัวนั่งลงตรงโซฟาพร้อมกับเอนหลังช้า ๆ นี่คงเป็นที่นอนของฉัน ความคิดนั้นทำให้ฉันค่อย ๆ หลับตา และไม่รู้ว่าหลับไปนานเท่าไหร่ความเจ็บทำให้ฉันตื่น
"โอ๊ย เจ็บ"
"นิ่ง ๆ สิ"
"มันเจ็บ"
"ถ้าไม่ติดว่ามันเขียว ฉันเอามีดกรีดออกไปต้มแทนไข่ไก่แล้ว"
"จะบ้าหรอ นี่มันหน้าผากฉันนะ"
"แล้วไปโดนอะไร ทำไมมันปูดขนาดนี้"
"ไม่มีอะไรหรอก" จะบอกว่าชนเซิร์ฟมันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้ารู้ว่าเซิร์ฟใครมันจะเป็นชนวนให้เกิดความเงียบขึ้นอีกน่ะสิ ฉันถึงเลือกที่จะไม่พูด
"นี่อะไร" จีใช้มือข้างเดียวจับหน้าฉันหันไปมา
"หน้ามีแต่ทราย แกยังกล้าหลับอีกหรอ ไปอาบน้ำล้างทรายออกไป ดูคราบน้ำตงน้ำตา"
"ก็แกนั่นแหละ"
"ขี้แยเอ้ย ไปอาบน้ำไป มีสองห้องให้แกเลือก ซ้าย ขวา ห้องฉันอยู่ตรงกลาง เลือกเอา"
"อืม"
"อาบเสร็จก็ออกมา จะทายาให้"
"ทาเองได้น่า"
"ยาอยู่ที่ฉัน แกจะทาไง"
"ชิ อยากทาไถ่โทษให้ล่ะสิ"
จียักไหล่พร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดทีวี ส่วนฉันก็ตรงไปที่ห้องซ้ายมือเพื่ออาบน้ำ
"อ่าห์ เย็นสบายจัง" แต่อาบยังไม่เสร็จ
พรึ่บ 👀
"จี!!!!!! ทำไมไฟดับ จี ฉันมองไม่เห็นอะไรเลย จี!!!!"
"เฮ้ย" ใครจับหน้าอกฉัน โจรหรอ ไอ้บ้า ฉวยโอกาสตอนไฟดับงั้นหรอ ฉันใช้ฝักบัว ฟาดมันเต็มแรง
"โอ้ย ยัยบ้า ฉันเจ็บ"
หือออออ เสียงคุ้น ๆ แฮะ และในที่สุดไฟก็สว่างคาตา
"จี 😳"
"😮"
"ไอ้บ้า แกเข้ามาในห้องฉันทำไม ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" ฉันรีบคว้าผ้าเช็ดตัวมาปิดบังร่าง ตาย ๆ ๆ ฉันโป๊อยู่ ส่วนจีได้แต่ยืนหน้าแดง
"แกไม่เห็นอะไรใช่มั้ย"
"หะ หะ เห็น เอ้ย ไม่เห็น"
"ไอ้จีบ้า แกออกไปเลยนะ"
"แกเรียกฉันทำไมล่ะ มีอะไรรึเปล่า"
"ไฟมันมาแล้ว แกออกไปเลย ออกไป"
งือ ไฟบ้านี่มาดับอะไรตอนฉันอาบน้ำ แล้วไอ้จีมันเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
30 นาทีผ่านไป...
ก๊อก ๆ ๆ "นี่ อาบเสร็จยังง่ะ"
"...."
"เป็นลมในห้องน้ำรึเปล่า...รุ้ง"
ทำไงดีฉันไม่กล้าออกไปเจอหน้าจี
"ทำไมไม่มีเสียงตอบกลับ งั้นฉันเข้าไปแล้วนะ"
"เฮ้ย ไม่ต้อง มีอะไร"
"แกไม่ทายารึไง"
"เออ เดี๋ยวเอาห้อยไว้หน้าห้องนั่นแหละ แกไปนอนเถอะ"
"ไม่ให้ฉันช่วยแน่นะ"
"เออ เดี๋ยวฉันทาเอง"
"งั้นฉันเอาห้อยไว้ตรงลูกบิดนะ"
"อือ"
"ฉันไปนอนแล้วนะ"
"เออ"
"ไปแล้วนะ"
"เออออ" รีบไปเลย เอาตรง ๆ เลยนะคุณผู้อ่าน ถึงฉันจะเป้นเพื่อนสนิทกับมัน แต่มันก็เป็นผู้ชาย ส่วนฉันก็เป็นผู้หญิง เหตุการณ์เมื่อกี้ฉันทั้งเขินทั้งอาย 😣
"ฝันดีนะ"
"โอ๊ย ไอ้จี แกรีบเข้าห้องไป"
"เค"
หลังสิ้นเสียงจี ฉันค่อย ๆ ย่องพร้อมกับเอาหูแนบไปกับประตูเพื่อฟังเสียงว่าจีมันเข้าห้องไปจริง ๆ เมื่อแน่ใจ ฉันถึงค่อย ๆ เปิดประตู หยิบยาจากลูกบิดด้านนอก โดยไม่ได้สังเกตเห็นว่าห้องข้าง ๆ แง้มประตูรอดูอยู่
"เฮ้อ ไม่รู้จะเขินหรือเจ็บแผลดี" ฉันส่องกระจกทายาแต่พลันสังเกตเห็นหน้าที่แดงเปล่ง พรุ่งนี้ค่อยคิดต่อแล้วกัน สำหรับวันนี้ฉันขอตัวไปนอนแล้วนะคะ ฝันดีค่ะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
