มีบัญชีอยู่แล้ว?
ความเหงาในบังคลาเทศ
.
.
ณ บังคลาเทศ
pixabay
...ถึงคุณผู้อ่านที่รัก...
:🍁 ความเหงา🌾
ตอนนี้อยู่ที่บังคลาเทศเหงามาก
ที่นี่เงียบมาก เสียงที่ทำลายความเงียบ
คือ "เสียงละหมาด" ที่ฉันได้ยินเป็นเวลา
เช้า สาย บ่าย เย็น และค่ำ
จริงๆแล้วความเหงานี้มีประโยชน์นะ
ทำให้ได้มีเวลาคุยกับตัวเอง ฉันทำอะไรบ้าง
คลายเหงาที่บังคลาเทศ นอกจากทำงาน
ที่ไม่ได้หนักหนาอะไรในแต่ละวัน
เมื่อมีเวลาว่างก็นั่งอ่านข่าว
จากหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น
ทำให้ฉันได้รู้ความเป็นมาเป็นไป
ของโลกภายนอกรั้วบ้าน
ว่าตอนนี้เพื่อนในประเทศนี้เค้าทำอะไรกันบ้าง
ช่วงนี้ที่บังคลาเทศฝนตกหนัก
น้ำก็ท่วมไร่นาของชาวบ้าน
ชาวบ้านก็ต้องรีบเก็บเกี่ยวข้าวบางส่วน
ที่พอจะเก็บเกี่ยวได้ และหัวหอม ขิง
ก็ขึ้นราคาเป็นเท่าตัว เมื่อหลายเดือนที่แล้ว
คนบังคลาเทศแย่งกันซื้อหัวหอมกันอย่างบ้าคลั่ง
ฉันเห็นภาพในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง
คนแย่งกันซื้อหัวหอมแดงแทบจะเหยียบกันตาย
ก่อนที่รัฐบาลจะประกาศขึ้นราคา
คุณรู้มั้ยว่า..."หอมแดง"
เป็นวัตถุดิบสำคัญของอาหารแขกเชียวนะ
ในบังคลาเทศไม่ว่าจะเกิดวิกฤตอะไรก็ตาม
สิ่งที่จะขึ้นราคาเป็นอันดับแรกก็คือ..หอมแดง
และราคาของหอมแดงก็ขึ้นๆลงๆ เช่นนี้อยู่เป็นประจำ
ภาพคนแย่งซื้อหอมแดง https://www.thedailystar.net/business/167-lakh-metric-tonnes-onion-imported-in-3-months-1832206
มันเป็นเรื่องแปลกมากว่า ที่บังคลาเทศนั้น
หอมแดงจะมีความสำคัญ อะไรมากมายอย่างนี้
ก็เหมือนกับเราคนไทย
ที่ทำแกงเลียงไม่ใส่หอมแดงนั่นแหละ
หอมแดงมีความสำคัญกับแกงเลียงมากๆ
ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะ จะใส่หอมหัวใหญ่แทน
รสชาติมันคงตลกมาก
สถานการณ์ทั่วๆไปที่บังคลาเทศนั้น
ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากเล่าให้คุณอ่าน
มีเรื่องราวของอาชีพหนึ่งที่น่าสนใจ
นั่นคืออาชีพ... รับจ้างแบกของในตลาดสด
หรือที่บ้านเราอาจจะเรียกว่า "จับกัง"
ฉันเป็นคนหนึ่งที่ใช้บริการนี้อยู่เป็นประจำ
ช่วงนี้ที่บังคลาเทศประกาศ Lockdown
จนถึงเดือนพฤษภาคม แต่ก็ไม่แน่ว่า
อาจจะLockdownต่อ จนกว่าสถานการณ์
จะคลี่คลาย เพราะตอนนี้มีผู้ติดเชื้อไวรัสโคโรน่า
ประมาณ 5,000 กว่าคนแล้ว
มีหลากหลายเรื่องราว เกี่ยวกับความยากจน
ของผู้คนในบังคลาเทศ ที่ฉันได้พบเห็น
และได้อ่านจากหนังสือพิมพ์
แต่วันนี้ฉันขอเล่าเรื่องอาชีพ จับกังก็แล้วกัน
อาชีพจับกังในบังคลาเทศนั้น
จะพบเห็นได้ในตลาดสดทั่วๆไป
พวกเขาจะมีตะกร้าใบใหญ่ๆหนึ่งใบ
เป็นเครื่องไม้เครื่องมือในการทำมาหากิน
เมื่อฉันซื้อของที่ตลาดสดในจำนวนมาก
ฉันก็หิ้วไม่ไหว ฉันก็ต้องใช้บริการนี้
ฉันจะมีพี่บังเจ้าประจำที่ฉันเลือก
เมื่อเขาเห็นฉัน เขาจะรีบวิ่งมาทักทาย
และเดินตามไปทุกที่ ฉันก็มีหน้าที่เลือกซื้อของ
พอจ่ายเงิน รับของมา พี่บังเขาก็จะเอาใส่ตะกร้า
และเอาตะกร้านั้นวางไว้บนหัว
ฉันจะคอยดูว่า
น้ำหนักสิ่งของนั้นหนักเกินไปหรือไม่
ถ้าหนักไปฉันจะถือเอง หรือไม่ก็เอาของเหล่านั้น
ไปเก็บที่รถก่อน แล้วค่อยมาซื้อใหม่
เพราะพี่บังที่ฉันเลือกใช้บริการ
เขาจะมีความผิดปกติอย่างหนึ่ง
คือ ขาข้างหนึ่งเขาเดินไม่ถนัด
และอายุค่อนข้างเยอะ
คุณผู้อ่านคงสงสัยว่า
ทำไมฉันถึงได้ใช้บริการเค้าล่ะ?
