คุณต้องอ่าน #นิทานเรื่องกระต่ายกับเต่า เพราะเป็นตอนพิเศษ ที่คุณยังไม่เคยอ่านมาก่อนอย่างแน่นอน
หลายๆคนคงเคยฟังและเคยอ่าน นิทานเรื่อง #กระต่ายกับเต่า กันมาบ้างแล้ว วันนี้ขออนุญาตที่จะไม่เล่าภาคเก่า ให้ฟังซ้ำกันอีกนะคะ จะขอเล่าตอนต่อไปเลยก็แล้วกัน
เรื่องมันก็ต่างไปจากตอนเดิม และกำลังจะเริ่มที่ตรงนี้ค่ะ
กาลครั้งก่อนจากตอนนั้น หลังจากที่เจ้ากระต่ายได้นอนหลับไหลอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ในป่าเขียวขจี ท่ามกลางความร่มรื่น เย็นสบาย ภายใต้การบรรเลงประสานเสียงเพลงขับกล่อมของหมู่มวลนกและเหล่าแมลงนักดนตรี จนบัดนี้ เจ้ากระต่ายมันกำลังตกอยู่ในห้วงนิทรา มันแทบจะจำไม่ได้เลยว่ามันกำลังอยู่ระหว่างการแข่งขัน ชิงชัยชนะในการวิ่งแข่งกับเจ้าเต่าจอมเฉื่อยอยู่ และมันคงไม่คาดคิดว่า เจ้าเต่าต้วมเตี้ยมได้คลานอย่างเชื่องช้า จนเลยบริเวณที่มันหลับอยู่ เพื่อที่จะไปที่เส้นชัยแล้ว
เจ้าเต่า ยังคงไม่หยุดที่จะสลับสี่เท้าของมัน ไปข้างหน้า มันยังคงคลานต่อไป คลานต่อไป และคลานต่อไป
พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสุดท้ายของวันกำลังจะหมดลงอีกไม่นานนัก และเหลือระยะทางอีกไม่ไกล เจ้าเต่าก็จะถึงเส้นชัย
แต่แล้วสิ่งที่เหนือความคาดคิดของทุกๆคน ก็เกิดขึ้น
เจ้าเต่ากลับหลังหัน เปลี่ยนทิศทางจากการมุ่งหน้าเข้าสู่เส้นชัย กลายเป็นเดินกลับไปยังทิศทางของจุดเริ่มต้น
"บ้าไปแล้ว" เสียงสิงโตอุทานพร้อมส่ายหัวไปมา ยีราฟ ชูคอยาว และบ่นพึมพำเบาๆ "นี่เจ้าเต่ามันคิดอะไรอยู่ มันจะไปไหนของมัน เจ้าหมาป่า กรรมการผู้ตัดสินในการแข่งขันครั้งนี้ ร้องเสียงดังว่า "อ้าวเฮ้ยๆๆ ทำไมไม่มาเข้าเส้นชัยล่ะ เจ้าเต่า"
แล้วเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของบรรดาสรรพสัตว์ก็ดังขรมระงมอื้ออึงไปทั่วบริเวณเส้นชัย และก็ยุติลงเมื่อเจ้าช้าง ตัดสินใจ ให้เดินตามไปถามเจ้าตัวต้นเหตุ ว่าเหตุไฉนเจ้าเต่าจึงไม่เดินไปยังจุดมุ่งหมาย รับชัยชนะ เพื่อลบคำสบประมาท เปลี่ยนจากเจ้าเต่าจอมยืดยาด เป็นเจ้าเต่านักวิ่งลมกรด
ว่าแล้วสัตว์ทุกๆตัวก็พร้อมใจกันเคลื่อนกองทัพ ขยับขบวนมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าตามเจ้าเต่าไป
เจ้าเต่ายังคงต้วมเตียม คลานต่อไป คลานต่อไป และคลานต่อไป จนในที่สุดก็มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเจ้ากระต่าย พร้อมเพื่อนสัตว์ป่านาๆชนิด
เจ้ากระต่ายยังคงหลับตาพริ้ม นอนยิ้มฝันดีอยู่ อย่างไม่เดือดไม่ร้อนใดๆ
"ตื่นๆๆๆ เจ้ากระต่ายเพื่อนรัก" เสียงเจ้าเต่าเรียกกระต่ายดังขึ้น แทรกเสียงนกกาและแมลง ที่ต่างก็หยุดการบรรเลงเพลงธรรมชาติลงชั่วขณะ
เจ้ากระต่ายตกกะใจ สะดุ้งสุดตัว มันลืมตาขึ้นมาด้วยความประหลาดใจ ที่เห็นเจ้าเต่า และสัตว์ต่างๆ มายืนอยู่ตรงนี้
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น นายชนะแล้วใช่มั้ย เจ้าเต่า โธ่ ข้ามัวแต่นอนหลับเพลิน นี่คงจะพากันมาเยาะเย้ยข้าสินะ ที่เอาแต่หลับ จนพ่ายแพ้แก่เต่าที่เชื่องช้าอย่างเจ้าได้" มันก้มหน้าและดูเศร้าสลด
