ท้องฟ้าที่ไร้ตะวัน
ณ เมืองพัทยา
บทความนี้เป็นความในใจของคนที่เป็นคนพัทยาโดยกำเนิด. ประกอบอาชีพมีร้านค้าอยู่ในเมืองพัทยา. รวมถึงจากการพูดคุยกับเพื่อนนักธุรกิจที่ประกอบอาชีพหลากหลายประเภท. แต่ทั้งหมดล้วนแล้วผูกโยงอยู่กับธุรกิจท่องเที่ยวเป็นหลัก. เพราะตั้งแต่ลุงโตมากับเมืองนี้. อะไรๆ ก็หายใจและขับเคลื่อนไปด้วยการท่องเที่ยวทั้งสิ้น
คำว่าไร้ตะวันที่ลุงจั่วหัวนั้นก็เป็นความรู้สึกของคนที่เหมือนรู้สึกว่าเมื่อไหร่ท้องฟ้าจะสว่างเสียทีนะ. ความมืดมิดนี้มันช่างอยู่เนิ่นนานเสียจนยากที่จะจินจนาการได้
ร้านวดซึ่งลูกค้ส่วนใหญ่เป็นต่างชาติ
ธุรกิจแรกเลยที่ลุงมองเห็นถึงความย่อยยับก็คือ ธุรกิจร้านนวด เกือบร้อยทั้งร้อยของธุรกิจนี้ในพัทยาพึงพิงลูกค้าต่างชาติเป็นหลัก. จึงไม่แปลกที่ลุงจะเห็นร้านรวงต่างๆ ริมถนนพัทยาใต้. ที่ต้องจ่ายค่าเช่าร้านในราคาสูงมากมายจำเป็นที่จะต้องเลิกกิจการทั้งที่บางรายประกอบกิจการนี้มาไม่ต่ำกว่า 10 ปี ทุกอย่างเหมือนถูกกวาดหายไปราวกับถูกคลื่นสึนามิพัดผ่าน. มันเป็นภาพความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกจริงๆ และแน่นอนเมื่อผู้ประกอบการต้องล้มเลิก. บรรดาพนักงานที่หลายคนเป็นเสาหลักของครอบครัวก็ต้องได้รับผลกระทบเป็นลูกโซ่ส่งผลตามกันมาอีกมากมาย
ธุรกิจโรงแรม ยิ่งใหญ่ ยิ่งเจ็บ ในช่วงก่อนที่รัฐบาลจะเริ่มมีคำสั่ง lock down บางโรงแรมถึงกับขาดทุนเดือนละ 2-3 ล้าน ยอดเข้าพักมีไม่ถึง 5%. ถ้ารัฐไม่สั่งปิด. เขาเหล่านั้นยิ่งจะบาดเจ็บแสนสาหัส ภาพของการเปิดกิจการยังคงดูมืดมนในสายตาของพวกเขาเหล่านั้น บางโรงแรมพึงพิงกรุ๊ปทัวร์ต่างชาติเป็นหลักสูงถึง 70-80% และแน่นอนว่าตราบใดที่สถานการณ์การเดินทางระหว่างประเทศยังอยู่ในภาวะชะงักงันแบบนี้ ความมืดมิดก็ยังคงปกคลุมไปทั่วและยังมองไม่เห็นทางออกนอกจาก. อดทน อดกลั้น อย่างไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ได้แต่ตั้งความหวังว่าสิ้นปีนี้จะพอมีแสงรำไรให้ได้เห็นหรือไม่. ยังไม่มีใครให้คำตอบได้
ธุรกิจบาร์เบียร์ ตั้งแต่ลุงเกิดมาก็แทบจะบอกได้ว่ามันเป็นธุรกิจที่เก่าแก่ที่สุดแล้วที่ลุงจำความได้ว่าเห็นมาตั้งแต่ตอนเป็นเด็ก และนี่แทบจะเป็นสัญลักษณ์ประจำเมืองก็ว่าได้. โดยเฉพาะแถบถนน walking street หรือ ถนนคนเดินแห่งแรกในเมืองไทยแถวพัทยาใต้นี่ เรียกง่ายๆว่าสภาพเหมือนโดนเฮอริเคนเข้ามาถล่มเลยทีเดียว
ทุกวันนี้ ร้านค้าแถบนั้นอยู่ในสภาพปิดเหมือนเมืองร้าง. และแน่นอนว่าเมื่อรัฐฯ มีคำสั่งเปิดเมือง. ลุงก็ยังนึกภาพไม่ออกว่า. เขาจะไปหาลูกค้าจากที่ไหนมา. แล้วบาร์เบียร์จะได้ชื่อว่าเป็นบาร์เบียร์ได้อย่างไร. ถ้าไม่มีฝรั่งหน้าไหนมาใช้บริการ. ลุงนึกภาพไม่ออกจริง หลานเอ๊ย
นอกจากนี้ก็ยังมีอีกหลากหลายธุรกิจ
ที่ยอมเลิกกิจการไปแบบถาวร. ยอมเจ็บแต่จบดีกว่าทนยื้อไปอีกนับไม่หวาดไม่ไหว. เรียกว่าตั้งแต่เกิดมา. ลุงก็เพิ่งจะเคยพบเคยเห็นปรากฏการณ์นี้ที่เกิดขึ้นเหนือท้องฟ้าเมืองพัทยา. ที่ครั้งหนึ่งเคยมีคำพูดที่ว่า. “พัทยาเมืองที่ไม่เคยหลับ”
แต่วันนี้. มองเห็นแต่ความมืดมิดจริงๆ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