เพราะที่ตลาดสดนั้น
มีคนทำอาชีพนี้เยอะแยะมากมาย
ลูกค้าส่วนใหญ่ก็นิยมใช้คนหนุ่มๆ
เพราะแบกของได้เยอะ รอบเดียวจบ
ส่วนคนที่อายุเยอะก็จะมีคนใช้บริการน้อย
เพราะคนทำอาชีพนี้มีเยอะกว่าลูกค้าเสียอีก
ฉันเคยโดนจับกังหนุ่มบังคลาเทศ คนหนึ่ง
ทำกริยาไม่ดีใส่ฉันในตลาด
เหตุเพียงเพราะว่าฉันไม่ใช้บริการจากเขา
แต่เลือกพี่บังเจ้าประจำแทน
ฉันไปตลาดในบังคลาเทศหลายที่
แต่ละที่ก็จะมีเจ้าประจำของฉัน
อย่างอีกตลาดหนึ่ง
ฉันก็จะชอบใช้บริการจากเด็กชายคนหนึ่ง
เขาเป็นเด็กที่น่ารักมาก
ถ้าวันไหนฉันซื้อของเพียงเล็กน้อย
แต่ไม่ได้ใช้บริการจากเขา
เขาก็จะเดินตามฉันไปยังที่จอดรถ
แล้วก็เปิดประตูรถให้ เพียงเท่านั้น
เขาก็เดินจากไป
ในสถานการณ์เช่นนี้
ตลาดสดในเมืองหลวงก็ดูซบเซา
ผู้คนส่วนใหญ่นิยมไปซื้อของ
ที่ซุปเปอร์มาเก็ตมากกว่า เพื่อความปลอดภัย
อาชีพคนรับจ้างแบกของในบังคลาเทศ
ก็ได้รับผลกระทบไปด้วย
https://www.thedailystar.net/opinion/news/why-covid-19-not-leveller-1896703
ภาพจากข่าวของ Thedailystar รายงานว่า
ตอนนี้คนรับจ้างแบกของไม่มีงานจ้างในตลาดสด
เนื่องจากที่ตลาดไม่มีลูกค้ามาใช้บริการ
คนที่ทำอาชีพนี้ต่างก็ได้รับผลกระทบอย่างหนัก
สุดท้าย
ฉันมีเรื่องจะขอโทษคุณผู้อ่านอยู่เรื่องหนึ่ง
เมื่อไม่กี่วันมานี้ฉันมีรู้สึกความสับสน
ว่าฉันอยากจะเลิกเขียนบทความ
หรือฉันจะเขียนต่อไป
ความคิดที่อยู่ในหัวบอกว่า..
อยากเลิก มากกว่าอยากเขียน
แต่ความรู้สึกในใจบอกว่า..
อยากเขียน มากกว่าอยากเลิก
ฉันได้ตัดสินใจลบเพจทันที
เพื่อจะได้คิดทบทวนว่า
ฉันจะเอายังไงต่อไปดี
ในที่สุด ฉันก็ตัดสินใจที่จะเขียนต่อ
ด้วยการสร้างเพจใหม่ แต่ใช้ชื่อเดิม
การเริ่มต้นจากศูนย์
ทำให้ฉันมีไฟลุกโชนอีกครั้งหนึ่ง
อย่างไรก็ตามการเริ่มต้นใหม่
หรือประสบการณ์ที่ผ่านมา
ฉันก็ได้รับบทเรียนอะไรหลายอย่าง
แต่ก็ได้ทำให้ฉันได้ค้นพบตัวเองว่า
นอกจากการทำอาหารแล้ว
ฉันก็ยังรักการเขียนด้วย
ขอขอบคุณผู้อ่านและเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ
ที่ให้ความรักและสนับสนุนฉันตลอดมา
..มดดี้..

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
    บันทึกหลังเลนส์
    อย่าเลิกเขียนนะคะ น้องมดดี้เขียนได้สนุก น่าอ่านดีค่ะ