เจ้าหมาป่า สวนตอบทันควัน "เปล่าๆๆ เจ้าเต่ายังไม่ใช่ผู้ชนะหรอก เพราะมันหันหลังให้กับเส้นชัย และเดินกลับเข้ามาในป่านี้ มาหยุดยืนตรงนี้ มาปลุกเจ้าให้ตื่นขึ้น และพวกเราที่ตามมาก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าเจ้าเต่า ทำอย่างนี้เพราะอะไรกันแน่
สัตว์ทุกๆตัวเห็นด้วยกับเจ้าหมาป่าและรับคำแทบจะพร้อมกันว่า "ใช่ๆๆ เราตามมาด้วยความสงสัย ว่าทำไม๊ ทำไม ทำไม เจ้าเต่าถึงไม่เดินเข้าเส้นชัย"
"อะแฮ่มๆๆ" เจ้าเต่ากระแอมเบาๆ เหมือนเป็นสัญญาณบอกว่า มันกำลังจะเริ่มอธิบาย
"เอ่อ คือว่า ถึงแม้มันจะเป็นการแข่งขัน และถึงแม้ว่าชัยชนะจะเป็นสิ่งสำคัญก็ตาม แต่การไม่ปล่อยให้เจ้านอนหลับอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยอันตรายในตอนพลบค่ำนั้น เป็นสิ่งที่ควรทำมากกว่า ข้าเดินไปเรื่อยๆ และสังเกตว่าท้องฟ้าค่อยๆมืดลง มืดลง พอเห็นพระอาทิตย์ลับหายไป ข้าก็เลยเดินกลับมาปลุกเจ้านี่แหละ
ข้าคงจะไม่มีความสุขหรอก ถ้าข้าเป็นผู้ชนะ ที่ปล่อยให้เจ้าถูกเจ้าเสือกินเป็นอาหารมื้อค่ำในคืนนี้
เจ้าก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ ว่าพอพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป ป่าแห่งนี้มีอันตรายมากมายแค่ไหน แล้วถ้าเจ้าเป็นอะไรไป ข้าก็คงเสียใจไปตลอดชีวิต
เจ้ากระต่ายได้ฟังดังนั้น มันร้องไห้โฮ กระโดดเข้าไปกอดคอที่ยื่นออกมาจากกระดองของเจ้าเต่า พร้อมพูดเสียงสะอื้นว่า "เจ้าเต่าเพื่อนรัก ข้านี่มันแย่ชะมัดเลย ที่เห็นเจ้าเป็นเพียงเต่าจอมอืดอาด ดูถูกเจ้าเสมอๆ ข้าเห็นแค่จุดด้อยของเจ้า มาตลอด เพิ่งได้รู้วันนี้เอง ว่าข้ามองผิดไป เจ้านั้นช่างมีน้ำใจและจิตใจเจ้ายิ่งใหญ่ และสวยงามเหลือเกิน วันนี้ถึงแม้ว่าเจ้า ไม่เลือกที่จะเดินเข้าเส้นชัย แต่เจ้าคือผู้ชนะ ด้วยจิตใจที่สูงส่งของเจ้า เจ้าเต่าเพื่อนยาก"
กระต่ายยังคงกอดคอเจ้าเต่าไว้
นี่แหละ ที่เรียกว่า "ถึงจะช้าแต่ก็คว้าชัยชนะ"
เสียงสัตว์ต่างๆพากันกู่ร้องก้องตะโกน ปรบมือประสานกันสนั่นลั่นป่า ยินดีและชื่นชมเจ้าเต่า และเจ้ากระต่าย ยินดีที่มิตรภาพของสรรพสัตว์ยังคงแน่นแฟ้น และต่างก็ร่วมเดินทางกลับไปยังที่พักของแต่ละตัว
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เรื่องเต่าและกระต่ายก็เปลี่ยนไป กลายเป็นตำนานของผืนป่า เป็นตัวอย่างของมิตรภาพอันล้ำค่า ที่ไว้สั่งสอนสัตว์ป่ารุ่นใหม่ ให้ได้เรียนรู้ว่ามิตรภาพนั้นสำคัญกว่าชัยชนะ
เอาล่ะ อ่านจนถึงบรรทัดนี้ อยากให้ช่วยตอบกันหน่อย ว่านิทานเรื่องนี้สอนอะไรบ้าง อย่าลืมให้ลูกๆช่วยกันตอบด้วยนะคะ
นิทานเรื่องนี้ แม่เปิ้นติดค้างสมาชิกที่ไปร่วม TOUR your mind กับเรา วันนี้มาเล่าแล้วนะคะ
เนื้อเรื่องโดย นิจจารีย์ อร่ามรุ่ง "ครูเปิ้น" โรงเรียนพ่อแม่
ติดตามโรงเรียนของพ่อแม่ทาง Line ID.
@parentsschool หรือคลิกที่นี่
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
